Strona startowa Domowego Ko禼io砤 Strona startowa Ruchu iat硂-痽cie
  
     
  Strona g艂贸wna    Aktualno艣ci    Rekolekcje    Za艂o偶yciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiello艅skiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z 偶ycia Ruchu    W Ko艣ciele i 艣wiecie  
List DK
Powr髏 do listy
List體 DK
 
Artyku硑:
List`98: IX-XII 2005
  • Jan Pawe艂 II (1920-2005)   Tomasz Stru偶anowski, Toru艅

  • S艂owo Moderatora Krajowego   Ks. Jan Mikulski

  • S艂owo Pary Krajowej   Anna i Jacek Nowakowie

  • S艂owo od redakcji   Agnieszka i Tomasz Talaga, 艁贸d藕

  • Eucharystia 藕r贸d艂em nadziei   Ks. Jan Mikulski

  • Konspekty spotka艅 miesi臋cznych kr臋gu po formacji podstawowej   Anna i Jacek Nowakowie

  • Eucharystia szko艂膮 uczestnictwa w 偶yciu doczesnym i wiecznym  

  • Wielko艣膰 ka偶dej mi艂o艣ci mierzy si臋 wielko艣ci膮 daru  

  • Przebaczenie warunkiem ka偶dej prawdziwej ludzkiej mi艂o艣ci  

  • Eucharystia szko艂膮 postawy posiadania siebie w dawaniu siebie  

  • Z komentarza do „Zasad Domowego Ko艣cio艂a”   Anna i Jacek Nowakowie

  • III Krajowy Kongres Ruch贸w i Stowarzysze艅 Katolickich   Agnieszka i Tomasz Talaga, 艁贸d藕

  • Zadania ruch贸w i stowarzysze艅 katolickich w Ko艣ciele Polskim   Abp J贸zef Michalik, Przewodnicz膮cy Konferencji Episkopatu Polski

  • Propozycja duszpasterska   Ks. Tomasz Owczarek, Moderator Diecezjalny DK, 艁贸d藕

  • O drogach i bezdro偶ach komunikacji ma艂偶e艅skiej   Beata i Tomasz Stru偶anowscy, Toru艅

  • „Emaus” – wielkanocne spotkanie spotka艅   Barbara i Ryszard Czernik, diecezja katowicka

  • Sesja tematyczna o zobowi膮zaniach Domowego Ko艣cio艂a   Agnieszka i Krzysztof Kubiccy, Cz臋stochowa

  • Podejmuj膮c pos艂ug臋, wchodz臋 w nurt rzeki...   Teresa i Bernard Szczygielscy, diecezja siedlecka

  • Rekolekcje w Nowogr贸dku   Lena i Janusz Kilanowscy, Alicja i J贸zef Mielcarkowie, Toru艅

  • Po偶egnanie Ojca 艢wi臋tego Rzymie   Gosia i Jarek Marsza艂kowie, 艁贸d藕

  • Byli艣my w Rzymie na inauguracji pontyfikatu Benedykta XVI   Maria i Roman Blechaczowie, Toru艅

  • Chwa艂a Panu, za rekolekcje III stopnia, kt贸re Pan da艂 nam prze偶y膰 w Rzymie!   Marysia i Adam Kleimanowie, Bytom

  • Ko艣ci贸艂 to nie tylko dom z kamieni i z艂ota...   Gabriela i Andrzej Warde艅scy, Kalisz

  • 艢wiadectwo kap艂a艅skie   Ks. Zdzis艂aw Szostak, Lublin

  • List`98: wrzesie - grudzie 2005

    Przebaczenie warunkiem ka偶dej prawdziwej ludzkiej mi艂o艣ci

    I. Dzielenie si臋 偶yciem (przy herbacie)

    II. Cz臋艣膰 modlitewna:

    • Modlitwa do Ducha 艢wi臋tego
    • Dzielenie si臋 S艂owem Bo偶ym: 艁k 18, 9-14.
    • Modlitwa spontaniczna: dzi臋kczynienie Bogu za Jego cierpliwo艣膰 i mi艂osierdzie.
    • Tajemnica r贸偶a艅ca: Cierniem ukoronowanie.

    III. Cz臋艣膰 formacyjna:

    • Dzielenie si臋 realizacj膮 zobowi膮za艅: regu艂a 偶ycia.
      Czy rozumiem regu艂臋 偶ycia jako podj臋cie konkretnych wysi艂k贸w, w celu lepszego wype艂nienia woli Bo偶ej; coraz bardziej 艣wiadomego odpowiadania na Bo偶e wezwania? Czy podejmuj臋 tak rozumian膮 regu艂臋 偶ycia? Jakich dziedzin 偶ycia (偶ycia osobistego, ma艂偶e艅skiego, rodzinnego, pracy, relacji z Bogiem) dotyczy艂y moje konkretne wysi艂ki? Jakie by艂y moje postanowienia, czy nie by艂y zbyt rygorystyczne, albo przeciwnie: czy nie by艂y 艣lizganiem si臋 po powierzchni zagadnienia?
      Na czym polega pomoc innych os贸b (wsp贸艂ma艂偶onek, spowiednik, doradca duchowy) w rozeznawaniu i ustalaniu swojej regu艂y 偶ycia? Jakie widz臋 (ja lub bliscy) owoce praktykowania regu艂y 偶ycia w mojej codzienno艣ci? Czy m贸g艂bym da膰 o nich 艣wiadectwo?

    • Om贸wienie nowego tematu: "Przebaczenie warunkiem ka偶dej prawdziwej ludzkiej mi艂o艣ci" (ka偶de ma艂偶e艅stwo wcze艣niej, w domu, zapoznaje si臋 z tekstami pomocniczymi oraz z pytaniami do tekst贸w; na kr臋gu odbywa si臋 rozmowa na ten temat).

      Pytania i problemy do zastanowienia si臋, om贸wienia i dyskusji:
      W czym przejawia si臋 bezwarunkowa mi艂o艣膰 Boga do cz艂owieka? Jaka postawa uczestnika zgromadzenia eucharystycznego umo偶liwia mu skorzystanie z ogromnego bogactwa daru Eucharystii?
      W jakiej postawie duchowej rozpoczynam Msz臋 艣w.? Czy wezwanie kap艂ana ?uznajmy przed Bogiem nasze grzechy? u艣wiadamia mi moj膮 grzeszno艣膰 i s艂abo艣膰, brak jedno艣ci z Bogiem i lud藕mi? W kt贸rych momentach zgromadzenia eucharystycznego odnajduj臋 szczeg贸ln膮 szans臋 pojednania? Czy jestem 艣wiadomy, 偶e uznanie swojej grzeszno艣ci na pocz膮tku Eucharystii, czyni mnie godnym uczestnictwa w Eucharystycznej Ofierze? Jakie my艣li, uczucia towarzysz膮 mi przy przekazywaniu znaku pokoju, jakich do艣wiadczam trudno艣ci? Czy ?znak pokoju? prze偶ywam jako gest pojednania z tymi, kt贸rzy tego pojednania oczekuj膮 ode mnie (nawet gdyby nie byli obecni ze mn膮 na Eucharystii)?
      Dlaczego mi臋dzy lud藕mi (ma艂偶onkami, rodzicami i dzie膰mi, ma艂偶onkami i te艣ciami, wsp贸艂pracownikami) ro艣nie nieraz niewidzialny i nieprzenikalny mur, wzajemne oddalanie si臋; co m贸g艂bym powiedzie膰 o przyczynach takiej sytuacji na podstawie w艂asnego do艣wiadczenia? Jak sobie radzi膰 z takim problemem? Jakie wyj艣cie z sytuacji (znak nadziei) podpowiada mi s艂owo Bo偶e i dokumenty Magisterium Ko艣cio艂a? Czy jest we mnie ufno艣膰, 偶e powierzenie Bogu podczas Eucharystii ludzkiego poranionego serca, czyni mo偶liwym wzajemne przebaczenie?

      Sugestie do pracy w ci膮gu miesi膮ca:
      • dialog ma艂偶e艅ski na temat: "Przebaczenie jako powr贸t do mi艂o艣ci i wierno艣ci".
        Dialog ten niech b臋dzie poprzedzony wsp贸ln膮 Msz膮 艣w., w czasie kt贸rej powierzymy Panu Bogu wszystkie wzajemne oddalania si臋, wielkie i ma艂e trudno艣ci we wzajemnych relacjach.
        Jaka jest nasza mi艂o艣膰: rozwija si臋, dojrzewa, rozumiemy si臋 coraz bardziej? A mo偶e gdzie艣 si臋 zatrzyma艂a, jakby zagubi艂a, przyt艂oczona obowi膮zkami dnia codziennego?
        Je艣li nosimy w sercu jaki艣 g艂臋boko ukryty 偶al, rozczarowanie ? spr贸bujmy go wypowiedzie膰, ale nie w formie oskar偶ania drugiego, lecz podzieli膰 si臋 swoim prze偶ywaniem tego b贸lu.
        Jak rozumiemy i stosujemy w naszych relacjach s艂owa Pana Jezusa, gdy m贸wi o przebaczeniu siedemdziesi膮t siedem razy (Mt 18,21-22)? Czy u Niego szukamy mocy do przebaczenia i wzrastania naszej mi艂o艣ci?
      • W modlitwie ma艂偶e艅skiej prosimy o dar przebaczenia (w naszych wsp贸lnych relacjach, z dzie膰mi, z innymi lud藕mi),
      • propozycje regu艂y 偶ycia:
        • np. autentyczne i uwa偶ne przekazywanie znaku pokoju podczas Mszy 艣w.;
        • np. rezygnacja z tzw. cichych dni, d膮偶enie do pojednania (Ef 4,26);
        • po przeczytaniu rozdzia艂u Postawa grzesznika (str.39) z ksi膮偶ki Ks. Franciszka Blachnickiego Eucharystia pokarm na 艣mier膰 i 偶ycie stara膰 si臋 eliminowa膰 elementy postawy faryzeusza w sobie.

    Anna i Jacek Nowakowie



    7. [...] Misterium paschalne stanowi szczytowy punkt tego w艂a艣nie objawienia i urzeczywistnienia mi艂osierdzia, kt贸re jest zdolne usprawiedliwi膰 cz艂owieka, przywr贸ci膰 sprawiedliwo艣膰 w znaczeniu owego zbawczego 艂adu, jaki B贸g od pocz膮tku zamierzy艂 w cz艂owieku, a przez cz艂owieka w 艣wiecie. Chrystus cierpi膮cy przemawia w spos贸b szczeg贸lny do cz艂owieka, i to nie tylko do ludzi wierz膮cych. R贸wnie偶 cz艂owiek niewierz膮cy potrafi w Nim odkry膰 ca艂膮 wymow臋 solidarno艣ci z ludzkim losem, a tak偶e doskona艂膮 pe艂ni臋 bezinteresownego po艣wi臋cenia dla sprawy cz艂owieka: dla prawdy i mi艂o艣ci. Boski wymiar tajemnicy paschalnej si臋ga jednak jeszcze g艂臋biej. Krzy偶 pozostawiony na Kalwarii, krzy偶, na kt贸rym Chrystus toczy ostatni sw贸j dialog z Ojcem, wy艂ania si臋 z samej g艂臋bi tej mi艂o艣ci, jak膮 cz艂owiek, stworzony na obraz i podobie艅stwo Boga, zosta艂 obdarzony w odwiecznym Bo偶ym zamierzeniu. B贸g, kt贸rego objawi艂 Chrystus, pozostaje nie tylko w sta艂ej 艂膮czno艣ci ze 艣wiatem jako Stw贸rca, ostateczne 藕r贸d艂o istnienia. Jest On Ojcem: z cz艂owiekiem, kt贸rego powo艂a艂 do bytu w 艣wiecie widzialnym, 艂膮czy Go g艂臋bsza jeszcze wi臋藕 ni偶 sama stw贸rcza wi臋藕 istnienia. Jest to mi艂o艣膰, kt贸ra nie tylko stwarza dobro, ale doprowadza do uczestnictwa we w艂asnym 偶yciu Boga: Ojca, Syna i Ducha 艢wi臋tego. Ten bowiem, kto mi艂uje, pragnie obdarza膰 sob膮.

    Jan Pawe艂 II
    Encyklika Dives in misericordia



    21. [...] Komunia rodzinna mo偶e by膰 zachowana i doskonalona jedynie w wielkim duchu ofiary. Wymaga bowiem szlachetnej gotowo艣ci ka偶dego i wszystkich do zrozumienia, tolerancji, przebaczenia i pojednania. Ka偶da rodzina zdaje sobie spraw臋 jak napi臋cia i konflikty, egoizm, niezgoda gwa艂townie uderzaj膮 w t臋 komuni臋, a niekiedy 艣miertelnie j膮 rani膮. St膮d wielorakie i liczne formy rozbicia 偶ycia rodzinnego. Ale ka偶da rodzina jest r贸wnocze艣nie zawsze powo艂ana przez Boga pokoju do radosnego i odnawiaj膮cego do艣wiadczania "pojednania", to jest do odbudowanej komunii i odnalezionej jedno艣ci. W szczeg贸lno艣ci uczestnictwo w sakramencie pojednania i w uczcie jednego Cia艂a Chrystusa obdarza rodzin臋 chrze艣cija艅sk膮 艂ask膮 i odpowiedzialnym zadaniem przezwyci臋偶ania wszelkich podzia艂贸w i d膮偶enia do pe艂nej prawdy komunii, zamierzonej przez Boga, odpowiadaj膮c w ten spos贸b pragnieniu Pana, "aby wszyscy stanowili jedno".

    Jan Pawe艂 II
    Adhortacja Apostolska "Familiaris Consortio"



    [...] Na pocz膮tku zgromadzenia eucharystycznego u艣wiadamiamy sobie, 偶e jeste艣my grzesznikami. Kap艂an wzywa nas do rachunku sumienia: Bracia, uznajmy nasze grzechy, aby艣my si臋 stali godnymi sprawowania 艣wi臋tych tajemnic. W chwili ciszy, kt贸ra nast臋puje po tym wezwaniu, ka偶dy z nas stara si臋 wnikn膮膰 w siebie, aby u艣wiadomi膰 sobie swoje winy, grzechy, s艂abo艣ci, niedoskona艂o艣ci. Ka偶dy z nas stara si臋 przyj膮膰 postaw臋 celnika z przypowie艣ci, a potem wszyscy razem uznajemy przed Bogiem, 偶e jeste艣my grzesznikami: Spowiadam si臋 Bogu wszechmog膮cemu, bo zgrzeszy艂em; moja wina, moja bardzo wielka wina. B艂agamy Boga o zmi艂owanie. Na ko艅cu w naszym imieniu modli si臋 kap艂an: "Niech si臋 zmi艂uje nad nami B贸g wszechmog膮cy, a odpu艣ciwszy nam grzechy, niech nas doprowadzi do 偶ycia wiecznego."
    Tylko w takiej postawie mo偶emy godnie uczestniczy膰 w tych 艣wi臋tych tajemnicach. Gdyby艣my weszli w zgromadzenie w dumnej postawie faryzeusza, gdyby艣my przyszli, 偶eby si臋 chwali膰 przed Bogiem, wylicza膰 Bogu nasze zas艂ugi, nasze dobre uczynki, to wtedy spotka艂oby nas to samo, co spotka艂o faryzeusza: wyszliby艣my ze 艣wi膮tyni nieusprawiedliwieni, niepojednani z Bogiem, nieobdarowani 艂ask膮.
    [...] Zanim jednak zjednoczymy si臋 z Panem, z Chrystusem, musimy przedtem pojedna膰 si臋 ze sob膮 nawzajem. Wyrazem tego pojednania jest ten pi臋kny, wymowny gest podania sobie r膮k przed komuni膮 艣wi臋t膮. W tym ge艣cie wyra偶amy nasze przebaczenie, nasz膮 wol臋 偶ycia w pokoju i w zgodzie ze wszystkimi. Ten gest nie mo偶e by膰 gestem zak艂amanym i zafa艂szowanym, zewn臋trznym gestem bez pokrycia, bez wewn臋trznej tre艣ci. By艂oby to 艣wi臋tokradztwem, gdyby te gesty by艂y ob艂ud膮. Ci, kt贸rzy stoj膮 obok nas, niech b臋d膮 dla nas znakiem, symbolem wszystkich innych bli藕nich, kt贸rych spotykamy w 偶yciu. Do wszystkich musimy i艣膰 w postawie przebaczenia, pokoju, pojednania i mi艂o艣ci. Dopiero wtedy jeste艣my gotowi, przygotowani do tego, 偶eby p贸j艣膰 na spotkanie z Panem, 偶eby si臋 zjednoczy膰 z Chrystusem. Je偶eli nie darujemy przewinie艅 naszym bli藕nim, je偶eli nie pojednamy si臋 z bra膰mi, nie b臋dziemy mieli przyst臋pu do jedno艣ci, do zjednoczenia z Bogiem, wtedy nasza komunia jest 艣wi臋tokradzka i niegodna.

    ks. Franciszek Blachnicki
    Eucharystia pokarm na ca艂e 偶ycie,
    Wydawnictwo 艢wiat艂o-呕ycie Krak贸w 2004, s. 39-43



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK