Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
Założyciel
Modlitwa za wstawiennictwem Sługi Bożego
 
Postać założyciela
 
Serwis poświęcony Ks. Franciszkowi Blachnickiemu
 
Założyciel w aktualnościach
 
Założyciel w Listach DK
 
Siostra Jadwiga Skudro
 

List`97: stycze - kwiecie 2005

„Diakonia w parafii”

Ruch Światło-Życie wypracował model parafii wspólnotowej oparty na eklezjologii II Soboru Watykańskiego. Diakonia Ruchu na rzecz wspólnoty lokalnej polega więc na tym, że Ruch rozpowszechnia znajomość tego modelu parafii, ukazując go na tle krytycznej analizy modelu tradycyjnego, potrydenckiego i budząc świadomość potrzeby odnowy parafii oraz sugerując konkretne rozwiązania. Zadanie to spełnia w Ruchu głównie Diakonia Wspólnoty Lokalnej, która organizuje sympozja dla proboszczów i wydaje biuletyn odnowy parafii „Koinonia”. Diakonia Ruchu na rzecz parafii wyraża się także w tym, że Ruch przygotowuje i formuje ludzi, którzy mogliby w parafii przejąć różnego rodzaju diakonie, funkcje dla zapewnienia jej żywotności i rozwoju. Wspólnoty Ruchu w parafii widzą w tej diakonii swój zasadniczy cel i rację istnienia tak dalece, że z chwilą przejęcia tej diakonii przez samą parafię Ruch utożsamiłby się z parafią, nie widząc potrzeby swojej strukturalnej odrębności. [...]
Parafia jest, staje się Kościołem lokalnym właśnie przez to, że przedstawia widzialny Kościół, uwidacznia Kościół powszechny na swoim terenie. W parafii Kościół może się stać jako wspólnota widzialnym znakiem. Dzięki parafii Kościół staje się obecny jako znak zbawienia, czyli staje się obecny sakramentalnie (w szerszym tego słowa znaczeniu). Co to znaczy, że kościół w parafii urzeczywistnia się jako Kościół lokalny, a więc, że jest obecny ze wszystkimi elementami, które należą do jego istoty, tak że cały Kościół jest obecny w tym znaku. Kościół jako wspólnotę tworzą cztery elementy konstytutywne: słowo Pana, kult Pana, miłość Pana i Duch Pana. W parafii staje się czymś widzialnym, doświadczalnym to, że Kościół jest wspólnotą ludzi zjednoczonych mocą słowa Bożego, mocą ofiary Chrystusowej – ofiary Eucharystycznej, że Kościół jest wspólnotą ludzi zjednoczonych mocą Ducha Świętego, który jest sprawcą wiary i miłości i sprawcą tej świadomości, która wyraża się w słowie „my”. Z tych rozważań wynikają bardzo ważne wnioski.
Kościół musi się stać widzialny jako wspólnota w konkretnej formie parafii. Jeżeli parafia jest tak wielka i liczna, że faktycznie nie jest dla nikogo znakiem wspólnoty, to właściwie traci ona rację bytu, bo parafię tworzy się po to, by Kościół mógł się objawić światu jako Kościół lokalny w znaku tej wspólnoty. Parafia wielkomiejska, która liczy 80-100 tys. ludzi, nie może być w żaden sposób widzialnym, doświadczalnym, konkretnym znakiem Kościoła jako wspólnoty. Parafia rozproszona, składająca się z jednostek, które są może ujęte w kartotece parafialnej, ale nie gromadzą się razem, nie widzą siebie w jedności jest także zaprzeczeniem istotnej racji bytu parafii. Parafia, która nie ukazuje światu Kościoła jako widzialnej wspólnoty, traci rację bytu, bo parafia jest po prostu szansą, a zarazem wezwaniem do budowania wspólnoty. Parafie muszą dążyć do tego, żeby stawały się wspólnotami, bo wtedy dopiero realizują istotną rację swojego istnienia. [...]
W jaki sposób zrealizować ten postulat? Przez wspólnoty w parafii. Parafię można przekształcić we wspólnotę tylko przez tworzenie w niej małych wspólnot i za pośrednictwem małych wspólnot. Oznacza to, że nie ma jakiejś drogi bezpośredniej do przekształcenia masy członków parafii we wspólnotę, nie wystarczy np., że duszpasterz wygłosi cykl kazań, aby uzasadnić, że parafia powinna być wspólnotą, że ukaże wszystkie elementy życia wspólnego; nie może się spodziewać, że samo jego słowo będzie miało moc przekształcania tej społeczności ludzi we wspólnotę w sensie eklezjalnym. Wspólnota bowiem jest organizmem złożonym z żywych komórek, a żywe komórki to właśnie małe wspólnoty. W tym sensie parafia jest także wspólnotą wspólnot, tak jak cały Kościół jest dziś pojmowany w świetle II Soboru Watykańskiego jako wspólnota wspólnot. [...]
Jakie są zasady odnowy parafii, przekształcenia jej we wspólnotę? Trzeba wyjść od stwierdzenia podstawowego, że wspólnotę tworzą relacje międzyosobowe. Relacje te można sprowadzić do dwóch: relacja „ja”–„ty” i relacja „my”. Osoby dążą do tego, aby przez dialog, spotkania, wzajemnie się sobie oddać – wtedy powstaje świadomość „my”. Możliwość ilościowa bezpośredniego przeżywania tego typu relacji jest ograniczona. Dlatego właśnie postulat małych wspólnot, określanych dzisiaj terminem „wspólnoty podstawowe”. Wspólnota podstawowa to wspólnota, która powstaje w jakiejś grupie na zasadzie bezpośrednich relacji typu „ja”–„ty”, a później „my”. Liczebność takiej wspólnoty podstawowej wyznacza ilość tych relacji, która jest możliwa do przeżycia. Będzie to po prostu grupa ludzi, którzy znają się po imieniu. To nie może być na pewno grupa kilkusetosobowa, lecz kilku-, kilkunasto- czy kilkudziesięcioosobowa, w warunkach jakichś szczególnie dogodnych może stu-, stukilkudziesięcioosobowa.
Taka wspólnota podstawowa jest etapem pośrednim w budowaniu więzi wspólnotowej w większym zespole, jakim jest parafia. Trzeba jednak podkreślić, że fundamentem wszelkiej wspólnoty jest przeżywanie w Duchu Świętym bezpośredniej relacji „ja”–„ty” w odniesieniu do Chrystusa. To jest istotny charyzmat, dar Ducha Świętego. Z tego daru musi wyrastać wspólnota horyzontalna, międzyludzka w grupie ludzi, którzy doświadczają jedności dlatego, że każdy z osobna i wszyscy razem przeżywają siebie w odniesieniu do Chrystusa w Duchu Świętym. Tego rodzaju wspólnoty muszą powstawać w parafii. Dopiero rozwijanie się tych wspólnot, ich świadectwo i ich zaangażowane apostolstwo może doprowadzić do odnowienia się parafii w jej charakterze wspólnotowym. Intensywność przeżywania wspólnoty będzie różna w różnych wspólnotach; na pewno im większa grupa, tym słabsza. Każda jednak wspólnota lokalna i parafialna ma do dyspozycji środek do rzeczywistego przeżywania wspólnoty w znaku. Tym znakiem jest zgromadzenie eucharystyczne, dlatego znajduje się ono w centrum życia Kościoła, lokalnego szczególnie. [...]
Model parafii wspólnoty charakteryzują postawy, które wyrażają pojęcia: świadectwo i partycypacja. Partycypacja, czyli uczestnictwo w życiu Bożym w Duchu Świętym. Dopiero to uczestnictwo sprawia, że odkrywamy w sobie świadomość, która wyraża się w mówieniu, myśleniu i odczuwaniu w kategoriach „my”. To jest wynik partycypacji, uczestnictwa w życiu Bożym przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym, w tej właśnie konkretnej międzyludzkiej wspólnocie. Wtedy to, co mówimy, co czynimy jest świadectwem, które dopiero ma moc pociągania i zarażania. To jest właściwy klucz do duszpasterstwa. Odnowa soborowa tak długo będzie fikcją, jak długo nie zejdzie na płaszczyznę parafii, jak długo nie wypracujemy modelu posoborowego duszpasterstwa parafialnego. Coraz więcej trzeba sobie uświadamiać potrzebę takiego modelu. Pierwszym etapem zrealizowania go jest tworzenie małych wspólnot; nie obok parafii, nie poza parafią, lecz w jej ramach. Te małe wspólnoty są żywymi komórkami, które wszczepiamy w organizm parafialny.
Z drugiej strony – każda mała wspólnota musi się znaleźć w kontekście większej wspólnoty, w jakimś Kościele lokalnym. Mała wspólnota musi mieć postawę diakonijną w stosunku do większej wspólnoty, bo wtedy dopiero będzie elementem jej wzrostu w Jezusie Chrystusie i Duchu Świętym. [...] „Wspólnoty diakonijne” są określone „po imieniu” – według zadań, jakie podejmują w parafii: Diakonia jedności, Ewangelizacji, Wyzwolenia, Deuterokatechumenatu, Wspólnoty Rodzinnej, Liturgii, Modlitwy, Miłosierdzia, Słowa, Środków Przekazu, Środowisk. Nie trudno tu odnaleźć odpowiednik wszystkich diakonii, które są w Ruchu Światło-Życie, gdyż diakonie Ruchu są ostatecznie ukierunkowane na parafię – wspólnotę lokalną, i tu jest ich najwłaściwsze pole działania.

ks. Franciszek Blachnicki
„Oaza Rekolekcyjna Diakonii Ruchu Światło-Życie. Podręcznik”,
Światło-Życie 1995, s. 134, 136-138, 140, 142, 146



© 2001-2013 Centralna Diakonia DK