Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
Założyciel
Modlitwa za wstawiennictwem Sługi Bożego
 
Postać założyciela
 
Serwis poświęcony Ks. Franciszkowi Blachnickiemu
 
Założyciel w aktualnościach
 
Założyciel w Listach DK
 
Siostra Jadwiga Skudro
 


Słowo życia w Wielkim Poście

U progu Wielkiego Postu czyli okresu przygotowania paschalnego w liturgii spotykamy się ze słowem Chrystusa, którym zwycięża On pokusę szatana: "Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych".
Jest to dla każdej rodziny chrześcijańskiej wezwanie do intensywniejszego pielęgnowania praktyki "słowa życia", dzięki której właśnie realizujemy postulat "życia słowem, które pochodzi z ust Bożych". Dla ułatwienia tej praktyki, podajemy znów kilka myśli do czytań każdej niedzieli Wielkiego Postu roku C.

Pierwsza niedziela Wielkiego Postu
Czytania: Pwt 26, 4-10
 Rz 10, 8-13
 Łk 4, 1-13

Wezwanie do wiary
Czytania dzisiejszej niedzieli, przy pierwszym zetknięciu z nimi, nie ukazują jakiejś zwartej i jednolitej myśli przewodniej, wydają się być trudne i niezrozumiałe. Umieszczone na początku nowego i ważnego okresu w roku liturgicznym, okresu zwanego dawniej Wielkim Postem - dziś raczej okresem Przygotowania Paschy - okresu mającego być wielkimi, dorocznymi rekolekcjami ludu Bożego, muszą one jednak mieć jakieś znaczenie programowe, "ustawiające" nas właściwie na cały ten okres.
Zwróćmy uwagę na nagłówek pierwszego czytania w lekcjonarzu: "Wyznanie wiary ludu wybranego". Tekst tego wyznania wiary ułożonego przez Mojżesza, połączonego z ceremonią ofiarowania pierwocin płodów ziemi, miał utrwalić w świadomości członków narodu wybranego, podstawowe prawdy ich stosunku do Boga czyli tzw. przymierza: że są ludem przez niezwykłą ingerencję miłości Bożej wyzwolonym, wybawionym, wyprowadzonym z niewoli egipskiej (pascha, przejście przez Morze Czerwone) wprowadzonym do Ziemi Obiecanej, dlatego wdzięczność wyrażona we wspomnieniu i wyznawaniu dzieł Bożej dobroci i potęgi i w symbolicznej ofierze pierwocin płodów ziemi, jest podstawowym aktem pobożności tego ludu.
W o wiele większym stopniu dotyczy to nas, ludu wybranego nowego przymierza! W ważnych momentach naszego życia religijnego, a więc i na progu wielkopostnych rekolekcji, musimy od tego rozpocząć: od przypomnienia faktu naszego chrztu św., który jest naszą paschą i naszym wyjściem z niewoli egipskiej grzechu i śmierci!
To przypomnienie, jak precyzuje to św. Paweł w drugim czytaniu, jest wyznaniem wiary "że Jezus jest Panem..., że Bóg Go wskrzesił z martwych". Z Nim także my zostaliśmy wskrzeszeni z martwych w chwili chrztu, usprawiedliwieni z naszych grzechów. Wprowadzeni zostaliśmy już do ziemi obiecanej, którą jest tu na ziemi Kościół, wspólnota odkupionych i wierzących. W tej ziemi obiecanej składamy naszą ofiarę dziękczynną - Eucharystię - już nie tyle "owoc ziemi i pracy rąk ludzkich", ale w znaku owocu ziemi uobecnioną ofiarę Chrystusa.
Zwróćmy jednak uwagę jeszcze na jeden moment. Święty Paweł mówi o wyznaniu wiary, która doprowadzi do zbawienia "Bo sercem przyjęta wiara doprowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej do zbawienia". Zbawienie nie jest jeszcze czymś w pełni dokonanym, ono jest obietnicą przyszłości. a zależne jest w swojej ostatecznej realizacji od wyznania wiary.
To jest nasza sytuacja: zbawienie otrzymane na chrzcie jako dar - jest równocześnie czymś zadanym i równocześnie ciągle zagrożonym. Ziemia obiecana, którą już otrzymaliśmy jest, podobnie jak Ziemia Obiecana ludu wybranego Starego Przymierza, równocześnie zadatkiem przyszłej ziemi obiecanej, Niebieskiej Jerozolimy, i nie jest jeszcze w naszym spokojnym i nieutracalnym posiadaniu.
Wszystko zależy od naszego wyznania wiary. A to wyznanie musi być wyznaniem w życiu, wśród prób, pokus i doświadczeń. Ostatecznie wszyscy musimy wyznać Boga, Jego Słowo, wśród pokus materializmu i zafascynowania światem. Wtedy musimy powiedzieć stanowczo: "Napisane jest: "Panu Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz"".
Chrystus, dziś, na progu Wielkiego Postu, staje na czele ludu wybranego, który musi stoczyć walkę o wyznanie wiary z odwiecznym Kusicielem w dzisiejszym świecie. Okres Wielkiego Postu to okres wzmożonej walki i czujności, odnowy naszego Przymierza i naszej wierności. To okres rozważania wielkich dzieł Bożych, aby pobudzić nas do większej wierności i wdzięczności, abyśmy na końcu tego okresu w sposób pełniejszy złączyli się z Paschą Chrystusa, z Jego zwycięskim przejściem przez śmierć do chwały.


Przejdź do działu SŁOWO ŻYCIA w naszym serwisie

Ks. Franciszek Blachnicki
Domowy Kościół
List do wspólnot rodzinnych nr 9 - 1977



© 2001-2013 Centralna Diakonia DK