Strona startowa Domowego Ko禼io砤 Strona startowa Ruchu iat硂-痽cie
  
     
  Strona g艂贸wna    Aktualno艣ci    Rekolekcje    Za艂o偶yciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiello艅skiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z 偶ycia Ruchu    W Ko艣ciele i 艣wiecie  
List DK
Powr髏 do listy
List體 DK
 
Artyku硑:
List`101: VI-VIII 2006
  • S艂owo papieskie wyg艂oszone na Jasnej G贸rze 26 maja 2006  

  • S艂owo Moderatora Krajowego   Ks. Jan Mikulski

  • Rodzina komuni膮 os贸b   Ks. Roman Litwi艅czuk, Moderator Generalny

  • Praktyka namiotu spotkania w Domowym Ko艣ciele   Anna i Jacek Nowakowie

  • Warto艣膰 偶ycia w prawdzie   Ks. Jan Mikulski

  • Konspekty spotka艅 miesi臋cznych kr臋gu   Centralna Diakonia Domowego Ko艣cio艂a

  • Droga formacyjna w Ruchu 艢wiat艂o-呕ycie i Domowym Ko艣ciele - konspekt I  

  • Z komentarza do "Zasad Domowego Ko艣cio艂a"   Anna i Jacek Nowakowie

  • Rodzina z perspektywy mi臋dzynarodowej   Katarzyna Mazela

  • Ewangelia, rozwody, zwi膮zki niesakramentalne (I)   o. Wojciech Nowak SJ

  • Zatwierdzenie "Zasad Domowego Ko艣cio艂a" przez Konferencj臋 Episkopatu Polski   Anna i Jacek Nowakowie

  • Niedziela Bo偶a i nasza   Ks. Ryszard Nowak i Aleksander Ba艅ka

  • Domowy Ko艣ci贸艂 po raz dziewi膮ty u 艣w. J贸zefa   relacje

  • Relacje z 偶ycia Domowego Ko艣cio艂a  

  • "Trwajcie mocni w wierze"   Ks. Jan Mikulski

  • Ko艣ci贸艂 pielgrzymuj膮cy spotka艂 si臋 z Ko艣cio艂em zbawionych   Mieczys艂aw Kobierski

  • Przekroczy膰 pr贸g diakonii   Hanna i Tomasz 艁o艣

  •    Jolanta Chudzicka

  • Odkryli艣my pi臋kno i moc Eucharystii   Leokadia i Wies艂aw Grzelakowie

  •    Ania i Marek

  • Komunikacja w ma艂偶e艅stwie  

  • Popatrz, cz艂owieku, jak Pan jest dobry!   Magda i Jarek

  • Mi艂o艣膰 ma艂偶e艅ska stara jak 艣wiat   Jola i Zdzisiek Marsza艂kowie

  • List`101: czerwiec - sierpie 2006

    Rodzina komuni膮 os贸b

    Wst臋p
    Pielgrzymka rodzin Domowego Ko艣cio艂a stanowi dobr膮 okazj臋, aby tegoroczny temat formacji w naszym Ruchu - "Pami臋膰 i to偶samo艣膰" - odnie艣膰 do nauczania Jana Paw艂a II o rodzinie. Czynimy to tym bardziej, 偶e w wigili臋 pierwszej rocznicy odej艣cia Ojca 艢wi臋tego do Pana zgromadzili艣my si臋 w miejscu, kt贸re on osobi艣cie nawiedzi艂 w 1997 roku.
    Nauczanie, kt贸re pozostawi艂 nam Jan Pawe艂 II jest 艣wiadectwem jego 偶ywej i聽g艂臋bokiej wiary. B臋dzie ono wyzwaniem i聽艣wiat艂em dla 偶ycia ca艂ych pokole艅.
    Temat rodziny by艂 szczeg贸lnie bliski Ojcu 艢wi臋temu. Pozostawi艂 po sobie cykl katechez M臋偶czyzn膮 i niewiast膮 stworzy艂 ich z audiencji 艣rodowych, adhortacj臋 Familiaris consortio, List do rodzin, 偶eby wymieni膰 chocia偶 najwa偶niejsze dokumenty. A przecie偶 temat rodziny pojawia艂 si臋 w聽wielu encyklikach, listach oraz przem贸wieniach wyg艂aszanych podczas pielgrzymek.
    Niech to s艂owo zach臋ci do osobistej i聽rodzinnej lektury oraz studium wskazanych tekst贸w, aby podj膮膰 realizacj臋 jednego z wezwa艅 Jana Paw艂a II: "Rodzino, sta艅 si臋 tym, czym jeste艣!" Spe艂nij powo艂anie, kt贸rym ci臋 B贸g obdarzy艂.

    I. Na obraz i podobie艅stwo Bo偶e
    1. 呕eby doj艣膰 do stwierdzenia podanego w temacie konferencji, i偶 "Rodzina jest komuni膮 os贸b", trzeba si臋gn膮膰 do pocz膮tk贸w.
    Na pierwszych kartach Ksi臋gi Rodzaju odnajdujemy osobowy zwi膮zek m臋偶czyzny i kobiety. B贸g realizuj膮c sw贸j plan, stw贸rczym aktem powo艂uje do istnienia cz艂owieka, nie jako indywiduum, ale jako dwie osoby r贸偶nej p艂ci, jako m臋偶czyzn臋 i niewiast臋.
    殴r贸d艂em istnienia cz艂owieka jest mi艂o艣膰 Boga. Cz艂owiek, stworzony na obraz i聽podobie艅stwo Boga, kt贸ry sam jest mi艂o艣ci膮, staje si臋 zdolnym do mi艂owania i 聽pragnie by膰 mi艂owany. Istot膮 mi艂o艣ci jest relacja, w kt贸rej potrzeba dwojga os贸b obdarzonych tym samym pragnieniem i zdolno艣ci膮, os贸b wolnych, kt贸re mog膮 dla siebie nawzajem stawa膰 si臋 darem i jednocze艣nie drug膮 osob臋 w darze przyjmowa膰.
    2. Warto przyjrze膰 si臋 dok艂adnie aktowi stwarzania cz艂owieka. Jeste艣my tu jakby 艣wiadkami namys艂u Boga, wewn臋trznego dialogu Boga, czy te偶 os贸b Boskich: "Uczy艅my cz艂owieka..." B贸g jakby si臋ga do pok艂ad贸w tej mi艂o艣ci jaka 艂膮czy osoby Ojca i Syna w Duchu 艢wi臋tym, aby t臋 mi艂o艣膰 przekaza膰 cz艂owiekowi, aby ni膮 podzieli膰 si臋 ze stworzeniem, kt贸re w 聽ten spos贸b staje si臋 owocem mi艂o艣ci i 聽koron膮 wszelkich stworze艅.
    3. Mo偶na wi臋c powiedzie膰, 偶e w akcie stw贸rczym Tr贸jjedyny B贸g powo艂a艂 cz艂owieka do istnienia jako osob臋, obdarzy艂 go zdolno艣ci膮 poznania i woln膮 wol膮, wreszcie zdolno艣ci膮 do budowania takich relacji, jakie 艂膮cz膮 osoby Boskie w Tr贸jcy 艢wi臋tej.
    B贸g jest 藕r贸d艂em 偶ycia, kt贸re rodzi si臋 jako owoc Jego mi艂o艣ci. Gdy przeniesiemy te kategorie na 偶ycie ludzkie, mo偶emy powiedzie膰, 偶e w wymiarze cielesno-duchowym Boskie 偶ycie w nas realizuje si臋 we wzajemnym oddaniu os贸b w mi艂o艣ci w tak g艂臋bokim akcie cielesnym, w 聽takim zespoleniu i komunii, 偶e owocuje to nowym 偶yciem, now膮 osob膮.
    W godno艣膰 rodziny wpisana jest wi臋c stw贸rcza moc, zdolno艣膰 do przekazywania 偶ycia osobowego, w艂a艣ciwa samemu Bogu.

    II. W przymierzu z Bogiem
    1. Na relacj臋 B贸g - cz艂owiek k艂adzie si臋 cie艅, dramat ludzkiego grzechu. Pierwszym skutkiem zerwania cz艂owieka z Bogiem, czyli grzechu pierworodnego by艂o zagubienie pierwotnej komunii m臋偶czyzny i kobiety. Ich wzajemna relacja zosta艂a wypaczona. Ich poci膮g ku sobie b臋d膮cy owocem mi艂o艣ci i darem Stw贸rcy, zamieni艂 si臋 w relacj臋 panowania i po偶膮dliwo艣ci. Wznios艂e powo艂anie m臋偶czyzny i kobiety, by byli p艂odni, rozmna偶ali si臋 i czynili sobie ziemi臋 poddan膮, zosta艂o obci膮偶one b贸lem rodzenia dzieci i trudem zdobywania po偶ywienia (KKK 1607).
    2. B贸g jednak nie pozostawi艂 cz艂owieka samego. Wo艂anie Boga w raju: "Adamie, gdzie jeste艣?", rozbrzmiewa poprzez wieki. Owocuje ci膮gle nowymi inicjatywami Boga, ci膮gle nowymi krokami, aby na nowo zawi膮za膰 zerwane przez grzech przymierze. Na kartach Biblii odnajdujemy ich wiele. Ka偶de przymierze, jakie B贸g nawi膮zuje, czy to z Noem, czy z聽Abrahamem, czy z Moj偶eszem stwarzaj膮 w Narodzie Wybranym now膮 jako艣膰 - w 聽nich cz艂owiek do艣wiadcza 偶ycia z Bogiem, Jego wierno艣ci, Jego b艂ogos艂awie艅stwa. B贸g sam czyni siebie gwarantem przymierza: "B臋d臋 ich Bogiem, oni za艣 b臋d膮 Mi narodem" (Jr 31, 33).
    3. Warto zauwa偶y膰, 偶e tre艣ci膮 przymierza jest wzajemna przynale偶no艣膰 o聽charakterze wy艂膮czno艣ci. Cz艂owiek przymierza czy Lud Bo偶y nie mog膮 nale偶e膰 jednocze艣nie do Jedynego Boga Jahwe i聽do jakiego艣 obcego boga czy b贸stwa.
    Prorocy b臋d膮 niejednokrotnie por贸wnywa膰 relacj臋 Boga i ludu do relacji ma艂偶e艅skiej. W proroctwach Ozeasza, Jeremiasza i Ezechiela znajdujemy przymierze Boga z Izraelem ukazane jako zwi膮zek ma艂偶e艅ski, a jego historia wierno艣ci i 聽zdrady r贸wnie偶 odnoszona jest do tej relacji. B贸g, jako ma艂偶onek, jest wiernym i sta艂ym w swym zwi膮zku, w przymierzu z 聽narodem, mimo zdrad i niewierno艣ci swojej ma艂偶onki, Narodu Wybranego.
    Na takich obrazach prorocy budowali 艣wiadomo艣膰 ludu i nadziej臋 na oczekiwane, nowe i wiecznotrwa艂e Przymierze, gdzie ju偶 nie b臋dzie zdrady, gdzie mi艂o艣膰 oblubie艅cza Boga przyniesie owoc w postaci wierno艣ci oblubienicy - ludu wybranego.
    Zapowied藕 takiej mi艂o艣ci przynosi Pie艣艅 nad pie艣niami, obrazuj膮ca czyst膮, pi臋kn膮, wy艂膮czn膮 mi艂o艣膰 dwojga zakochanych, mi艂o艣膰 Boga do narodu, kt贸ra jest "pot臋偶na jak 艣mier膰", mi艂o艣膰, kt贸rej "wody wielkie nie zdo艂aj膮 ugasi膰" (Pnp 8, 6-7).
    4. To, co by艂o figur膮, zapowiedzi膮, obrazem w Starym Testamencie, sta艂o si臋 rzeczywisto艣ci膮 w Nowym. Jezus spe艂nia zapowiedzi i oczekiwania prorok贸w. M贸wi sob膮, swoimi czynami, nauczaniem a 聽zw艂aszcza Pasch膮, jak bardzo B贸g potrafi kocha膰 cz艂owieka. Jego mi艂o艣膰 oblubie艅cza i ofiarna staje si臋 wzorem i miar膮 wzajemnej mi艂o艣ci mi臋dzy lud藕mi. Nowe Przymierze, zawarte przez Chrystusa z聽Ko艣cio艂em-Oblubienic膮 staje si臋 modelem mi艂o艣ci m臋偶czyzny i niewiasty w聽zwi膮zku ma艂偶e艅skim.

    III. Jak Chrystus umi艂owa艂 Ko艣ci贸艂
    1. D膮偶enie Boga do komunii z lud藕mi swoje ostateczne wype艂nienie znajduje w 聽Jezusie Chrystusie. On jest Oblubie艅cem, kt贸ry tak mi艂uje ludzko艣膰, 偶e oddaje si臋 jej jako Zbawiciel, jednocz膮c j膮 w聽swoim ciele. Przyjmuje ludzk膮 natur臋 i聽sk艂ada siebie w ofierze na Krzy偶u dla swej oblubienicy, Ko艣cio艂a. W ofierze Chrystusa ods艂ania si臋 w pe艂ni plan Boga wobec zwi膮zku m臋偶czyzny i kobiety, jaki istnia艂 od momentu ich stworzenia.
    2. Sakrament chrztu jest tym sakramentem, kt贸ry zanurza cz艂owieka, m臋偶czyzn臋 i kobiet臋 w 艣mier膰 Chrystusa, aby mogli mie膰 udzia艂 w Jego zmartwychwstaniu. Ma艂偶onkowie chrze艣cija艅scy w sakramencie ma艂偶e艅stwa prze偶ywaj膮, konkretyzuj膮 ofiarn膮 mi艂o艣膰 Chrystusa, kt贸ry daje siebie w mi艂o艣ci Ko艣cio艂owi. St膮d z tej ofiary, z tego sakramentu, w zjednoczeniu z Chrystusem, b臋d膮 czerpa膰 moc do 偶ycia we wzajemnej komunii, do dawania siebie w mi艂o艣ci wsp贸艂ma艂偶onkowi.
    3. W ten spos贸b ma艂偶e艅stwo staje si臋 znakiem Nowego i Wiecznego Przymierza, zawartego we Krwi Chrystusa. Duch 艢wi臋ty, kt贸ry jest owocem oddania Chrystusa Ojcu i Ko艣cio艂owi-Oblubienicy, wype艂nia serca ludzi, rozlewa si臋 w sercach ma艂偶onk贸w uzdalniaj膮c ich do mi艂owania tak jak Chrystus, do dawania siebie nawzajem w darze tak jak Chrystus.
    Sakrament ma艂偶e艅stwa nadaje wzajemnemu zwi膮zkowi m臋偶czyzny i kobiety now膮 jako艣膰, czyni go nierozerwalnym. Ich wzajemna mi艂o艣膰 i oddanie s膮 rzeczywistym obrazem mi艂o艣ci Chrystusa do Ko艣cio艂a.
    4. Ko艣ci贸艂 艣wiadomy wielko艣ci powo艂ania ma艂偶e艅skiego i zada艅, kt贸re staj膮 przed ma艂偶onkami, zaleca 艂膮czenie celebracji sakramentu ma艂偶e艅stwa z Eucharysti膮. Ona bowiem uczy ofiarnej mi艂o艣ci i聽 uzdalnia ma艂偶onk贸w do oddawania siebie drugiemu w darze. Chrystus, karmi膮c ma艂偶onk贸w swoim Cia艂em i Krwi膮, daje im moc, aby byli w s艂u偶bie 偶ycia, czerpi膮c z聽owoc贸w Jego 偶yciodajnej 艣mierci na krzy偶u. Uzdalnia do przezwyci臋偶ania siebie, aby by膰 dla drugiego. Usposabia do przebaczania i pojednania w codziennym 偶yciu rodzinnym.
    Eucharystia wsp贸lnie prze偶ywana przez ma艂偶onk贸w staje si臋 manifestacj膮, objawieniem ich ma艂偶e艅skiej jedno艣ci, ujawnia j膮 艣wiatu, komunikuje, 偶e w tych oto dwojgu ludziach B贸g zamieszka艂 przez mi艂o艣膰. W nich zbudowa艂 sobie dom, oni za艣 w Nim stanowi膮 jedno, w Nim znajduj膮 si艂y do budowania wzajemnej jedno艣ci.
    5. Ko艣ci贸艂 naucza, 偶e ma艂偶e艅stwo chrze艣cija艅skie jest sakramentem, skutecznym znakiem przymierza Chrystusa i 聽Ko艣cio艂a. Prawd臋 t臋 艣w. Pawe艂 ujmuje nast臋puj膮co:
    Chrystus umi艂owa艂 Ko艣ci贸艂 i wyda艂 za niego samego siebie, aby go u艣wi臋ci膰, oczy艣ciwszy obmyciem wod膮, kt贸remu towarzyszy s艂owo, aby osobi艣cie stawi膰 przed sob膮 Ko艣ci贸艂 jako chwalebny, nie maj膮cy skazy czy zmarszczki, czy czego艣 podobnego, lecz aby by艂 艣wi臋ty i nieskalany.
    M臋偶owie powinni mi艂owa膰 swoje 偶ony, tak jak w艂asne cia艂o. Kto mi艂uje swoj膮 偶on臋, siebie samego mi艂uje. Przecie偶 nigdy nikt nie odnosi艂 si臋 z nienawi艣ci膮 do w艂asnego cia艂a, lecz [ka偶dy] je 偶ywi i piel臋gnuje, jak i Chrystus - Ko艣ci贸艂, bo jeste艣my cz艂onkami Jego Cia艂a.
    Dlatego opu艣ci cz艂owiek ojca i matk臋, a po艂膮czy si臋 z 偶on膮 swoj膮, i b臋d膮 dwoje jednym cia艂em. Tajemnica to wielka, a ja m贸wi臋: w odniesieniu do Chrystusa i do Ko艣cio艂a. (Ef 5, 25-32).

    Mo偶na wi臋c powiedzie膰, 偶e ma艂偶onkowie s膮 dla Ko艣cio艂a sta艂ym przypomnieniem tego, co dokona艂o si臋 na Krzy偶u, gdzie Chrystus-Oblubieniec odda艂 siebie w 聽mi艂o艣ci (po艣lubi艂) Ko艣ci贸艂-Oblubienic臋. Dla siebie nawzajem i dla swych dzieci staj膮 si臋 艣wiadkami zbawienia. Realizuj膮c powo艂anie ma艂偶e艅skie zapowiadaj膮 proroczo nadziej臋 przysz艂ego spotkania, komunii z Chrystusem.
    6. Wczytuj膮c si臋 g艂臋boko w cytowany wcze艣niej fragment Listu do Efezjan trzeba powiedzie膰, 偶e to nie zwi膮zek Chrystusa z Ko艣cio艂em jest wzorowany na ma艂偶e艅stwie m臋偶czyzny z kobiet膮, lecz odwrotnie. 艢wi臋ty Pawe艂 zaznacza: "Tajemnica to wielka, a ja m贸wi臋 w odniesieniu do Chrystusa i do Ko艣cio艂a".
    "Chrystus umi艂owa艂 Ko艣ci贸艂" t膮 sam膮 mi艂o艣ci膮 w akcie odkupienia, jaka B贸g Ojciec umi艂owa艂 wcze艣niej ludzko艣膰 w akcie jej stworzenia. Istniejemy, poniewa偶 zostali艣my powo艂ani z mi艂o艣ci i obdarzeni mi艂o艣ci膮. Za Gabrielem Marcelem mo偶emy powt贸rzy膰: "By膰, to by膰 kochanym". Ko艣ci贸艂 istnieje, jako "umi艂owana ma艂偶onka Chrystusa". Mimo naszych grzech贸w i s艂abo艣ci On umi艂owa艂 ten realny Ko艣ci贸艂 i 聽umar艂 po to, aby go uczyni膰 "艣wi臋tym i 聽nieskalanym".
    Miar膮 mi艂o艣ci Chrystusa do Ko艣cio艂a oraz piecz臋ci膮 zawartego przymierza jest to, 偶e Jezus "wyda艂 za niego samego siebie". Odnosz膮c ten fakt do przymierza ma艂偶e艅skiego mo偶na powiedzie膰, 偶e nie ma innej drogi do zbudowania komunii w 聽ma艂偶e艅stwie jak "wyda膰 samego siebie", po艣wi臋caj膮c czas, si艂y, zdrowie, osobiste ambicje i plany.
    7. Chrystus i Ko艣ci贸艂 - jak czytamy w 聽Li艣cie do Efezjan - tworz膮 jedno cia艂o. Ta wielka tajemnica uobecnia si臋 w ma艂偶e艅stwie. Znakiem sakramentalnym tej tajemnicy i swoistym "dope艂nieniem" jest Eucharystia. Chrystus m贸wi: "Bierzcie i 聽jedzcie, to jest Cia艂o moje".
    Konsekwencj膮 ma艂偶e艅stwa jest to, 偶e cia艂o m臋偶a nale偶y do 偶ony i odwrotnie, cia艂o 偶ony do m臋偶a. Karmi膮c si臋 Cia艂em Chrystusa, staj膮c si臋 Jego Cia艂em, zyskuj膮 oni moc, aby dawa膰 siebie wsp贸艂ma艂偶onkowi, aby, jak Chrystus z Ko艣cio艂em, budowa膰 na Nim komuni臋 miedzy sob膮.
    IV. Rodzina komuni膮 os贸b
    1. Ma艂偶e艅stwo, rodzina buduj膮 wsp贸lnot臋 Ko艣cio艂a. Cz艂owiek bowiem przychodzi na 艣wiat w rodzinie, w niej uczy si臋 pierwszych odniesie艅, relacji spo艂ecznych. Przez wychowanie, kt贸re otrzymuje przede wszystkim w rodzinie, wchodzi w聽spo艂eczno艣膰 ludzk膮. Pierwszymi 艣wiadkami i przekazicielami zasad wiary s膮 rodzice. Rodzina jest 艣rodowiskiem, w kt贸rym cz艂owiek "uczy si臋" Ko艣cio艂a, przygotowuje si臋 do przyj臋cia sakrament贸w.
    Mo偶na powiedzie膰, 偶e rodzina jest zwi膮zkiem os贸b, dla kt贸rych w艂a艣ciwym sposobem istnienia jest komunia, na podobie艅stwo istniej膮cej w Bogu Tr贸jjedynym. W akcie stw贸rczym B贸g przekaza艂 ludziom t臋 zdolno艣膰, aby przez mi艂o艣膰 "dwoje stawa艂o si臋 jednym cia艂em".
    2. Wspaniale t臋 my艣l ukaza艂 w swojej pierwszej encyklice Deus caritas est Ojciec 艢wi臋ty Benedykt XVI. Papie偶 ma odwag臋 w odniesieniu do Boga m贸wi膰 nie tylko o mi艂o艣ci agape, ofiarnej, bezinteresownej, ale r贸wnie偶 o mi艂o艣ci eros, zmys艂owej. W ten spos贸b Ojciec 艢wi臋ty chce powiedzie膰, 偶e B贸g potrafi kocha膰 cz艂owieka nami臋tnie, z pasj膮, mi艂o艣ci膮 wy艂膮czn膮, "zazdrosn膮", jak nawet nazwie j膮 Biblia.
    Komunia ma艂偶onk贸w znajduje swoj膮 pe艂n膮 realizacj臋 poprzez zrodzenie potomstwa. Rodzicielstwo bowiem piecz臋tuje, potwierdza mi艂o艣膰, pozwala jednocze艣nie odkrywa膰 ma艂偶onkom jej g艂臋bi臋 i zakorzenienie w mi艂o艣ci Boga - Stw贸rcy wszelkiego 偶ycia.
    Cz艂owiek, jako osoba cielesno-duchowa, osi膮ga pe艂n膮 komuni臋, pe艂n膮 jedno艣膰 z drug膮 osob膮 zar贸wno na p艂aszczy藕nie duchowej jak i cielesnej. Tak wi臋c w ma艂偶e艅stwie mowa ludzkiego cia艂a staje si臋 czynnikiem zespalaj膮cym ma艂偶onk贸w w jedno, jest bogactwem os贸b, kt贸re daj膮 siebie w darze, nie szukaj膮c swego ale dobra wsp贸艂ma艂偶onka.
    2. Rodzina, jako komunia os贸b, bierze sw贸j pocz膮tek w mi艂o艣ci m臋偶czyzny i 聽kobiety, ale r贸wnie偶 w mi艂o艣ci istniej膮cej w Bogu, w tajemnicy Os贸b Boskich zjednoczonych mi艂o艣ci膮. Ma艂偶e艅skie "ja" i聽"ty", odniesione do Boga, w najpewniejszy spos贸b prowadzi do powstawania w艂a艣ciwych relacji mi臋dzy ma艂偶onkami a 聽dzie膰mi, poszerzaj膮c rodzinn膮 komuni臋 i聽otwieraj膮c j膮 na 艣wiat.
    3. Wielko艣膰 powo艂ania ma艂偶e艅skiego zak艂ada te偶 wielkie wymagania, jakie nale偶y stawia膰 tym, kt贸rzy pragn膮 zawrze膰 zwi膮zek ma艂偶e艅ski. Czy偶 taka wi臋藕 nie powinna by膰 ze swej natury wy艂膮czna, wieczysta? Gdy zwi膮zek ma艂偶onk贸w zostaje w艂膮czony w przymierze Boga z lud藕mi, to w贸wczas B贸g czyni siebie jego gwarantem. Na Nim, na mi艂o艣ci zaczerpni臋tej od Niego, ma艂偶onkowie s膮 zdolni budowa膰 trwa艂y zwi膮zek, w kt贸rym jest jedno艣膰 os贸b, woli i impuls贸w cia艂a.
    4. Wielko艣膰 i godno艣膰 ma艂偶e艅stwa ci膮gle wzywa do nieustannego wzrostu w 聽komunii przez codzienn膮 wierno艣膰 ma艂偶e艅skiej obietnicy w obop贸lnym, ca艂kowitym darze z siebie.
    Mi艂o艣膰 ma艂偶e艅ska chce by膰 trwa艂a, nie mo偶e by膰 tymczasowa - domaga si臋 wi臋c wierno艣ci. Tak膮 w艂a艣nie mi艂o艣膰 objawi艂 nam Chrystus. Jego paschalne umi艂owanie "do ko艅ca", objawione na Golgocie, wype艂nione zwyci臋stwem nad grzechem, uzdalnia ma艂偶onk贸w do ofiarnej mi艂o艣ci, do wzajemnego przebaczenia, pojednania i budowania komunii. ?

    Ks. Roman Litwi艅czuk, Moderator Generalny
    Konferencja wyg艂oszona przez ks. Romana Litwi艅czuka, moderatora generalnego Ruchu 艢wiat艂o-呕ycie podczas pielgrzymki Domowego Ko艣cio艂a do Sanktuarium 艣w. J贸zefa w Kaliszu, dnia 1 kwietnia 2006 roku.



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK