Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
List DK
Powrt do listy
Listw DK
 
Artykuy:
List`93: IX-XII 2003
  • Słowo Moderatora Krajowego Domowego Kościoła   ks. Jan Mikulski

  • Drogowskazy w Domowym Kościele   Grażyna Wilczyńska (Instytut Niepokalanej Matki Kościoła)

  • Słowo Boże – modlitwa – liturgia   ks. Jan Mikulski

  • Konspekty spotkań miesięcznych kręgu   ks. Franciszek Blachnicki

  • Słowo Boże  

  • Modlitwa  

  • Liturgia  

  • Podsumowanie pracy Domowego Kościoła   Elżbieta Kozyra, Maria Różycka (Centralna Diakonia Domowego Kościoła)

  • Praca nad „Zasadami Domowego Kościoła”   Anna i Jacek Nowakowie

  • Usłyszeliśmy Jego głos jasno i wyraźnie   Świadectwa z rekolekcji

  • Chwila wakacyjnych wspomnień   Kalinka Wermińska, kl. V

  • Najważniejszy plon rekolekcji   Agnieszka i Darek z Wrocławia

  • Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego to powołanie do Służby Życiu   Krystyna i Czesław Lemiszewscy - DK, Karpacz

  • Oaza – to nie jest jednorazowa przygoda...   Teresa Adrianowska - DK, Gdynia

  • List`93: wrzesie - grudzie 2003

    Najważniejszy plon rekolekcji

    Tegoroczne rekolekcje oazowe w Koniakowie były naszymi drugimi rekolekcjami rodzinnymi. Pierwsze, na których przekonaliśmy się, że tak spędzony czas odpoczynku wakacyjnego daje nie tylko możliwość oderwania się od codzienności, ale i pogłębienia wiary, przeżyliśmy w Jodłowie. Tam po raz pierwszy usłyszeliśmy o Kościele Domowym i w naszych sercach powstało pragnienie wejścia do takiej wspólnoty.
    Często powracamy do tych siedemnastu dni przeżytych w Koniakowie. Ciągle jeszcze żywe są obrazy pięknego Beskidu Śląskiego. Ale to, co szczególnie utkwiło nam w pamięci, i co w jakiś sposób już w nas pozostało – to poczucie jedności i wspólnoty ze wszystkimi uczestnikami rekolekcji. Można by tu zacytować słowa Pisma świętego: „Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących” (Dz 4, 32). Poczucie siły, siły Kościoła, jakie dała nam przynależność do oazowej wspólnoty, jest pierwszym owocem rekolekcji. Owocem trwałym, bowiem teraz pełniej doceniamy dar, jakim jest nasz krąg rodzin Kościoła Domowego, w którym wzajemnie się wspieramy, szczególnie przez modlitwę. Na oazie poznaliśmy Anię z jej charyzmatem modlitwy. Dzięki prowadzonej przez nią szkole modlitwy zrodziła się w nas tęsknota za prawdziwym dialogiem z Bogiem. Ania przypomniała nam, jak ogromną wartość dla naszego życia osobistego, małżeńskiego i rodzinnego ma modlitwa, że jest ona spotkaniem z Bogiem i Jego doskonałym światem, i wreszcie to, że celem modlitwy jest nasze uświęcenie – Bóg zmienia nasze myślenie, nasze postępowanie, nasze życie: po spotkaniu z Jezusem nie może być już ono takie samo.
    Na rekolekcjach mogliśmy również oddać swoje życie Jezusowi. Do Pana Jezusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie podchodziliśmy całymi rodzinami, dzieci wraz z rodzicami, i oddawaliśmy Panu wszystkie nasze troski i radości. Jest to dla nas najważniejszy plon rekolekcji, ponieważ dziś, gdy przychodzą trudne chwile, zwracamy się do Jezusa. On króluje w naszej rodzinie i Jemu oddajemy każdą nawet najbardziej prozaiczną sprawę. Jesteśmy wdzięczni Bogu za czas takiego odpoczynku wakacyjnego, za wszystkie spotkane tam osoby, za dzieło Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, z którym zetknęliśmy się właśnie tutaj po raz pierwszy, i do którego jedno z nas przystąpiło. Wierzymy, że rekolekcje będą w ten i w inny sposób owocowały w naszym życiu.

    Agnieszka i Darek z Wrocławia



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK