Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
Założyciel
Modlitwa za wstawiennictwem Sługi Bożego
 
Postać założyciela
 
Serwis poświęcony Ks. Franciszkowi Blachnickiemu
 
Założyciel w aktualnościach
 
Założyciel w Listach DK
 
Siostra Jadwiga Skudro
 

List`89: maj - sierpie 2002

Ewangelizacja i katechumenat w rodzinie

Rodzice chrześcijańscy, którzy zdecydowali się przez sakrament chrztu świętego udzielony dzieciom u progu życia, w wieku niemowlęcym, dać im uczestnictwo w swoim życiu wiary, czyli w życiu nadprzyrodzonym, którego istotą jest wspólnota (communio, koinonia) z Bogiem Ojcem przez Chrystusa w Duchu Świętym i wspólnota z braćmi w Kościele - muszą być świadomi zadań i obowiązków, jakie tym samym wzięli na siebie. Są to zobowiązania wobec Boga, Kościoła i samego dziecka. Zobowiązania te wynikają z samej natury i z samych praw wewnętrznych rządzących tą rzeczywistością, którą określa pojęcie chrztu świętego.
Bardzo często rzeczywistość chrztu redukujemy do samego obrzędu sakramentalnego, pojmowanego jako jednorazowy akt, należący do przeszłości. Tymczasem chrzest jako obrzęd sakramentalny jest tylko jednym z elementów całościowego procesu, w którym człowiek staje się uczestnikiem zbawienia przyniesionego przez Chrystusa. Elementy tego procesu można sprowadzić do trzech istotnych, które dadzą się wyrazić w trzech hasłach: słowo, wiara, sakrament. Przez chrzest człowiek staje się uczestnikiem rzeczywistości zbawczej (względnie wydarzenia zbawczego), która znów sprowadza się do Tajemnicy Chrystusa, do tajemnicy Jego Wcielenia, śmierci na krzyżu i Zmartwychwstania. O tej rzeczywistości człowiek ochrzczony musi być poinformowany, uświadomiony przez świadectwo słowa, przepowiadania. Do chrztu należy więc jako konieczne uzupełnienie przepowiadanie tajemnicy zbawienia w Chrystusie (czyli tzw. kerygma). To, co jest głoszone, przepowiadane o Bogu i Jego działaniu zbawczym wobec człowieka, musi być przyjęte przez człowieka w sposób świadomy i wolny. Przyjęcie Bożego orędzia zbawczego nazywa się wiarą. Wiara dopiero uzdalnia człowieka do przyjęcia zbawienia, którego rzeczywistość jest jakby zawarta w sakramencie chrztu.
Normalnie, u ludzi dorosłych, przepowiadanie zbawienia (kerygma) i wiara poprzedzają chrzest. Wynika ten porządek z nakazu misyjnego, jaki dał Chrystus apostołom przed swoim odejściem: "Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony" (Mk 16, 15-16). W przypadku chrztu udzielanego niemowlętom zmienia się kolejność tych etapów: najpierw jest chrzest, potem następuje głoszenie Ewangelii i wiara. Nie zmienia się jednak zasadniczy stan rzeczy, iż te trzy elementy: przepowiadanie (słowo), wiara i chrzest (sakrament) stanowią trzy konieczne elementy jednego procesu zbawczego, dzięki któremu konkretny człowiek staje się uczestnikiem zbawienia przyniesionego przez Chrystusa. Obowiązkiem zaś rodziców chrześcijańskich, którzy zdecydowali się na chrzest swojego dziecka jest zatroszczenie się o to, aby dziecko w miarę dochodzenia do używania rozumu zetknęło się z przepowiadaniem zbawienia, aby mogło uczynić świadomy akt wiary. Wielu rodziców chrześcijańskich, niestety, dziś nie ma jasnej świadomości tego obowiązku, wypełnia go tylko częściowo i powierzchownie, albo uważa, że spełnia ten obowiązek wystarczająco przez "posyłanie" dziecka na naukę religii. Tymczasem nikt nie może wyręczyć i zastąpić rodziców w ich roli pierwszych świadków Ewangelii wobec dzieci i budzicieli ich życia wiary. To zadanie zaś muszą rodzice spełniać ze świadomością pewnych etapów tego procesu głoszenia Ewangelii o zbawieniu i rozwoju życia wiary dziecka. Etapy te ogólnie dzieli się w tradycji chrześcijańskiej na etap ewangelizacji i katechumenatu.
Ewangelizacja jest pierwszym wezwaniem do nawrócenia i wiary. Koncentruje się ona wokół czterech podstawowych prawd, których przyjęcie wiarą dopiero czyni człowieka chrześcijaninem i uzdalnia do przyjęcia chrztu. Pierwsza prawda mówi o Bogu, który jest Miłością, i który posiada pełen miłości plan zbawienia wobec każdego człowieka, czyli plan dania mu uczestnictwa w Swoim życiu i szczęściu. Druga prawda mówi o udaremnieniu tego Bożego planu przez człowieka, który nadużywając swojej wolności przez grzech, zerwał swoją łączność z Bogiem i oddzielił się od Niego przepaścią nie do przebycia. Trzecia prawda mówi o zesłaniu przez Boga Swego Syna Jezusa Chrystusa, który przyszedł, aby człowieka znów doprowadzić do przyjęcia Bożego planu miłości i zbawienia. Chrystus dokonał tego dzieła przez Swoją zbawczą śmierć na krzyżu, dzięki której każdy człowiek może otrzymać odpuszczenie grzechów i pojednanie z Bogiem. Czwarta prawda mówi, że każdy człowiek, który chce być zbawiony, musi przyjąć Chrystusa w sposób osobisty jako swojego Zbawiciela i Pana, musi Mu zawierzyć i oddać Mu swoje życie. Może to uczynić dzięki pomocy Ducha Świętego, którego Chrystus zsyła do jego serca.
Otóż rodzice chrześcijańscy muszą doprowadzić swoje dzieci ochrzczone jak najprędzej do uznania i przyjęcia tych czterech podstawowych prawd ewangelizacyjnych. Mogą to uczynić tylko pod tym warunkiem, że sami przyjmą te prawdy. Dotyczy to zwłaszcza przyjęcia Chrystusa jako osobistego Zbawiciela i uczynienia Go Panem swojego życia. Dopiero na podłożu faktycznie zrealizowanego procesu ewangelizacji mogą rodzice kierować procesem dalszego wdrażania swych dzieci w życie chrześcijańskie, w istotne jego podstawy. Jest to dłuższy, przynajmniej kilkuletni proces odpowiadający okresowi tzw. katechumenatu, który w pierwszych wiekach przygotowywał dorosłych do przyjęcia chrztu. W tym okresie będzie chodziło o osiągnięcie pięciu szczegółowych celów procesu stawania się pełnym, dojrzałym członkiem wspólnoty wierzących w Kościele.
    Cel pierwszy - to wdrażanie do życia słowem Bożym, aby ono stawało się słowem życia, tj. słowem w świetle którego podejmuje się decyzje życiowe i rozwiązuje problemy życiowe.
    Cel drugi - to wdrażanie do życia modlitwy pojętej jako osobiste spotykanie się z Chrystusem - swoim Zbawcą.
    Cel trzeci - to wdrażanie do stałego życia sakramentalnego, zwłaszcza eucharystycznego.
    Cel czwarty - to wdrażanie do dawania świadectwa o swoim spotkaniu z Chrystusem wobec innych ludzi w środowisku codziennego pobytu.
    Wreszcie cel piąty - to wdrażanie do postawy służby, diakonii we wspólnocie Kościoła, przy pomocy otrzymanych darów i uzdolnień, czyli charyzmatów.
Ruch Światło-Życie, który jest ruchem ewangelizacyjnym i formacyjnym, pragnie służyć pomocą rodzicom i rodzinom chrześcijańskim w wypełnianiu tych wszystkich zadań w zakresie ewangelizacji i katechumenatu rodzinnego.

ks. Franciszek Blachnicki
("Domowy Kościół. List do wspólnot rodzinnych", nr 9, marzec 1977, s. 21-23)



© 2001-2013 Centralna Diakonia DK