Strona startowa Domowego Ko禼io砤 Strona startowa Ruchu iat硂-痽cie
  
     
  Strona g艂贸wna    Aktualno艣ci    Rekolekcje    Za艂o偶yciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiello艅skiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z 偶ycia Ruchu    W Ko艣ciele i 艣wiecie  
List DK
Powr髏 do listy
List體 DK
 
Artyku硑:
List`98: IX-XII 2005
  • Jan Pawe艂 II (1920-2005)   Tomasz Stru偶anowski, Toru艅

  • S艂owo Moderatora Krajowego   Ks. Jan Mikulski

  • S艂owo Pary Krajowej   Anna i Jacek Nowakowie

  • S艂owo od redakcji   Agnieszka i Tomasz Talaga, 艁贸d藕

  • Eucharystia 藕r贸d艂em nadziei   Ks. Jan Mikulski

  • Konspekty spotka艅 miesi臋cznych kr臋gu po formacji podstawowej   Anna i Jacek Nowakowie

  • Eucharystia szko艂膮 uczestnictwa w 偶yciu doczesnym i wiecznym  

  • Wielko艣膰 ka偶dej mi艂o艣ci mierzy si臋 wielko艣ci膮 daru  

  • Przebaczenie warunkiem ka偶dej prawdziwej ludzkiej mi艂o艣ci  

  • Eucharystia szko艂膮 postawy posiadania siebie w dawaniu siebie  

  • Z komentarza do „Zasad Domowego Ko艣cio艂a”   Anna i Jacek Nowakowie

  • III Krajowy Kongres Ruch贸w i Stowarzysze艅 Katolickich   Agnieszka i Tomasz Talaga, 艁贸d藕

  • Zadania ruch贸w i stowarzysze艅 katolickich w Ko艣ciele Polskim   Abp J贸zef Michalik, Przewodnicz膮cy Konferencji Episkopatu Polski

  • Propozycja duszpasterska   Ks. Tomasz Owczarek, Moderator Diecezjalny DK, 艁贸d藕

  • O drogach i bezdro偶ach komunikacji ma艂偶e艅skiej   Beata i Tomasz Stru偶anowscy, Toru艅

  • „Emaus” – wielkanocne spotkanie spotka艅   Barbara i Ryszard Czernik, diecezja katowicka

  • Sesja tematyczna o zobowi膮zaniach Domowego Ko艣cio艂a   Agnieszka i Krzysztof Kubiccy, Cz臋stochowa

  • Podejmuj膮c pos艂ug臋, wchodz臋 w nurt rzeki...   Teresa i Bernard Szczygielscy, diecezja siedlecka

  • Rekolekcje w Nowogr贸dku   Lena i Janusz Kilanowscy, Alicja i J贸zef Mielcarkowie, Toru艅

  • Po偶egnanie Ojca 艢wi臋tego Rzymie   Gosia i Jarek Marsza艂kowie, 艁贸d藕

  • Byli艣my w Rzymie na inauguracji pontyfikatu Benedykta XVI   Maria i Roman Blechaczowie, Toru艅

  • Chwa艂a Panu, za rekolekcje III stopnia, kt贸re Pan da艂 nam prze偶y膰 w Rzymie!   Marysia i Adam Kleimanowie, Bytom

  • Ko艣ci贸艂 to nie tylko dom z kamieni i z艂ota...   Gabriela i Andrzej Warde艅scy, Kalisz

  • 艢wiadectwo kap艂a艅skie   Ks. Zdzis艂aw Szostak, Lublin

  • List`98: wrzesie - grudzie 2005

    Jan Pawe艂 II (1920-2005)

    Zanim st膮d odejd臋 ? prosz臋 Was,
    aby艣cie nigdy nie zw膮tpili i nie znu偶yli si臋 i nie zniech臋cili,
    aby艣cie nie podcinali sami tych korzeni, z kt贸rych wyrastamy,
    aby艣cie nigdy nie wzgardzili t膮 Mi艂o艣ci膮, kt贸ra jest najwi臋ksza,
    kt贸ra si臋 wyrazi艂a przez krzy偶, a bez kt贸rej 偶ycie ludzkie
    nie ma ani korzenia, ani sensu.

    Umar艂 艣wi臋ty cz艂owiek. Jego ostatnia choroba i 艣mier膰 to pasmo niezliczonych znak贸w, kt贸re dla nas, ludzi wierz膮cych, s膮 dowodem Bo偶ego dzia艂ania w tym 艣wiecie. Kiedy je rozwa偶amy, budzi si臋 w nas wielkie zdumienie. Decyduj膮cy atak choroby, rozpocz臋ty w czwartkowy wiecz贸r, trwaj膮cy przez ca艂y pi膮tek, a偶 do sobotniego wieczoru - czy偶 nie by艂o to jedyne w swoim rodzaju Triduum, w kt贸rym Namiestnik Chrystusa na tej ziemi poszed艂 艣ladami swego Mistrza przez Jego cierpienie w Ogr贸jcu, m臋k臋 Wielkiego Pi膮tku, gr贸b Wielkiej Soboty i Zmartwychwstanie? Czy mo偶na uzna膰 za przypadek to, 偶e ten Papie偶, w wyj膮tkowy spos贸b zwi膮zany z objawieniami Matki Bo偶ej w Fatimie, odszed艂 do Pana w pierwsz膮 sobot臋 miesi膮ca, a wi臋c w dzie艅, w kt贸rym Maryja wzywa nas do odprawiania specjalnego nabo偶e艅stwa do Jej Niepokalanego Serca, wynagradzaj膮cego grzechy ludzko艣ci? A czy偶 nie jest wymowne odej艣cie Jana Paw艂a II w wigili臋 艣wi臋ta Mi艂osierdzia Bo偶ego? Czy nie otrzymali艣my w ten spos贸b czytelnego znaku, kt贸rego Bo偶ego przymiotu najbardziej potrzebuje dzisiejszy 艣wiat? I wreszcie ? zgon Ojca 艢wi臋tego nast膮pi艂 dwa dni przed przeniesion膮 na 4 kwietnia uroczysto艣ci膮 Zwiastowania Pa艅skiego. Tu偶 przed dniem 艣wi臋to艣ci 偶ycia umar艂 ten, kt贸ry przez wszystkie lata papieskiej pos艂ugi broni艂 偶ycia przed atakami zwolennik贸w cywilizacji 艣mierci...
    Zaiste ? znaki, znaki, znaki...

    Rado艣膰 przez 艂zy
    W sobotni wiecz贸r p艂akali艣my, d艂ugo nie mog膮c si臋 ukoi膰, bo umar艂 kto艣 bliski ka偶demu z nas. Jednocze艣nie jednak, mimo 艂ez i b贸lu ? by艂 to wiecz贸r i noc rado艣ci. Jak bowiem nie cieszy膰 si臋, 偶e ten Papie偶, pod koniec 偶ycia tak bardzo naznaczony stygmatem cierpienia i choroby, wzorem 艣w. Paw艂a ?w dobrych zawodach wyst膮pi艂, bieg uko艅czy艂, wiary ustrzeg艂?? Jak nie by膰 dumnym, 偶e spo艣r贸d naszego narodu wyszed艂 tak niezwyk艂y 艣wiadek Chrystusa? Jak nie dzi臋kowa膰 Bogu, 偶e pozwoli艂 nam 偶y膰 w czasie Jego pontyfikatu? Nic zatem dziwnego, 偶e zapewne wielu z nas mocno dotkn臋艂y s艂owa drugiego czytania, us艂yszane nazajutrz, podczas Mszy 艣w. w Niedziel臋 Mi艂osierdzia: Radujcie si臋, cho膰 teraz musicie dozna膰 troch臋 smutku z powodu r贸偶norodnych do艣wiadcze艅. Przez to warto艣膰 waszej wiary oka偶e si臋 cenniejsza od zniszczalnego z艂ota (1P 1,6-7)...
    Tak. Trzeba, aby艣my zachowali miar臋 w naszym smutku. Chrze艣cijanom nigdy nie przystoi rozpacza膰 w obliczu 艣mierci kochanych os贸b, a ju偶 by艂oby to zupe艂nym nieporozumieniem, gdyby艣my utracili nadziej臋 po odej艣ciu tego, kt贸ry przez ca艂e swoje 偶ycie, st膮paj膮c twardo po ziemi, by艂 jednocze艣nie r贸wnie realnie zanurzony w rzeczywisto艣ci Zmartwychwstania i wieczno艣ci. Odczuwaj膮c zatem b贸l rozstania, pozostajemy z przekonaniem, 偶e zyskali艣my po tamtej stronie 偶ycia wielkiego or臋downika. Odszed艂 Jan Pawe艂 II, odejd膮 kolejne wielkie autorytety, je艣li Pan B贸g zechce nas nimi obdarzy膰, lecz przecie偶 zawsze pozostaje z nami Jezus Chrystus, wczoraj i dzi艣, ten sam tak偶e i na wieki (Hbr 13,8).

    Przed nami rachunek sumienia
    Nadchodzi czas dog艂臋bnego rachunku sumienia, stwierdzaj膮cego, na ile zechcieli艣my pod wp艂ywem pontyfikatu Jana Paw艂a II przemieni膰 nasze 偶ycie, a ile jeszcze mamy do zrobienia. Zapytajmy si臋, jak gorliwie przez te wszystkie lata wspierali艣my Papie偶a w tych obszarach, kt贸re On uwa偶a艂 za szczeg贸lnie wa偶ne: w dziele obrony 偶ycia nienarodzonych, w trosce o ludzi ubogich, chorych, starych. Odpowiedzmy sobie szczerze na pytanie: ile jego encyklik, adhortacji i innych pism przeczytali艣my, przemy艣leli艣my i spr贸bowali艣my wcieli膰 w nasze 偶ycie? Ile jego przem贸wie艅 skwitowali艣my powierzchownymi oklaskami, bez g艂臋bszej refleksji i przemiany? Dlaczego nikt nie mia艂 odwagi wprost, z otwart膮 przy艂bic膮 zanegowa膰 papieskiego nauczania, natomiast tak wielu podwa偶a艂o je po cichu, na 艂amach gazet, w programach telewizyjnych, w praktyce 偶ycia codziennego?
    Czy ta 艣mier膰 b臋dzie owocowa膰?
    Z radosnym zdumieniem patrzyli艣my na pierwsze owoce 艣mierci Jana Paw艂a II: wype艂nione po brzegi ko艣cio艂y, rozbrzmiewaj膮ce 偶arliw膮 modlitw膮, spowiedzi po 20-30 latach przerwy, telewizj臋 wreszcie spe艂niaj膮c膮 rol臋 s艂u偶ebn膮 wobec spo艂ecze艅stwa. ?Chyba p贸jd臋 w tym roku na pielgrzymk臋? ? pods艂ucha艂em 16-17-letniego ?dresiarza? zwierzaj膮cego si臋 kolegom, ubranym r贸wnie ?malowniczo?, co on sam. Wielu podj臋艂o pewne postanowienia, zapragn臋艂o przemiany 偶ycia. Czy poprzestan膮 na jednorazowym zrywie, czy te偶 zdob臋d膮 si臋 na d艂ugofalowy, spokojny wysi艂ek?
    Je偶eli ziarno pszenicy wpad艂szy w ziemi臋 nie obumrze, zostanie tylko samo, ale je艣li obumrze, przynosi plon obfity (J 12,24). Ziarno obumar艂o, ale samo sobie nie poradzi. Trzeba spe艂nienia drugiego warunku: 偶yznej gleby.

    Tomasz Stru偶anowski, Toru艅
    Pisane w Niedziel臋 Bo偶ego Mi艂osierdzia,
    3 kwietnia 2005 r



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK