Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
List DK
Powrt do listy
Listw DK
 
Artykuy:
List`92: V-VIII 2003
  • Od Redakcji   Elżbieta i Witold Kowalczykowie (DK, Lublin)

  • List Ojca Świętego Jana Pawła II do Ruchu Światło-Życie z okazji jubileuszu   Jan Paweł II

  • Ku dojrzałości chrześcijańskiej   ks. Roman Litwińczuk Moderator Generalny Ruchu Światło-Życie

  • Drogowskazy Nowego Człowieka na drodze ku dojrzałości chrześcijańskiej w rodzinach Domowego Kościoła   Z wypowiedzi Pary Krajowej DK Anny i Jacka Nowaków

  • Konspekty spotkań miesięcznych kręgu   Elżbieta i Witold Kowalczykowie (DK, Lublin)

  • Jezus Chrystus  

  • Niepokalana  

  • Duch Święty  

  • Kościół  

  • O ks. Franciszku Blachnickim w Sejmie RP"   Oświadczenie posłanki Marii Nowak

  • Henri Caffarel - Kapłan W setną rocznicę urodzin Założyciela END (30.07.1903-18.09.1996)   Gerard i Marie-Christine de Roberty

  • Spotkanie odpowiedzialnych END Sektor Polska i DK Ruchu Światło-Życie   Wspólny komunikat

  • VI Pielgrzymka DK do Kalisza Zadania rodziny chrześcijańskiej dzisiaj   Elżbieta Kowalczyk - DK, Lublin

  • EMAUS Dzień wspólnoty DK Archidiecezji katowickiej   Urszula i Bogdan Wieczorkowie

  • List z Kanady   Iwona i Stanisław Gierałtowie - DK Kanada

  • Wychować dziecko w miłości   Krysia (DK, Legnica)

  • Manifest życia  

  • Nasze spotkanie z ks. prof. Franciszkiem Blachnickim   Elżbieta i Józef Korpysowie - DK, Międzyrzec Podlaski

  • Modlimy się przez dziesięć lat   Anna i Leonard Dobieccy - DK, Białystok

  • List`92: maj - sierpie 2003

    Henri Caffarel - Kapłan W setną rocznicę urodzin Założyciela END (30.07.1903-18.09.1996)

    „Pójdź za Mną”. Te proste słowa, poprzedzone datami jego chrztu, jego święceń i jego śmierci świadczą o nim o wiele więcej niż wielkie przemówienia o życiu naszego Założyciela, Ojca Caffarela: „Prorok XX wieku – mówił Kardynał Lustiger – ponieważ był od swej młodości człowiekiem pochwyconym przez Boga, człowiekiem który odpowiedział pozytywnie na Boże wezwanie”.
    Jan Paweł II mówił o nim 20 stycznia 2003 r.: „On pokazał wielkość i piękno powołania małżeńskiego i wyprzedzając owocne wskazania Soboru Watykańskiego II podkreślał związek między wezwaniem do świętości a życiem małżeńskim i rodzinnym (por. Lumen gentium, 11); potrafił rozpoznać szczególny typ duchowości wynikający z chrztu, kładąc nacisk na godność miłości ludzkiej w planie Bożym”. Papież przypomniał przy tej okazji, że „Ojciec Caffarel otaczał troską osoby żyjące w sakramentalnym związku małżeńskim, a oprócz tego postanowił oddać swe talenty na służbę „duchowemu ruchowi wdów po poległych na wojnie”, który obecnie przekształcił się w ruch „Esperance et Vie” (Nadzieja i Życie). Z jego inicjatywy doszło także do utworzenia pierwszych, dziś szeroko rozpowszechnionych, Ośrodków Przygotowania do Małżeństwa. Następnie powstały również Equipes Notre-Dame Jeunes – młodzieżowe grupy Notre-Dame – jako wyraz pragnienia ukazania drogi wiary ludziom młodym.
    Dziś, my wszyscy, członkowie Equipes Notre-Dame, jesteśmy depozytariuszami jego dziedzictwa; mamy je rozpowszechniać i sprawiać, aby przynosiło owoce na całym świecie, i aby przez słowa i zwyczaje naszych czasów realizowały się jego niedokończone plany przewidziane dla Equipes Notre-Dame. W swojej konferencji wygłoszonej w Rzymie w 2003 r. do odpowiedzialnych za Regiony END, o. Fleischmann, omawiając spuściznę Ojca Caffarela podkreślił cztery istotne „punkty widzenia, nad którymi nie możemy przestać się zastanawiać, jeśli chcemy być wierni „charyzmatowi założyciela” Ekip oraz przeżywać ten charyzmat w sytuacjach często odmiennych od tych, w których żyło pierwsze pokolenie małżeństw END”:
    • Duchowość nie jest dziś taka sama, jak w epoce, w której ruch powstawał, gdy była ona zarezerwowana jedynie dla osób samotnych, konsekrowanych. Obecnie stała się dla chrześcijańskiego małżeństwa powszechną drogą budowania codziennych relacji z Bogiem. Ten kierunek życia chrześcijańskiego powinien dziś znaleźć swoje pełne odzwierciedlenie we wszystkich działaniach i dziedzinach życia małżonków, od początku trwania ich związku aż do śmierci, a przede wszystkim w takiej sferze jak ich życie seksualne.
    • Nie odkryliśmy jeszcze całego bogactwa sakramentu małżeństwa. Ataki, jakim podlega ono dzisiaj ze strony społeczeństwa, powinny wzmocnić nasze poszukiwania teologii, przystosowanej do naszych czasów, kultur różnych krajów świata, współczesnych nam obyczajów.
    • Modlitwa-medytacja. „Ojciec Caffarel przywraca żywotny charakter modlitwie. Życie sakramentalne nie zwalnia od niej. W Liście z listopada 1952 r. pisze on: „Eucharystia w duszy człowieka, który nie modli się, to jak nasienie w ziemi nie uprawianej. Ono nie może wydać owoców”. (Konferencja o. Fleischmanna ze I 2003 r.).
    • Wymagania Equipes Notre-Dame:
      • Szkoła życia chrześcijańskiego;
      • Laboratorium dla duchowości chrześcijańskich małżonków;
      • Centrum rozpowszechniania treści o małżeństwie. Jednym z celów jest przyczynianie się do przygotowania młodych do małżeństwa;
      • Świadectwo braterskiej miłości w duchu słów Jezusa.
    O. Fleischmann przypomina jeszcze, że w 1987 r., po trzydziestu pięciu latach pracy END, Ojciec Caffarel zrobił podsumowanie. Cieszył się z tego, co było dobrze zrozumiane z charyzmatu założyciela, począwszy od „pojednania w miłości i małżeństwie”, odkrycia Bożego zamysłu co do małżonków i względem wszystkich realiów życia małżeńskiego i rodzinnego. Wychwalał on Boga „za połączenie naszych dwóch sakramentów” – małżeństwa i kapłaństwa – znacie wagę, jaką Ruch przywiązuje do aktywnej obecności księdza w Ekipach. Ojciec Caffarel zauważał też to, co obok miłości szczęśliwie dowartościowanej, umiejętności wyrzeczenia się, daru z siebie, zapomnienia o sobie, było mniej zauważone. A mianowicie, nie dość pogłębione znaczenie chrześcijańskiej płciowości. Mówił on: „trzeba by prowadzić życie małżeńskie w kierunku doskonałości życia seksualnego”. Miał nadzieję, że misja END w Kościele dopomaga odnowić antropologię, nie doceniającą płciowości, odrzucającą mechanizm ciała – duszy. Uważał, że trzeba rozwijać wzajemną pomoc, aby kroczyć w kierunku świętości dynamicznej, aktywnej, uczestniczącej w ewolucji tworzenia. Ojciec Caffarel wymieniał problemy, które może nie były tak istotne dla pierwszych pokoleń małżonków END. Obecnie jednak trzeba liczyć się z małżeństwami, które nie miały katechezy, i dla których niedzielne praktyki nie są oczywiste. Istnieje też problem zasad moralnych bronionych przez Kościół, a nie przez wszystkich akceptowanych. Z drugiej zaś strony trzeba mieć na uwadze tych, którzy pragną iść razem dalej, po dwudziestu czy trzydziestu latach życia w ekipie, aby im pomóc dobrze wspólnie się starzeć, by umieli przeżywać czas odpoczynku, emerytury, czas, który ich przybliża do śmierci.
    W uzupełnieniu tych kilku myśli o sensie założenia Ekip, trzeba jeszcze wspomnieć podstawową decyzję, która zresztą została uzasadniona przez zgromadzone w Rzymie pary odpowiedzialne. W miarę jak Ruch rozwija się w coraz to nowych krajach, wraz z Ekipą kierującą powzięta została decyzja, aby Ruch pozostał jednym ruchem bez granic. „Rozprzestrzenianie się Equipes Notre-Dame poza granicami i oceanami stanowi pewien problem. Czy nie należałoby stworzyć w danym kraju ruchu narodowego, autonomicznego, czy też może zdecydować się na kierunek jednolity dla wszystkich krajów?” Problem był dyskutowany, ostatecznie jednak wypowiedziano się za Ruchem jednolitym i to nie dla uproszczenia całej sprawy. „W dziedzinie duchowości nie ma granic”. (Vocation et itineraire, 1959). Ojciec Caffarel obstawał przy międzynarodowej Ekipie kierującej, ale też przy filialnej podległości hierarchii Kościoła lokalnego, w każdym kraju, w każdej diecezji.
    100 lat po jego narodzinach i jedynie 7 lat po śmierci, myśl i dzieło Ojca Caffarela pozostają ciągle żywe i aktualne, inspirują ruch w kierunku przyszłości, aby móc w ten sam sposób jak Ojciec Caffarel odpowiedzieć na wezwanie Pana: „Pójdź za mną”.

    Gerard i Marie-Christine de Roberty
    Międzynarodowa Para Odpowiedzialna END



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK