Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
Założyciel
Modlitwa za wstawiennictwem Sługi Bożego
 
Postać założyciela
 
Serwis poświęcony Ks. Franciszkowi Blachnickiemu
 
Założyciel w aktualnościach
 
Założyciel w Listach DK
 
Siostra Jadwiga Skudro
 


Słowo życia na II Niedzielę Wielkiego Postu

U progu Wielkiego Postu czyli okresu przygotowania paschalnego w liturgii spotykamy się ze słowem Chrystusa, którym zwycięża On pokusę szatana: "Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych".
Jest to dla każdej rodziny chrześcijańskiej wezwanie do intensywniejszego pielęgnowania praktyki "słowa życia", dzięki której właśnie realizujemy postulat "życia słowem, które pochodzi z ust Bożych". Dla ułatwienia tej praktyki, podajemy znów kilka myśli do czytań każdej niedzieli Wielkiego Postu roku C.

Druga niedziela Wielkiego Postu
Czytania: Rdz 15, 5-12. 17-18
 Flp 3, 17 - 4, l
 Łk 9, 28b-36

Przemienienie - znak nadziei
Wśród trudów i wyrzeczeń wielkopostnych prowadzi nas nadzieja. Jest ona konieczna dla naszego wytrwania i dlatego jest ona jednym z głównych motywów liturgii tego okresu. Szczególnie liturgia II niedzieli Wielkiego Postu jest liturgią chrześcijańskiej nadziei, której najpiękniejszym wyrazem modlitewnym jest psalm responsoryjny (Ps 27).
"Wierzę, że będę oglądał dobra Pana w krainie żyjących.
Oczekuj Pana, bądź mężny, nabierz odwagi i oczekuj Pana".
Nadzieja dotyczy dóbr przyszłych, których spodziewamy się i oczekujemy z pewnością w oparciu o obietnicę Bożą. W Starym Testamencie szczególnie Abraham jest mężem nadziei. W oparciu o obietnicę Bożą, opuszcza rodzinny kraj i wybiera się w daleką podróż, w nieznane. Potem Bóg pokazuje mu ziemię obiecaną jego potomkom na własność (I czyt.).
Ale również Abraham oczekuje znaku, który byłby jakąś rękojmią jego nadziei. "Panie, o Panie, jak będą mógł się upewnić że otrzymam go na własność? Znakiem dla niego stał się "dym jakby wydobywający się z pieca i ogień niby gorejąca pochodnia" przesuwające się między połowami zwierząt przygotowanymi na ofiarę. (Była to forma zawierzenia przymierzu stosowana na starożytnym Wschodzie: zawierający przechodzą kolejno między połowami rozciętych zwierząt).
Przymierze Nowe, przyniesione przez Chrystusa, również opiera się na nadziei dóbr przyszłych, będących przedmiotem obietnicy Boga (por. 8 błogosławieństw). Cud Przemienienia jest dla Apostołów znakiem umacniającym ich nadzieję.
Ukazana została tutaj natura ludzka przemieniona - w takiej postaci, w jakiej znajdzie się po zmartwychwstaniu Chrystusa. Św. Paweł jest wyrazicielem tej nadziei, że Chrystus upodobni nas wszystkich do swojego uwielbionego ciała, "Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy Pana naszego Jezusa Chrystusa, który przekształci nasze ciało poniżone na podobne do swego chwalebnego ciała, tą potęgą, jaką może On także wszystko, co jest, sobie podporządkować (II czyt.).
Przemienienie jest więc dla nas wszystkich znakiem nadziei.
Znak ten jest jednak dla nas tylko pośrednio znakiem, bo jego świadkami byli tylko trzej apostołowie: Piotr, Jan i Jakub, my wierzymy ich świadectwu.
Powstaje pytanie: czy w dzisiejszym życiu Kościoła możemy wskazać na znaki dostępne dla wszystkich, świadczące o tym, że Bóg wezwał nas do przymierza i przyjaźni z sobą, będącej początkiem zjednoczenia z Nim w przyszłym życiu?
Możemy wskazać na jeden taki znak:
jest nim nasze przemienienie! O ile my żyjemy według Ducha, odrzucając grzech i kierując się bezinteresowną miłością, nasze przemienione życie staje się dla braci znakiem obecności Boga w Kościele i Nowego Przymierza!
Na ten znak wskazuje św. Paweł w pierwszej części dzisiejszego czytania: "Bracia, bądźcie wszyscy razem moimi naśladowcami i wpatrujcie się w tych, którzy tak postępują, jak tego wzór macie w nas".
Oto zadanie wielkopostne: każdy z nas musi się przemienić w Nowego Człowieka, aby stać się dla innych znakiem nadziei i Przymierza z Bogiem.


Przejdź do działu SŁOWO ŻYCIA w naszym serwisie

Ks. Franciszek Blachnicki
Domowy Kościół
List do wspólnot rodzinnych nr 9 - 1977



© 2001-2013 Centralna Diakonia DK