Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
List DK
Powrt do listy
Listw DK
 
Artykuy:
List`93: IX-XII 2003
  • Słowo Moderatora Krajowego Domowego Kościoła   ks. Jan Mikulski

  • Drogowskazy w Domowym Kościele   Grażyna Wilczyńska (Instytut Niepokalanej Matki Kościoła)

  • Słowo Boże – modlitwa – liturgia   ks. Jan Mikulski

  • Konspekty spotkań miesięcznych kręgu   ks. Franciszek Blachnicki

  • Słowo Boże  

  • Modlitwa  

  • Liturgia  

  • Podsumowanie pracy Domowego Kościoła   Elżbieta Kozyra, Maria Różycka (Centralna Diakonia Domowego Kościoła)

  • Praca nad „Zasadami Domowego Kościoła”   Anna i Jacek Nowakowie

  • Usłyszeliśmy Jego głos jasno i wyraźnie   Świadectwa z rekolekcji

  • Chwila wakacyjnych wspomnień   Kalinka Wermińska, kl. V

  • Najważniejszy plon rekolekcji   Agnieszka i Darek z Wrocławia

  • Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego to powołanie do Służby Życiu   Krystyna i Czesław Lemiszewscy - DK, Karpacz

  • Oaza – to nie jest jednorazowa przygoda...   Teresa Adrianowska - DK, Gdynia

  • List`93: wrzesie - grudzie 2003

    Drogowskazy w Domowym Kościele

    Chodzi, oczywiście, o Drogowskazy Nowego Człowieka – zasady życia wspólnot Ruchu Światło-Życie, które sformułował i przekazał Ruchowi ks. Franciszek Blachnicki w roku 1977. Na nich Założyciel Ruchu oparł pracę formacyjną po Oazie Nowego Życia I stopnia, czyli program „Dziesięciu kroków ku dojrzałości chrześcijańskiej”. W tym bowiem roku rozpoczął wprowadzać w Ruchu nowy program ewangelizacyjno-formacyjny. We wstępie do podręcznika „Oaza Nowego Życia pierwszego stopnia” pisał, że przyjmuje „jednolity program oazy I stopnia dla różnych grup uczestników, a mianowicie dla młodzieży szkół średnich, studentów, młodzieży pracującej i dorosłych. Tylko pewne elementy programu będą zmienne, dostosowane do potrzeb i sytuacji poszczególnych grup”.

    Dlaczego Drogowskazy były w Listach „Domowy Kościół”
    w latach 1978-1979?

    Zobaczmy, co o nowym programie pisał jego autor, ks. Franciszek Blachnicki, do wspólnot rodzinnych w Listach „Domowy Kościół”.
    We wstępie do numeru 10. (wrzesień 1977) informował: „Rozpoczynamy nowy rok pracy, nazywany w Ruchu „postoazą”, wzbogaceni doświadczeniem tegorocznych oaz. Wprowadzony do nich nowy program ewangelizacyjno-katechumenalny, który został przyjęty bardzo pozytywnie, w wielu wypadkach niemal entuzjastycznie, ogromnie pogłębił tegoroczne oazy, także i rodzinne. Na progu nowego roku pracy stanęliśmy w obliczu problemu, w jaki sposób wprowadzić wzbogacające i pogłębiające elementy nowego programu do nurtu całorocznej pracy naszych kręgów rodzinnych, oraz w jaki sposób przekazać je tym, którzy nie uczestniczyli w tegorocznych oazach wakacyjnych. Tymi problemami zajmowało się spotkanie odpowiedzialnych Ruchu Wspólnoty Rodzinnej w Zakroczymiu nad Wisłą w dniach 17 i 18 września [1977 roku]” (s. 1). Dalej na stronach 11-16 ks. Franciszek Blachnicki omawia „Program ewangelizacyjno-katechumenalny Ruchu Światło-Życie i jego realizację w rodzinach”, pisząc: „Uczestnicy tegorocznych oaz rekolekcyjnych dla rodzin spotkali się z nowym programem przygotowanym dla wszystkich oaz I stopnia, którego zasadnicze elementy weszły również do programu oaz dla rodzin. Nowy program bazuje przede wszystkim na jasnej wizji etapów, względnie stopni procesu rozwoju życia chrześcijańskiego, zmierzającego do dojrzałej wiary i włączenia w życie wspólnoty chrześcijańskiej w żywym Kościele. [...] Zostały one jasno rozpoznane w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, czego wyrazem stała się struktura instytucji katechumenatu, a w naszych czasach zostały przypomniane w posoborowym dokumencie «Porządek wtajemniczenia chrześcijańskiego dorosłych» (Ordo initiationis christianae adultorum). Etapy te, to najpierw ewangelizacja, po której następuje okres utrwalenia jej owoców – tzw. postewangelizacja, względnie prekatechumenat. Drugi etap to katechumenat, po którym następuje przyjęcie sakramentów inicjacji (chrzest, bierzmowanie, Eucharystia) i włączenie w pełne życie wspólnoty chrześcijańskiej (tzw. okres mystagogii). Problemem chrześcijaństwa naszych czasów jest zaniedbanie, względnie niepełne i niekonsekwentne zrealizowanie tych etapów inicjacji chrześcijańskiej, zwłaszcza na etapie ewangelizacji i katechumenatu. Wynikiem tego jest kryzys wiary, jej słabość i zanikanie w obliczu tendencji laicyzacyjnych. Dlatego powszechne jest dziś, w dobie odnowy Kościoła, wołanie o przywrócenie pełnej formacji do życia chrześcijańskiego przez nawiązanie do tradycji dawnego katechumenatu. Po tej linii idzie także oazowy Ruch Światło-Życie, który jest ruchem formacyjnym, ewangelizacyjno-katechumenalnym” (s. 11-12).
    W numerze 11. znajdujemy informację, że na spotkaniu w Zakroczymiu, czyli podczas krajowego kręgu odpowiedzialnych ruchu wspólnoty rodzinnej, podjęto decyzje dotyczące pracy deuterokatechumenalnej w rodzinach. „Postanowiono m. in., że do stycznia 1978 r., tzn. do chwili ukazania się nowego numeru „Listu”, który w dziale III (W rodzinnym katechumenacie) poda już wskazówki na temat pracy deuterokatechumenalnej w rodzinie – wszystkie rodziny, które nie przeszły jeszcze ewangelizacji, postarają się w jakiś sposób wziąć w niej udział” (s. 27-28).
    12. numer „Listu” zawiera przede wszystkim materiały formacyjne dla deuterokatechumenatu rodzinnego. Mają one służyć pomocą w systematycznym i praktycznym studium Biblii, która „musi się stać fundamentem życia «domowego Kościoła». W dziale Przy wspólnym stole znajdujemy szczegółowe wskazówki do pracy w nowych kręgach, wyjaśnienia, w jaki sposób połączyć formację duchowości małżeńskiej z formacją deuterokatechumanalną.
    Wszystkie kręgi: 3-letnie, 2-letnie, roczne i nowo powstałe włączają się do pracy deuterokatechumenalnej od stycznia 1978 r. Znajdą w każdym numerze cotygodniowe rozmowy ewangeliczne, które według swoich możliwości przeprowadzają w rodzinie, z krewnymi, ze znajomymi, raz na tydzień, albo częściami codziennie przy modlitwie wieczornej według ich możliwości. Spotkanie miesięczne nie ulega prawie zmianie. Jedyna różnica: zamiast dyskusji na temat studyjny – rozmowa na temat odbytych w rodzinach rozmów ewangelicznych.” Dalej w tym samym „Liście” we „Wprowadzeniu do rozmów ewangelicznych” czytamy: „Jak już pisaliśmy w numerach 10. i 11., rozpoczniemy w naszych rodzinach formację „deuterokatechumenalną”. Co oznacza to słowo? Pochodzi z greckiego, oznacza wtórny, powtórzony katechumenat. Katechumenat w tradycji Kościoła, to instytucja, która przygotowuje ludzi, którzy przeszli przez ewangelizację i doszli do osobistej wiary w Chrystusa, do włączenia się przez chrzest do wspólnoty Kościoła, przez przyjęcie postaw dojrzałej, ewangelicznej wiary. My już zostaliśmy ochrzczeni i w jakiś sposób włączeni w życie Kościoła, ale nie żyjemy jeszcze konsekwentnie Ewangelią jako ludzie „duchowi” i dlatego wiara nasza jest słaba, niedojrzała, zagrożona. Przez naszą pracę deuterokatechumenalną będziemy się starać umacniać naszą wiarę, czynić ją dojrzałą, tak, aby kształtowała ona całe nasze życie.
    Jeśli chodzi o wspólnoty rodzinne, praca ta z konieczności wyglądać będzie inaczej niż we wspólnotach deuterokatechumenalnych osób samotnych (dorośli, młodzież itd.). W zasadzie będzie się ona dokonywać w poszczególnych rodzinach. Mąż i żona sami lub z dziećmi, krewnymi, sąsiadami lub łącząc się z inną rodziną z kręgu, mieszkającą niedaleko, stworzą swoją grupę deuterokatechumenalną. Będą się starać, aby w ciągu tygodnia przeprowadzić jedną z rozmów ewangelicznych, podanych w tym „Liście”. Można ją będzie przeprowadzić jednorazowo, w dniu i o godzinie, kiedy będą mogli spotkać się razem. Może będzie im łatwiej połączyć tę rozmowę z codzienną modlitwą w rodzinie np. codziennie przerobić 2, 3 pytania. Wówczas w ciągu tygodnia przerobi się całą rozmowę. Zawsze jednak zawczasu należy przygotować teksty z Pisma św. potrzebne do danej rozmowy. Może to uczynić jedna osoba lub można podzielić teksty między uczestników, dzieci. Pozostawiamy rodzinom wybór sposobów i czasu na tę tak ważną pracę”. („DK”, nr 12, grudzień 1977, s. 13-14).
    Numery 12, 13 „Listu” zawierają konspekty rozmów ewangelicznych dotyczących podstawowych prawd ewangelizacyjnych. W numerze 14. umieszczono konspekty rozmów ewangelicznych do kroków: I – Jezus Chrystus i III – Duch Święty. Konspekty rozmów ewangelicznych do kroku II – Niepokalana znalazły się w numerze 15, z października 1978 roku. Materiały do spotkań kroku IV – Kościół przyniósł numer 16 „Listu”. Konspekty rozmów ewangelicznych do kroku V – Słowo Boże (ostatniego z opracowanych do tego czasu) zawierają numery 18 i 19.

    Dlaczego nie było kolejnych Drogowskazów
    po roku 1979?

    Do roku 1979 ks. Franciszek Blachnicki zdołał opracować dla całego Ruchu pomoce formacyjne (czyli konspekty dla animatorów) oraz notatniki dla uczestników formacji tylko do pierwszych pięciu kroków. W roku 1980, kiedy opracował pomoce formacyjne i notatnik do kroku szóstego, ukazał się równocześnie „Podręcznik pierwszego roku pracy w kręgach Domowego Kościoła”. Kręgi rodzin podjęły więc pracę według nowego podręcznika. Informuje o tym ks. Franciszek Blachnicki w słowie wstępnym do nr 24 „Listu” z października 1980 r.: „Z dużym opóźnieniem, spowodowanym trudnościami redakcyjnymi i wydawniczymi, przekazujemy Czytelnikom numer 24. «Domowego Kościoła». Zamyka on serię dokumentów służących formacji podstawowej w ruchu Domowy Kościół. Zawierały one tematy, które miały być omawiane w pierwszym i drugim roku pracy kręgów rodzinnych. Tematy te zostały obecnie zebrane i wydane osobno w dwóch tomikach:
    I «Krąg rodzinny Ruchu Domowy Kościół. Podręcznik pierwszego roku pracy»;
    II «Krąg Rodzinny Ruchu Domowy Kościół. Podręcznik drugiego roku pracy». (Ukazanie się tego «Podręcznika» opóźniło się z powodu przeszkód zewnetrznych).
    List do wspólnot rodzinnych „Domowy Kościół” w przyszłości nie będzie już służył formacji podstawowej; tę rolę spełniać będą oba „Podręczniki”, będzie natomiast poruszał aktualne problemy Ruchu i służył formacji permanentnej. Kręgi realizujące program pierwszego i drugiego roku nie będą więc w następnych numerach „Domowego Kościoła” znajdowały pomocy do bieżących kręgów miesięcznych, jednakże pismo to pozostanie dla nich cenną pomocą w kształtowaniu ich duchowości i świadomości uczestnictwa w Ruchu. Kręgi starsze natomiast, po dwóch latach pracy, znajdą tutaj również sugestie do przeprowadzenia swoich miesięcznych spotkań” („DK”, nr 24, s. 3).
    Pomoce formacyjne oraz notatniki do pozostałych kroków zostały opracowane później przez inne osoby.
    I tak: pomoce formacyjne i notatnik do kroku siódmego opracowała w roku 1981 Irena Kucharska. Ks. Franciszek Blachnicki zdołał je przejrzeć przed wyjazdem za granicę. Uczestnicy Ruchu otrzymali je do rąk już podczas jego nieobecności w kraju.
    Pomoce formacyjne i notatnik do kroków ósmego i dziewiątego opracował ks. Janusz Nanowski, kierując się treścią drogowskazu i sposobem opracowania dotychczasowych pomocy. Ks. Franciszek Blachnicki przeglądał je w październiku 1986 roku i zaakceptował jako materiały formacyjne Ruchu Światło-Życie.
    Pomoce formacyjne oraz notatnik do kroku dziesiątego opracowali – już po śmierci Założyciela Ruchu – I. Kucharska i ks. Wacław Dokurno.

    Dlaczego warto powrócić do Drogowskazów?

    Warto, ponieważ pomagają one wejść na drogę ucznia Chrystusa i kroczyć nią oraz wprowadzać na tę drogę innych. Dla małżonków, którzy pragną, by ich rodzina była „Kościołem domowym”, czyli aby spełniała także funkcję rodzinnego katechumenatu – jest to pomoc niezwykle cenna. Wróćmy jeszcze raz do wypowiedzi Założyciela Ruchu. W roku 1980, kiedy przygotowywane były do druku „Podręczniki I i II roku pracy w kręgach”, ks. Franciszek Blachnicki opracował też drugie wydanie „Teczki Oazy Nowego Życia I stopnia dla rodzin”. (Do odbiorców trafiła z tytułem „Podręcznik Oazy Nowego Życia I stopnia dla rodzin”.) W Słowie wstępnym do niej pisał następująco:
    „Potrzeba nowego opracowania teczki stała się nagląca od roku 1977, kiedy to wprowadzono nowy, wangelizacyjno-katechumenalny program oaz I stopnia, nazwanych Oazami Nowego Życia. Ten program wszedł również do oaz rodzin w tych elementach ich programu, który realizowany był wspólnie z innymi oazami I stopnia, dla młodzieży i dla dorosłych” (s. 3).
    Dalej Założyciel Ruchu mówił:
    Oazy rodzin są częścią ruchu oazowego, jedną z gałęzi na tym wielkim drzewie, która rozwija się bardzo dynamicznie (s. 21). Oaza rodzin, podobnie jak wszystkie inne oazy, jest więc formą czy metodą rekolekcji zamkniętych. Istotne elementy tworzące specyfikę tej metody są wspólne ze wszystkimi typami oaz (przez typ oazy rozumiemy specjalny program dostosowany do potrzeb jakiejś grupy wiekowej lub stanowej)” (s. 21-22).
    Istotną cechą nowego programu Oazy Nowego Życia jest konsekwentne nadanie mu charakteru ewangelizacyjno-katechumenalnego. ONŻ I stopnia jest ukazana jako element całego systemu formacyjnego typu katechumenalnego lub (uwzględniając fakt, że chodzi o ludzi już ochrzczonych) deuterokatechumenalnego. Oaza I stopnia powinna być poprzedzona okresem pierwszej ewangelizacji (rekolekcje ewangelizacyjne, praca w grupach postewangelizacyjnych), a sama znajduje się na przejściu od okresu postewangelizacji (względnie prekatechumenatu) do właściwego katechumenatu. Dlatego kończy się ona obrzędem przyjęcia do deuterokatechumenatu. Po oazie I stopnia następuje dwuletni okres formacji – poprzez oazę II stopnia, rekolekcje Triduum Paschalnego – do oazy III stopnia i trzeciego roku formacji.
    Otóż oaza rodzin pomyślana jest jako element tego samego systemu i powinna być także zasadniczo poprzedzona ewangelizacją. W samym jej programie muszą być zachowane elementy ewangelizacyjno-katechumenalne istotne dla programu ONŻ I stopnia i musi ona także wprowadzać uczestników na drogę dalszej formacji deuterokatechumenalnej, poprzez oazę II i III stopnia. Jeżeli zaś w tym względzie można mówić o jakiejś specyfice programu oazy rodzin, to będzie ona polegała na tym, że uczestnicy będą się przygotowywali na tym etapie do zadania ewangelizacji własnych rodzin i przejęcia przez nie funkcji rodzinnego katechumenatu.
    Jeżeli bowiem głównym celem oaz rodzin i całego Ruchu Domowego Kościoła jest budowanie wspólnoty rodzinnej pojętej jako eklezjola, domowy Kościół – to zadanie to nie może być spełnione bez przejścia etapu ewangelizacji i katechumenatu w rodzinie!”
    Obecny rok pracy formacyjnej 2003/2004 w Ruchu Światło-Życie stwarza doskonałą okazję do przeżycia przez kręgi rodzin wspólnie z innymi „gałęziami tego samego drzewa” treści Drogowskazów Nowego Człowieka, zasmakowania w nich tak, by przyjąć je jako własne zasady życia – zasady życia człowieka dążącego ku dojrzałości chrześcijańskiej.

    Grażyna Wilczyńska
    (Instytut Niepokalanej Matki Kościoła)



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK