Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
List DK
Powrt do listy
Listw DK
 
Artykuy:
List`96: IX-XII 2004
  • Słowo Moderatora Krajowego Domowego Kościoła   ks. Jan Mikulski

  • Żyć Eucharystią   ks. Franciszek Fleischmann, doradca duchowy ERI END

  • Tajemnica Przymierza i komunii (List pary odpowiedzialnej ERI END)   Priscilla i Jean-Louis Simonis

  • Jak kształtować życie małżeńskie i rodzinne w czasach kultury liberalizmu moralnego?   ks. Jan Mikulski

  • Konspekty spotkań miesięcznych kręgu   Elżbieta i Witold Kowalczykowie

  • „Diakonia w rodzinie”  

  • „Dojrzewanie do diakonii”  

  • „Diakonia w Ruchu”  

  • Z komentarza do „Zasad Domowego Kościoła”   Anna i Jacek Nowakowie

  • Diakonia   Dorota i Zbyszek Płachta (DK, Bydgoszcz)

  • Diakonia małżonków   Agata Jankowiak (DK, Poznań)

  • Podsumowanie pracy rocznej Domowego Kościoła   Elżbieta Kozyra, Maria Różycka

  • Byliśmy na Podsumowaniu w Radomiu...   Beata i Tomek Strużanowscy (DK, diecezja toruńska)

  • Adwent i Święta Bożego Narodzenia w naszej rodzinie   Kazimiera Barszcz

  • Przekazywać wszystko, co chrześcijańskie i polskie (Świadectwo z Hanoweru)   Zofia i Kazimierz Wawrzyniakowie (DK, Hanower)

  • Kolejna rocznica urodzin Siostry Jadwigi   Redakcja

  • Nowy Delegat KEP ds. Ruchu Światło-Życie   Anna Wojtas

  • List`96: wrzesie - grudzie 2004

    Przekazywać wszystko, co chrześcijańskie i polskie (Świadectwo z Hanoweru)

    W bieżącym roku – równolegle z wymownymi rocznicami w naszym Ruchu – cieszymy się srebrnym jubileuszem trwania w Ruchu Światło-Życie. W pierwszych rekolekcjach oazowych uczestniczyliśmy za zachętą córki-oazowiczki w roku 1979 w Koniakowie, w Archidiecezji Katowickiej. Tamte przeżycia odebraliśmy oboje jako duży prezent Pana Boga dla naszego małżeństwa. Zafascynowała nas idea Ruchu, przekonująca postawa kapłana, ówczesnego moderatora diecezjalnego, ś.p. ks. Anzelma Skrobola oraz posługa naszych pierwszych animatorów. Byliśmy wtedy od razu zdecydowani podążać tą drogą. Dostrzegliśmy dużą szansę umocnienia naszej chrześcijańskiej postawy i odwagi w wyznawaniu swej wiary wobec wrogiego dla Kościoła i praktyk religijnych stosunku w naszych środowiskach pracy. Dostrzegliśmy również w formacji Domowego Kościoła pomoc w dowartościowaniu małżeństwa, bodźce do coraz większej jedności w naszych relacjach na wspólnej drodze do Boga. Mimo iż byliśmy wcześniej rodziną „praktykującą”, stwierdziliśmy, że wraz z tą decyzją zaczął się jakby nowy, o wiele bogatszy etap naszego życia małżeńskiego. Coraz bardziej wzrastało zawierzenie Bogu w miejsce przekonania, że tak być musi, jak sobie sami zaplanowaliśmy życie. Odczuwaliśmy bliskość Pana zarówno w radościach, jak i w chwilach trudnych, w niesieniu krzyża, bo takich nie zabrakło. Zawsze, ale szczególnie wtedy tak cenne okazały się wdrożone zobowiązania, jak Namiot Spotkania, modlitwa małżeńska i dialogi w Jego obecności. Bożego światła szukaliśmy zwłaszcza w momentach dokonywania niełatwych wyborów, np. w przypadku decyzji o opuszczeniu kraju dla połączenia się z rodziną. I nie zawiedliśmy się. Krąg w rodzinnej parafii był dla nas przez te lata drugą rodziną; czerpaliśmy w nim, obok formacji, także wsparcie duchowe i życzliwą przyjaźń. Co roku cieszyliśmy się na letnie rekolekcje, najpierw w roli uczestników, później już jako posługujący. Te przeżycia dodawały nam entuzjazmu do pracy apostolskiej w parafii, rejonie, diecezji i poza nią. Pan oczekiwał naszej posługi na ORAR-ach w różnych diecezjach Polski. Nosiliśmy w sercu słowa Ojca Świętego, wypowiedziane do nas, oazowiczów, w Castel Gandolfo w roku 1980 w ramach III stopnia oazy rekolekcyjnej: „Nie ustawajcie. Bądźcie zaczynem ewangelicznym w waszej ojczyźnie, bądźcie świadkami obecności Boga w człowieku i wśród ludzi. Miejcie życie i światło w sobie i bądźcie życiem i światłem dla innych”. Posługa na rekolekcjach bardzo nas mobilizowała w życiu osobistym i małżeńskim, gdyż jako świadkowie Chrystusa nie można przekazywać czegoś, czego się samemu nie praktykuje i nie doświadcza. Chwała Panu za te wspólnoty, wśród których znaleźliśmy się, za wspaniałe postawy sióstr i braci, które pogłębiały nasze życie wiary i zachęcały do rewizji własnych zachowań.
    Nasz pobyt za granicą odczytaliśmy jako zadanie. W otaczającym środowisku polonijnym dostrzegliśmy potrzebę wsparcia duchowego i religijnego małżeństw żyjących z dala od kraju. Pragnęliśmy innym małżeństwom podpowiedzieć, jak niezależnie od warunków zewnętrznych, piękne i bogate może być życie małżonków zakotwiczonych w Bogu, droga we dwoje ku dojrzałości wiary i ubogaceniu rodziny. „Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili” (J 15, 16). Pragnęliśmy dzielić się tym dobrem, które przez charyzmat Domowego Kościoła zaczerpnęliśmy w kraju. Duch Święty sprawił, że w krótkim czasie i dzięki otwartości miejscowego duszpasterza udało się założyć kręgi Domowego Kościoła przy Polskiej Misji Katolickiej w Hanowerze. Wspólnota ta istnieje już 10-ty rok. Trwamy w odpowiedzi na łaskę Bożą i stajemy wciąż na nowo w pokorze i pełni wdzięczności wobec Pana za dar Ruchu i jego Założyciela, Sługi Bożego Ks. Franciszka Blachnickiego. Naszym dzieciom i wnuczkom, które żyją blisko nas, staramy się przekazywać i podtrzymywać wszystko, co chrześcijańskie i polskie. Lata w Ruchu nauczyły nas otwartości i życzliwego spojrzenia na każdego, co też niewątpliwie ułatwiło nam zaadaptowanie się w odmiennym środowisku. Odpowiadając na prośbę niemieckich sióstr i braci, pilotujemy ostatnio krąg ewangelizacyjny. Jesteśmy przekonani, że to Pan poprzez Ruch pomógł nam coraz głębiej żyć świadomością, że im bliżej jesteśmy siebie (po 48 latach małżeństwa), tym bliższy jest nam Bóg. Za tyle Jego miłości i hojności niech Mu będzie chwała!

    Dziękując Bogu za dar w nas złożony,
    pragniemy nim służyć i wzrastać w jedności,
    by Kościół Chrystusa wciąż czynić na nowo
    domem i szkołą komunii dla wszystkich.

    Zofia i Kazimierz Wawrzyniakowie
    (DK, Hanower)



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK