Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
List DK
Powrt do listy
Listw DK
 
Artykuy:
List`99: I-II 2006
  •    Ks. Jan Mikulski

  • Słowo Moderatora Krajowego   Ks. Jan Mikulski

  • Słowo od redakcji   Agnieszka i Tomasz Talaga, Łódź

  • Zachcianka, czy natchnienie?   Siostra Jadwiga Skudro

  • Poddanie się woli Bożej   Ks. Jan Mikulski

  • Konspekty spotkań miesięcznych kręgu po formacji podstawowej   Anna i Jacek Nowakowie

  • Postawa wdzięczności wobec Boga i ludzi  

  • Eucharystia szkołą życia według woli Bożej  

  • Miłość wymaga cierpienia i krzyża  

  • Z komentarza do „Zasad Domowego Kościoła”   Anna i Jacek Nowakowie

  • Eucharystia w centrum naszego życia   o. Fio Mascarenhas SJ, Bombaj, Indie

  • VI Zjazd Gnieźnieński   Elżbieta i Witold Kowalczykowie, Lublin

  • Odwaga   Ks. Dariusz Larus

  • Służba to nasze "być albo nie być" - Podsumowanie roku pracy DK   Beata i Tomasz Strużanowscy, Toruń

  • Podsumowanie pracy rocznej   Elżbieta Kozyra, Maria Różyczka, Krościenko

  • Relacje z życia Domowego Kościoła  

  • Wspomnienia z letnich rekolekcji   Bożena i Dariusz (Jacek) Drewnowscy, Archidiecezja białostocka

  • Bóg czekał na nas w tym właśnie miejscu   Agnieszka Grudzińska

  • Świadectwo z rekolekcji III stopnia w Krakowie   Anna i Tomasz z Dzierżoniowa

  • Dziękując za życie...   Maria i Marek Zalfresso-Jundziłło

  • Rekolekcje tematyczne "Dialog małżeński"   Iwona i Grzegorz Kowal, Archidiecezja katowicka

  • Drużyna piłkarska   Dorota i Wiktor Gackowscy, Diecezja łowicka

  • Duchowość małżeńska, a wychowanie dzieci   Anna i Stefan z Dzierżoniowa

  • U Ojca na kolanach   Urszula

  • Eucharystia szczytem i źródłem naszego życia   Zosia i Szczepan Muszalowie, diakonia słowa Diecezji bielsko-żywieckiej

  • List`99: stycze - luty 2006

    Świadectwo z rekolekcji III stopnia w Krakowie

    W drugiej połowie lipca wyruszyliśmy na długo oczekiwane rekolekcje III stopnia do Krakowa, przepięknego miasta, w którym niemalże każdy kamień to historia narodu i Kościoła w Polsce. Naszą bazą była parafia św. Józefa na Podgórzu.
    Dzień przyjazdu i zawiązania wspólnoty napełnił nas przekonaniem, że to Pan wybrał czas, miejsce i ludzi, że chce działać i objawiać swą Miłość. Ksiądz Stanisław, sercanin, pełniący posługę moderatora, zachęcał w pierwszej homilii do wzbudzenia w sobie pragnienia i otwarcia się na dary Ducha Świętego. Do dzisiaj brzmią w naszych uszach jego słowa: "PRAGNIJCIE!" Postanowiliśmy zapragnąć! Duch Święty przychodził jak chciał i kiedy chciał. Odczuwaliśmy Jego delikatny powiew podczas codziennych Eucharystii, konferencji, śpiewów, spotkań w małych grupach.
    Trzeci stopień to odkrywanie drogi do wspólnoty i do Kościoła, "znalezienia" tam swojego miejsca nie tylko do biernego bycia, ale przede wszystkim do diakonii, czyli służby. Oto kilka wybranych myśli, którymi chcielibyśmy podzielić się z tymi wszystkimi, którym chciało się zajrzeć na stronę tego świadectwa:
    Jezus chce, abyśmy oddali się Jemu w 100%. Nie interesuje Go 50, 70 czy nawet 99,9% - tylko 100%. Na pierwszy rzut oka zaskakujące i dla niektórych niedorzeczne, wymagające wielu wyrzeczeń, a może i niewoli. Na usta ciśnie się pytanie: Co z naszą wolną wolą, jak to pogodzić? Drugi "rzut oka" nasuwa pytanie: Jeżeli nie oddamy 100%, kto "zagospodaruje" pozostawioną część? Znajdzie się chętny kuszący pięknymi słówkami, tak zwaną wolnością, niezależnością! Czy możemy pozwolić sobie na takie ryzyko?
    Wartość wspólnoty mierzy się troską o innych. Zadawaliśmy sobie pytanie, jak bardzo przejmujemy się losem innych ludzi, czy wychodzimy z pomocną dłonią, z konkretnym działaniem, czy tylko poprzestajemy na biernej apatii. Jeśli nie żyję dla innych zaczynam żyć dla siebie!... Na ile dojrzała w nas miłość do Chrystusa i do drugiego człowieka. Te zdania skierował kiedyś Jan Paweł II do uczestników Dnia Wspólnoty przeżywających Oazę Rodzin IIIo w Rzymie. Są one wciąż aktualne również dla nas.
    Przyjmować wolę Pana. Musimy się modlić o to, by ją najpierw odczytać, a gdy to już nastąpi przyjąć bez szemrań i powątpiewań. Przecież Jezus Chrystus przebywając na ziemi był posłuszny Ojcu we wszystkim! Św. Paweł nie szukał trudności, kiedy miał wypełnić to, co zostało dla niego przygotowane, wiedział, że będzie kamienowany, wyszydzany, piętnowany, ale wyruszał w kolejną podróż misyjną, bo tak chciał Bóg! Panie! Jaką postawę przyjąłbym po pierwszym kamieniu rzuconym we mnie za to, że jestem Twoim wyznawcą?......
    Odchodzić od egoizmu. Warto postawić sobie pytanie: Jak często egoizm decyduje o mojej postawie wobec bliźniego, jego potrzeb, oczekiwań, wobec diakonii, którą mam podjąć? Przekonaliśmy się, że potrzebna jest ciągła weryfikacja motywów naszego działania. Musimy stawiać sobie wymagania, pokonywać siebie dla innych!
    Stosować poznane prawdy w życiu. Wiele wartościowych treści dociera do nas na różnego rodzaju rekolekcjach, dniach wspólnoty, spotkaniach w kręgu. Co z nimi robimy? Jak często zatrzymujemy się w głębszej zadumie nad tym, w jaki sposób wprowadzić to światło w życie?
    Przyłapaliśmy się" na fakcie, że niejednokrotnie gubimy te perły, zapominamy o nich, nie zadajemy sobie nawet trudu by je zanotować, stwarzając w ten sposób możliwość powrotu do nich w przyszłości choćby po to, by "podać dalej".
    Doskonalić się w modlitwie i jedności z Bogiem. Modlitwa jest naszą siłą! Tu nie ma żartów, toczy się walka na śmierć i życie! Sami z siebie niczego uczynić nie możemy. Jeżeli chcemy trwać przy Bogu, jeżeli nie chcemy być wciągnięci w wir tego świata, to jedynie szczera i gorliwa modlitwa przyniesie nam wybawienie. Błagajmy Pana o dar modlitwy i wiary na każdy dzień! Uwielbiajmy Jego Święte Imię!

    Anna i Tomasz z Dzierżoniowa



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK