Strona startowa Domowego Ko禼io砤 Strona startowa Ruchu iat硂-痽cie
  
     
  Strona g艂贸wna    Aktualno艣ci    Rekolekcje    Za艂o偶yciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiello艅skiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z 偶ycia Ruchu    W Ko艣ciele i 艣wiecie  
List DK
Powr髏 do listy
List體 DK
 
Artyku硑:
List`98: IX-XII 2005
  • Jan Pawe艂 II (1920-2005)   Tomasz Stru偶anowski, Toru艅

  • S艂owo Moderatora Krajowego   Ks. Jan Mikulski

  • S艂owo Pary Krajowej   Anna i Jacek Nowakowie

  • S艂owo od redakcji   Agnieszka i Tomasz Talaga, 艁贸d藕

  • Eucharystia 藕r贸d艂em nadziei   Ks. Jan Mikulski

  • Konspekty spotka艅 miesi臋cznych kr臋gu po formacji podstawowej   Anna i Jacek Nowakowie

  • Eucharystia szko艂膮 uczestnictwa w 偶yciu doczesnym i wiecznym  

  • Wielko艣膰 ka偶dej mi艂o艣ci mierzy si臋 wielko艣ci膮 daru  

  • Przebaczenie warunkiem ka偶dej prawdziwej ludzkiej mi艂o艣ci  

  • Eucharystia szko艂膮 postawy posiadania siebie w dawaniu siebie  

  • Z komentarza do „Zasad Domowego Ko艣cio艂a”   Anna i Jacek Nowakowie

  • III Krajowy Kongres Ruch贸w i Stowarzysze艅 Katolickich   Agnieszka i Tomasz Talaga, 艁贸d藕

  • Zadania ruch贸w i stowarzysze艅 katolickich w Ko艣ciele Polskim   Abp J贸zef Michalik, Przewodnicz膮cy Konferencji Episkopatu Polski

  • Propozycja duszpasterska   Ks. Tomasz Owczarek, Moderator Diecezjalny DK, 艁贸d藕

  • O drogach i bezdro偶ach komunikacji ma艂偶e艅skiej   Beata i Tomasz Stru偶anowscy, Toru艅

  • „Emaus” – wielkanocne spotkanie spotka艅   Barbara i Ryszard Czernik, diecezja katowicka

  • Sesja tematyczna o zobowi膮zaniach Domowego Ko艣cio艂a   Agnieszka i Krzysztof Kubiccy, Cz臋stochowa

  • Podejmuj膮c pos艂ug臋, wchodz臋 w nurt rzeki...   Teresa i Bernard Szczygielscy, diecezja siedlecka

  • Rekolekcje w Nowogr贸dku   Lena i Janusz Kilanowscy, Alicja i J贸zef Mielcarkowie, Toru艅

  • Po偶egnanie Ojca 艢wi臋tego Rzymie   Gosia i Jarek Marsza艂kowie, 艁贸d藕

  • Byli艣my w Rzymie na inauguracji pontyfikatu Benedykta XVI   Maria i Roman Blechaczowie, Toru艅

  • Chwa艂a Panu, za rekolekcje III stopnia, kt贸re Pan da艂 nam prze偶y膰 w Rzymie!   Marysia i Adam Kleimanowie, Bytom

  • Ko艣ci贸艂 to nie tylko dom z kamieni i z艂ota...   Gabriela i Andrzej Warde艅scy, Kalisz

  • 艢wiadectwo kap艂a艅skie   Ks. Zdzis艂aw Szostak, Lublin

  • List`98: wrzesie - grudzie 2005

    Eucharystia szko艂膮 postawy posiadania siebie w dawaniu siebie

    I. Dzielenie si臋 偶yciem (przy herbacie)

    II. Cz臋艣膰 modlitewna:

    • Modlitwa do Ducha 艢wi臋tego
    • Dzielenie si臋 S艂owem Bo偶ym: J 12, 24-32.
    • Modlitwa spontaniczna: przeproszenie Boga za r贸偶ne przejawy egoizmu w naszym 偶yciu.
    • Tajemnica r贸偶a艅ca: Modlitwa w Ogr贸jcu.

    III. Cz臋艣膰 formacyjna:

    • Dzielenie si臋 realizacj膮 zobowi膮za艅: regularne spotkanie ze s艂owem Bo偶ym.
      Jak praktykujemy to zobowi膮zanie: jak cz臋sto czytamy s艂owo Bo偶e, czy mamy jak膮艣 metod臋? Co jest nasz膮 rado艣ci膮 wynikaj膮c膮 ze spotkania ze s艂owem Bo偶ym? Jakie napotykamy trudno艣ci, czy je pokonujemy?

    • Om贸wienie nowego tematu: "Eucharystia szko艂膮 postawy posiadania siebie w dawaniu siebie" (ka偶de ma艂偶e艅stwo wcze艣niej, w domu, zapoznaje si臋 z tekstami pomocniczymi oraz z pytaniami do tekst贸w; na kr臋gu odbywa si臋 rozmowa na ten temat).

      Pytania i problemy do zastanowienia si臋, om贸wienia i dyskusji:
      Co jest istot膮 mi艂o艣ci Boga? W czym ona si臋 przejawia? Czy do艣wiadczam w swoim 偶yciu prawdy o tym, 偶e B贸g nieustannie daje siebie cz艂owiekowi? Jak rozumiem okre艣lenie, 偶e Chrystus jest najwy偶szym wzorem postawy ofiarowania si臋 i obdarowania sob膮?
      Jaka jest predyspozycja cz艂owieka po grzechu pierworodnym? Jakie przejawy krucho艣ci mi艂o艣ci ludzkiej dostrzegamy wok贸艂 siebie, w naszym 偶yciu? Dlaczego rozpadaj膮 si臋 dobrze zapowiadaj膮ce si臋 ma艂偶e艅stwa, przyja藕nie, wsp贸lnoty (kr臋gi)? Czy dostrzegam w sobie przejawy egoizmu, kt贸ry jest cz臋stym 藕r贸d艂em konflikt贸w mi臋dzyludzkich?
      Jak staram si臋 wprowadza膰 w 偶ycie zasad臋: ?bardziej by膰, ni偶 wi臋cej mie膰?? W czym dostrzegam szans臋 dojrzewania ludzkiej mi艂o艣ci? Jak w praktyce 偶ycia realizowa膰 postaw臋 ?posiadania siebie w dawaniu siebie?? Podziel si臋 艣wiadectwem 偶ycia, gdzie najcz臋艣ciej objawia si臋 Twoja postawa dawania siebie.

      Sugestie do pracy w ci膮gu miesi膮ca:
      • Namiot Spotkania (Iz 53,2-6; Mt 16,24-27; J 15,12-14; J 10,17-18).
      • propozycje regu艂y 偶ycia:
        • np. zrezygnowanie z obejrzenia filmu, programu telewizyjnego, czytania ksi膮偶ki itp., i przeznaczenie tego czasu dla dzieci, wsp贸艂ma艂偶onka (konkretna pomoc w ich pracach, troskach, czy wsp贸lna rozrywka);
        • np. uczestnictwo w jakim艣 spotkaniu wsp贸lnotowym (spotkanie op艂atkowe, kulig kr臋gu, spotkanie w szerszym gronie rodzinnym itp.) mimo lenistwa, czy nawet zdecydowanej niech臋ci;
        • np. znaki pami臋ci o wsp贸艂pracownikach (s膮siadach) w postaci drobnych upomink贸w miko艂ajowych lub pod choink臋;
        • np. przeczytanie z Listu do Rodzin Jana Paw艂a II punktu 14. Mi艂o艣膰 jest wymagaj膮ca lub punktu 11. Bezinteresowny dar z siebie samego pod k膮tem refleksji nad moj膮 postaw膮 dawania siebie.

    Anna i Jacek Nowakowie



    [...] 87. Chrystus objawia przede wszystkim, 偶e warunkiem autentycznej wolno艣ci jest szczere i otwarte uznanie prawdy: "poznacie prawd臋, a prawda was wyzwoli" (J 8,32). To prawda pozwala zachowa膰 wolno艣膰 wobec w艂adzy i daje moc, by przyj膮膰 m臋cze艅stwo. Potwierdza to Jezus przed Pi艂atem: "Ja si臋 na to narodzi艂em i na to przyszed艂em na 艣wiat, aby da膰 艣wiadectwo prawdzie" (J 18,37). Prawdziwi czciciele winni zatem oddawa膰 Bogu cze艣膰 "w Duchu i w prawdzie" (J 4,23): w ten spos贸b staj膮 si臋 wolni. Wi臋藕 z prawd膮 oraz oddawanie czci Bogu objawia si臋 w Jezusie Chrystusie jako najg艂臋bsze 藕r贸d艂o wolno艣ci.
    Jezus objawia ponadto ? i to samym swoim 偶yciem, a nie tylko s艂owami ? 偶e wolno艣膰 urzeczywistnia si臋 przez mi艂o艣膰, to znaczy przez dar z siebie. Ten, kt贸ry m贸wi: "Nikt nie ma wi臋kszej mi艂o艣ci od tej, gdy kto艣 偶ycie swoje oddaje za przyjaci贸艂 swoich" (J 15,13), dobrowolnie idzie na M臋k臋 (por. Mt 26,46) i pos艂uszny Ojcu oddaje na krzy偶u 偶ycie za wszystkich ludzi (por. Flp 2,6-11). Tak wi臋c kontemplacja Jezusa ukrzy偶owanego to g艂贸wna droga, kt贸r膮 Ko艣ci贸艂 musi pod膮偶a膰 ka偶dego dnia, je艣li pragnie w pe艂ni zrozumie膰, czym jest wolno艣膰: darem z siebie w s艂u偶bie Bogu i braciom. Za艣 komunia z Chrystusem ukrzy偶owanym i zmartwychwsta艂ym jest niewyczerpanym 藕r贸d艂em, z kt贸rego Ko艣ci贸艂 nieustannie czerpie, aby 偶y膰 w wolno艣ci, sk艂ada膰 siebie w darze i s艂u偶y膰. Komentuj膮c werset z Psalmu 100 [99] S艂u偶cie Panu z weselem, 艣w. Augustyn powiada: "W domu Pa艅skim niewolnicy s膮 wolni. Wolni, poniewa偶 s艂u偶ba nie nak艂ada przymusu, ale nakazuje mi艂o艣膰 (...). Mi艂o艣膰 niech ci臋 uczyni s艂ug膮, tak jak prawda uczyni艂a ci臋 wolnym (...). Jeste艣 zarazem s艂ug膮 i wolnym: s艂ug膮, poniewa偶 nim si臋 sta艂e艣; wolnym, poniewa偶 umi艂owa艂 ci臋 B贸g, tw贸j Stw贸rca; wi臋cej ? jeste艣 wolny, bo mo偶esz kocha膰 swojego Stw贸rc臋 (...). Jeste艣 s艂ug膮 Pana i jeste艣 wolny w Panu. Nie szukaj wyzwolenia, kt贸re oddali艂oby ci臋 od domu twego wyzwoliciela!".
    Tak wi臋c Ko艣ci贸艂, a w nim ka偶dy chrze艣cijanin jest powo艂any do udzia艂u w munus regale Chrystusa na krzy偶u (por. J 12,32), w 艂asce i w pos艂annictwie "Syna Cz艂owieczego, kt贸ry nie przyszed艂, aby Mu s艂u偶ono, lecz aby s艂u偶y膰 i da膰 swoje 偶ycie na okup za wielu" (Mt 20,28).
    Jezus jest zatem 偶yw膮 i osobow膮 syntez膮 doskona艂ej wolno艣ci w ca艂kowitym pos艂usze艅stwie woli Ojca. Jego ukrzy偶owane cia艂o to pe艂ne objawienie nierozerwalnej wi臋zi mi臋dzy wolno艣ci膮 a prawd膮, za艣 Jego powstanie z martwych to najwy偶sze 艣wiadectwo p艂odno艣ci i zbawczej mocy wolno艣ci prze偶ywanej w prawdzie.

    Jan Pawe艂 II
    Encyklika Veritatis Splendor



    34. Posiadanie w艂a艣ciwego spojrzenia na porz膮dek moralny, na jego warto艣ci i normy jest zawsze rzecz膮 wielkiej wagi; jest za艣 szczeg贸lnie wa偶ne, gdy wzrastaj膮 i mno偶膮 si臋 trudno艣ci w ich zachowaniu.
    Porz膮dek moralny, w艂a艣nie dlatego, 偶e ujawnia i przedstawia zamys艂 Bo偶y, nie mo偶e by膰 czym艣, co utrudnia 偶ycie cz艂owiekowi i co nie odpowiada osobie; wr臋cz przeciwnie, odpowiadaj膮c najg艂臋bszym potrzebom cz艂owieka stworzonego przez Boga, s艂u偶y jego pe艂nemu cz艂owiecze艅stwu z t膮 sam膮 subteln膮 i wi膮偶膮c膮 mi艂o艣ci膮, z jak膮 sam B贸g pobudza, podtrzymuje i prowadzi do w艂a艣ciwego mu szcz臋艣cia ka偶de stworzenie.
    Cz艂owiek jednak偶e, powo艂any do 艣wiadomego wype艂nienia m膮drego i pe艂nego mi艂o艣ci zamys艂u Bo偶ego, jest istot膮 historyczn膮, kt贸ra si臋 formuje dzie艅 po dniu, podejmuj膮c liczne i dobrowolne decyzje: dlatego poznaje, mi艂uje i czyni dobro moralne, odpowiednio do etap贸w swego rozwoju.
    Tak偶e i ma艂偶onkowie, w zakresie swego 偶ycia moralnego, s膮 powo艂ani do ustawicznego post臋pu, wiedzeni szczerym i czynnym pragnieniem coraz lepszego poznawania warto艣ci, kt贸re prawo Bo偶e chroni i rozwija, oraz prost膮 i szlachetn膮 wol膮 kierowania si臋 nimi w konkretnych decyzjach. Nie mog膮 jednak patrze膰 na prawo tylko jako na czysty idea艂 osi膮galny w przysz艂o艣ci, lecz powinni traktowa膰 je jako nakaz Chrystusa do wytrwa艂ego przezwyci臋偶ania trudno艣ci. A zatem "tego, co nazywa si臋 prawem stopniowo艣ci nie mo偶na uto偶samia膰 ze stopniowo艣ci膮 prawa, jak gdyby w prawie Bo偶ym mia艂y istnie膰 r贸偶ne stopnie i formy nakazu dla r贸偶nych os贸b i sytuacji. Wszyscy ma艂偶onkowie s膮 powo艂ani do 艣wi臋to艣ci w ma艂偶e艅stwie wed艂ug woli Boga, a to powo艂anie realizuje si臋 w miar臋, jak osoba ludzka potrafi odpowiedzie膰 na przykazanie Bo偶e, o偶ywiona spokojn膮 ufno艣ci膮 w 艂ask臋 Bo偶膮 i we w艂asn膮 wol臋". Tak samo spraw膮 pedagogii Ko艣cio艂a jest, by ma艂偶onkowie przede wszystkim jasno uznali nauk臋 zawart膮 w Encyklice Humanae vitae, jako normatywn膮 dla ich 偶ycia p艂ciowego i szczerze usi艂owali stworzy膰 warunki konieczne dla zachowania tych zasad.
    Pedagogia ta, jak zauwa偶y艂 Synod, obejmuje ca艂e 偶ycie ma艂偶e艅skie. St膮d zadanie przekazywania 偶ycia winno by膰 w艂膮czone w og贸lne pos艂annictwo "ca艂ego 偶ycia chrze艣cija艅skiego", kt贸re bez krzy偶a nie mo偶e osi膮gn膮膰 zmartwychwstania. W tym kontek艣cie rozumie si臋, 偶e z 偶ycia rodzinnego nie da si臋 usun膮膰 ofiary, co wi臋cej, trzeba j膮 przyjmowa膰 sercem tak, aby dozna艂a pog艂臋bienia mi艂o艣膰 ma艂偶e艅ska i sta艂a si臋 藕r贸d艂em wewn臋trznej rado艣ci.

    Jan Pawe艂 II
    Adhortacja Apostolska Familiaris Consortio



    Istot膮 ofiary Chrystusa jest akt jego osoby, nie tyle sama 艣mier膰. W jego ofierze krzy偶owej najwa偶niejszy jest dobrowolny i 艣wiadomy akt mi艂o艣ci, czyli oddania swego 偶ycia. Ten akt Chrystusa - Boskiej Osoby - jest aktem ponadczasowym. Nie zamyka si臋 w granicach czasu i przestrzeni, z natury swej jest wieczny. Uobecnianie tego aktu po艣r贸d nas dokonuje si臋 przy pomocy sakramentalnych znak贸w.
    W tak poj臋tej Eucharystii Chrystus staje w艣r贸d nas w akcie dawania siebie. Chrystus jako osoba posiada siebie w dawaniu siebie. Da艂 temu najpe艂niejszy wyraz w chwili 艣mierci na krzy偶u. Ten w艂a艣nie akt osoby Chrystusa jest uobecniany w zgromadzeniu. Je偶eli jeste艣my na mszy 艣wi臋tej, to jeste艣my postawieni w obliczu tego aktu - wydania siebie. To wydawanie siebie wyrazi艂 Chrystus w konkretnym, podpadaj膮cym pod zmys艂y znaku chleba, kt贸ry mo偶e by膰 spo偶ywany.
    Powy偶sze rozumienie Eucharystii jest uj臋ciem dynamicznym. Wok贸艂 tego uj臋cia mo偶na skoncentrowa膰 chrze艣cija艅skie wychowanie. Trudno natomiast skoncentrowa膰 je wok贸艂 tajemnicy obecno艣ci Chrystusa w tabernakulum. Nie mo偶na wychowywa膰 tylko do postawy ci膮g艂ej modlitwy, adoracji, kontemplacji. Natomiast akt Chrystusa, akt najwi臋kszej mi艂o艣ci, posiadania siebie w dawaniu siebie, stawia cz艂owieka wobec konieczno艣ci dania odpowiedzi, jest wezwaniem.
    Tak uj臋ta Eucharystia jest dialogiem: wezwanie - odpowied藕. Wezwaniem jest ostatecznie akt najwi臋kszej mi艂o艣ci Chrystusa, oddanie 偶ycia, a odpowiedzi膮 jest nasze wsp贸艂ofiarowanie. Teksty liturgiczne cz臋sto to wyra偶aj膮, wzywaj膮 nas do sk艂adania w ofierze samych siebie w odpowiedzi na czyn Boga, kt贸ry samego siebie wyda艂. Tak rozumiana i prze偶ywana Eucharystia ci膮gle wyzwala w nas wysi艂ki, w艂a艣nie wysi艂ki samowychowawcze, kt贸re w swojej istocie polegaj膮 na tym, 偶eby przyj膮膰 tak膮 form臋 偶ycia, by posiada膰 siebie w dawaniu siebie, czyli 偶y膰 mi艂o艣ci膮. To urzeczywistnia si臋 w Eucharystii i to ma mie膰 przed艂u偶enie w naszym 偶yciu, we wszystkich sytuacjach, okoliczno艣ciach 偶ycia. Tak uj臋ta Eucharystia staje w centrum ca艂ego procesu wychowania nowego cz艂owieka.

    ks. Franciszek Blachnicki
    Eucharystia pokarm na ca艂e 偶ycie,
    Wydawnictwo 艢wiat艂o-呕ycie Krak贸w 2004, s. 76 i 77



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK