Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
List DK
Powrt do listy
Listw DK
 
Artykuy:
List`91: I-IV 2003
  • Słowo Moderatora Krajowego Domowego Kościoła   Ks. Jan Mikulski

  • Duch Święty umacnia "człowieka wewnętrznego"   Jan Paweł II z "Dominum et Vivificantem"

  • Udział świeckich w kapłańskim, prorockim i królewskim urzędzie Jezusa Chrystusa   Jan Paweł II z "Chrisifideles laici"

  • Sakrament bierzmowania   Katechizm Kościoła Katolickiego

  • Bierzmowanie   z "END w drodze do nowego tysiąclecia"

  • Kanały łaski   o. Raniero Cantalamessa

  • Otworzyć się na Ducha Świętego   ks. Jan Mikulski

  • "Przyjdź, Duchu Święty, ja pragnę..."   Irena Bronakowska

  • Bierzmowanie w rodzinie   Joanna Otczyk

  • Spotkania miesięczne kręgu   Elżbieta i Witold Kowalczykowie

  • Dopowiedzenia do Tajemnic Światła   Elżbieta i Witold Kowalczykowie

  • "Ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską..."   Agnieszka i Piotr Pudłowie oraz Marysia i Jacek - DK, Dębica

  • Jubileusz X-lecia Domowego Kościoła w Wiedniu   Elżbieta i Janusz Mikulscy

  • Krąg Domowego Kościoła w Równem na Ukrainie   Ołena Markiewicz

  • Spotkanie opłatkowe Domowego Kościoła   Anna i Jacek Nowakowie

  • Czym jest dla nas Kongregacja Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie?   Wypowiedzi uczestników XXVIII KO

  • Odpowiedzi na trudne pytania   Ks. Jan Mikulski, Anna i Jacek Nowakowie

  • Proces beatyfikacyjny   Redakcja

  • List`91: stycze - kwiecie 2003

    Bierzmowanie

    1. W Nowym Testamencie

    W Nowym Testamencie nie zostały zapisane żadne słowa Jezusa na temat sakramentu bierzmowania. Jednakże już w pierwotnym Kościele odróżniano wyraźnie sakrament chrztu od sakramentu Ducha Św. Sakrament ten był udzielany całkiem oddzielnie. Czytamy w Dziejach Apostolskich: "Wtedy więc wkładali Apostołowie na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego" (Dz 8, 17).
    Następnie, przez długie wieki, te trzy sakramenty inicjacji chrześcijańskiej (chrzest, bierzmowanie, Eucharystia) były udzielane równocześnie. Obecnie praktykuje się to w przypadku dorosłych katechumenów.

    2. Znaczenie bierzmowania

    Bierzmowanie jest sakramentem "dojrzałości duchowej" i to dzięki łasce sakramentu ochrzczony nabywa tej dojrzałości. Łaska bierzmowania jest niczym innym jak darem Ducha Świętego. Szukajmy więc wyjaśnienia, na czym polega dojrzałość duchowa, do której bierzmowany jest wezwany dzięki łasce otrzymanej w tym sakramencie. Dojrzałość czy też doskonałość chrześcijańska jest rozwijaniem wszystkich możliwości łaski w życiu duchowym człowieka. Wiara pozwala na jej właściwe ukierunkowanie, nadaje sens i uzdalnia do dojrzałości, lecz dopiero miłość jest jej całkowitym dopełnieniem. Cnoty teologalne wiara i nadzieja są ściśle złączone z miłością, stanowią jakby bezpośrednie przygotowanie do niej. Tak więc praktykowanie miłości, aby stawała się ona bardziej doskonała w życiu chrześcijańskim, jest jednocześnie doskonaleniem wiary i nadziei. Wymienione trzy cnoty, otrzymane jako ziarna życia wiecznego, umożliwiają chrześcijanom osiągnięcie doskonałości.
    Dla św. Pawła wiara, nadzieja i miłość odgrywają decydującą rolę w rozwoju życia duchowego: "Zawsze dziękujemy Bogu za was wszystkich, wspominając o was nieustannie w naszych modlitwach, pomni przed Bogiem i Ojcem naszym na wasze dzieło wiary, na trud miłości i na wytrwałą nadzieję w Panu naszym Jezusie Chrystusie" (1 Tes 1, 2-3); "Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi. Ci, którzy śpią, w nocy śpią, a którzy się upijają, w nocy są pijani. My zaś, którzy do dnia należymy, bądźmy trzeźwi, odziani w pancerz wiary i miłości oraz hełm nadziei zbawienia" (1 Tes 5, 6-8).
    Św. Paweł mocno przeciwstawia postawę "niemowlęctwa" i "doj-rzałości". Używa często antytez "dzieci - dorośli" lub "doskonali - niedoskonali" (por.: 1 Kor 2, 6; 13, 1n; 14, 20; Kol 1, 28). "Dzieckiem" nazywa on tego, kto jest jeszcze na początku życia chrześcijańskiego, człowieka bełkoczącego swoje pierwsze słowa, stawiającego niezdecydowane kroki; za "dorosłego" natomiast czy "doskonałego" uznaje chrześ-cijanina, który otrzymane na chrzcie ziarna nowego życia rozwinął i stał się dojrzałym, ukształtowanym, doskonałym człowiekiem. Dlatego dojrzałej osobowości chrześcijańskiej przeciwstawiane są postawy "niemowlęce".

    Jakie są zatem zasadnicze postawy niemowlęce, które chrześcijanin musi porzucić?
    1. niezdolność do przyjęcia Ewangelii w całej jej treści i wymaganiach: "A ja nie mogłem, bracia, przemawiać do was jako do ludzi duchowych, lecz jako do cielesnych, jako do niemowląt w Chrystusie" (1 Kor 3, 1);
    2. poddawanie się kierowaniu przez ciało, a nie przez ducha;
    3. samowystarczalność i zarozumialstwo, które popychają do zbytniego liczenia na własne siły, na własne zdolności i uniemożliwiają przy-jęcie tego wszystkiego, co pochodzi od Boga. To jest postawa, która zaprzecza ewangelicznemu "Błogosławieni ubodzy w duchu" (Mt 5, 3);
    4. skupianie uwagi bardziej na sobie niż na Bogu; przesadny szacunek dla siebie samego - zamiast wrażliwości, która pozwala oddawać się Temu, który "pierwszy nas umiłował" (1 J 4, 19);
    5. przywiązywanie się do rzeczy materialnych zamiast dążenia do większych, cenniejszych darów i angażowania się w "drogę jeszcze doskonalszą", drogę miłości (1 Kor 12, 31; 13, 1-3);
    6. niestałość w wierze, spowodowana słabym zakotwiczeniem wiary w Ewangelii (Ef 4, 14).
    A jakie są cechy dojrzałości duchowej? Przypomnijmy sobie niektóre z nich:
    1. życie w trwałej zażyłości z Bogiem poprzez refleksję, modlitwę, kontemplację;
    2. przemiana i odnawianie ducha i serca, które pozwalają doskonale rozróżniać dobro od zła, rozpoznawać "jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe" (Rz 12, 2). Ta "wola Boża", ta "doskonałość" nie jest utożsamiana jedynie z kodeksem prawa ustanowionego kiedyś dla wszystkich. Doskonałość chrześcijańska charakteryzuje się posłuszeństwem i podporządkowaniem się woli Bożej, która musi być poszukiwana i rozpoznana, i której wymaga-nia nie powinny być oceniane;
    3. posłuszeństwo Duchowi Św. - postawa, która skłania chrześcijanina do kroczenia wytrwale w duchu i do wydawania prawdziwych owoców ducha, takich jak: "miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie" (Ga 5, 22-23);
    4. łączenie się całego człowieka z Bogiem w sposób radykalny i całkowity. Dojrzałe życie chrześcijańskie wyprowadza człowieka definitywnie z jego egocentrycznej wizji życia, umacnia w postanowieniu, aby więcej do niej nie wracać, ale by jeszcze bardziej zbliżać się do Tego, który wzywa do zażyłości ze Sobą. Wówczas całe życie człowieka całkowicie skierowane jest do Boga Prawdziwego i Absolutnego: "Pan mój i Bóg mój" (J 20, 28);
    5. ostateczne zaangażowanie w Kościele i świecie, tzn. zdolność do przezwyciężania ciasnych ograniczeń własnego "ja" i budowania konstruktywnych relacji z innymi. Dojrzałość chrześcijańska nie polega bowiem na życiu w łasce w sposób abstrakcyjny i bezcielesny, lecz realizuje się w zaangażowaniu w relacje z innymi aż do oddania swojego życia.
    Bierzmowanie jest sakramentem dojrzałości chrześcijańskiej, dlatego bierzmowany musi być świadomy otrzymanej łaski.


    Les Equipes Notre-Dame en route vers le nouveau millenaire
    (END w drodze do nowego tysiąclecia), Paryż 1999, s. 47-51.
    (z jęz. francuskiego tłum. Elżbieta Kozyra)



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK