Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
Założyciel
Modlitwa za wstawiennictwem Sługi Bożego
 
Postać założyciela
 
Serwis poświęcony Ks. Franciszkowi Blachnickiemu
 
Założyciel w aktualnościach
 
Założyciel w Listach DK
 
Siostra Jadwiga Skudro
 

List`98: wrzesie - grudzie 2005

Eucharystia szkołą postawy posiadania siebie w dawaniu siebie

Istotą ofiary Chrystusa jest akt jego osoby, nie tyle sama śmierć. W jego ofierze krzyżowej najważniejszy jest dobrowolny i świadomy akt miłości, czyli oddania swego życia. Ten akt Chrystusa - Boskiej Osoby - jest aktem ponadczasowym. Nie zamyka się w granicach czasu i przestrzeni, z natury swej jest wieczny. Uobecnianie tego aktu pośród nas dokonuje się przy pomocy sakramentalnych znaków.
W tak pojętej Eucharystii Chrystus staje wśród nas w akcie dawania siebie. Chrystus jako osoba posiada siebie w dawaniu siebie. Dał temu najpełniejszy wyraz w chwili śmierci na krzyżu. Ten właśnie akt osoby Chrystusa jest uobecniany w zgromadzeniu. Jeżeli jesteśmy na mszy świętej, to jesteśmy postawieni w obliczu tego aktu - wydania siebie. To wydawanie siebie wyraził Chrystus w konkretnym, podpadającym pod zmysły znaku chleba, który może być spożywany.
Powyższe rozumienie Eucharystii jest ujęciem dynamicznym. Wokół tego ujęcia można skoncentrować chrześcijańskie wychowanie. Trudno natomiast skoncentrować je wokół tajemnicy obecności Chrystusa w tabernakulum. Nie można wychowywać tylko do postawy ciągłej modlitwy, adoracji, kontemplacji. Natomiast akt Chrystusa, akt największej miłości, posiadania siebie w dawaniu siebie, stawia człowieka wobec konieczności dania odpowiedzi, jest wezwaniem.
Tak ujęta Eucharystia jest dialogiem: wezwanie - odpowiedź. Wezwaniem jest ostatecznie akt największej miłości Chrystusa, oddanie życia, a odpowiedzią jest nasze współofiarowanie. Teksty liturgiczne często to wyrażają, wzywają nas do składania w ofierze samych siebie w odpowiedzi na czyn Boga, który samego siebie wydał. Tak rozumiana i przeżywana Eucharystia ciągle wyzwala w nas wysiłki, właśnie wysiłki samowychowawcze, które w swojej istocie polegają na tym, żeby przyjąć taką formę życia, by posiadać siebie w dawaniu siebie, czyli żyć miłością. To urzeczywistnia się w Eucharystii i to ma mieć przedłużenie w naszym życiu, we wszystkich sytuacjach, okolicznościach życia. Tak ujęta Eucharystia staje w centrum całego procesu wychowania nowego człowieka.

ks. Franciszek Blachnicki
Eucharystia pokarm na całe życie,
Wydawnictwo Światło-Życie Kraków 2004, s. 76 i 77



© 2001-2013 Centralna Diakonia DK