Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
List DK
Powrt do listy
Listw DK
 
Artykuy:
List`104: IV-VI 2007
  • Testament   Ks. Franciszek Blachnicki,

  • Słowo na otwarcie XXXII Kongregacji Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie   Ks.Roman Litwińczuk

  • W 20. rocznicę śmierci Ojca Założyciela   Agnieszka i Tomek Talaga, redakcja "Listu"

  • Sesja o "gwałtowniku Królestwa Bożego"   Beata i Tomek Strużanowscy, redakcja "Listu"

  • Słowo Moderatora Krajowego   Ks. Andrzej Wachowicz

    Konspekty spotkań miesięcznych  

  • Katechumenat szkołą służby w Kościele i wobec świata, konspekt VIII  

  • Czas mistagogii, konspekt IX  

  • Podsumowanie pracy rocznej, konspekt X  

  • Niepokalana, Matka Kościoła - umocnieniem czystości małżeńskiej i oddania się Chrystusowi.   Ks. Andrzej Wachowicz, Moderator Krajowy DK

  • Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi! Tej ziemi   Noel Chircop - Malta

  • Wizyta w lubelskim Archiwum   Tomasz Talaga, redakcja "Listu"

  • Ks. prof. Franciszek Blachnicki wobec Służby Bezpieczeństwa w PRL   Robert Derewenda

    Filia Warszawska  

    IV Światowy Kongres Rodzin  

    Ogólnopolskie spotkanie opłatkowe Domowego Kościoła   Beata i Tomasz Strużanowscy

    Relacja z XXXII Kongregacji Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie   Magdalena i Bartłomiej Dudała

    Relacje z życia Domowego Kościoła  

    Nasze spotkania z ks. prof. Franciszkiem Blachnickim - Sługą Bożym.   Jan i Krystyna

    Nie pytał nigdy, czy wolno, ale czy trzeba.   Teresa i Jerzy, Toruń

    Umocniła się moja wiara w Opatrzność Bożą   Teresa

    Zachować dziedzictwo   Waldemar Rozenkowski

    Nasze wspomnienia z Zakopanego   Halina i Alfred Kaczmarczyk

    Rekolekcje rodzinne - Zakopane   Renata i Wojciech Banachowie

    Adwentowe Dni Wspólnoty - Zakopane   Emilia i Walenty

    I inne świadectwa...  

  • List`104: kwiecie - czerwiec 2007

    Czas mistagogii, konspekt IX

    I. Dzielenie się życiem

    Podczas symbolicznego posiłku poprosić uczestników o podzielenie się przeżyciami z minionego miesiąca.

    II. Część modlitewna:

    • zapalenie świecy
    • modlitwa lub śpiew do Ducha Świętego
    • odczytanie fragmentu Pisma Św. : Mk 4, 10-20 lub Kol 1, 9-14, po chwili ciszy dzielenie się Słowem Bożym
    • krótka modlitwa spontaniczna - włączenie intencji własnych
    • rozważenie Tajemnicy Różańca: Odnalezienie Pana Jezusa w świątyni w Jerozolimie

    III. Część formacyjna:

    1. Dzielenie się realizacją zobowiązań: comiesięczny dialog małżeński i reguła życia.
      Czy byliśmy wierni tym zobowiązaniom (w miesiącach luty-kwiecień)?
      Jaki jest schemat (przebieg) naszego dialogu i jak ustalamy regułę życia?
      Jakie podjęliśmy wysiłki, by być wiernym tym zobowiązaniom i by one przynosiły owoce w naszym małżeństwie, w naszej rodzinie? Podzielmy się ze wspólnotą tymi owocami - jeśli nie są one zbyt osobiste. W jaki sposób praktyka dialogu małżeńskiego uczy nas słuchać tego, co Bóg mówi do nas przez współmałżonka i przez dzieci?

    2. Omówienie nowego tematu: "Czas mistagogii" (każde małżeństwo wcześniej, w domu, zapoznaje się z poniższymi tekstami oraz z pytaniami do tekstów; na kręgu odbywa się rozmowa na ten temat).

      Pytania i problemy do zastanowienia się, omówienia i dyskusji:
      Czym jest “mistagogia", na czym polega? W jakim okresie liturgicznym ma swoje źródło? Dlaczego w życiu chrześcijanina konieczny jest czas mistagogii? Czy odkrywam Eucharystię jako czas mistagogii; czy staram się w niej tak uczestniczyć, aby otworzyć swoje serce na mistagogię, czyli na wprowadzenie w tajemnice miłości ukrzyżowanej? Czy pozwoliłem już Bogu na to, aby poprzez swoje Słowo i udział w Eucharystii wprowadził mnie w realizację powołania małżeńskiego na drodze dawania siebie: przede wszystkim współmałżonkowi i dzieciom, a także tym, do których mnie Bóg posyła?
      W jaki sposób staramy się realizować na płaszczyźnie naszej rodziny postawy stanowiące o istocie wspólnoty chrześcijańskiej (martyria, leiturgia, diakonia)? - podzielmy się swoim świadectwem.

      Sugestie do pracy w ciągu miesiąca:
      • w ramach regularnego spotkania ze słowem Bożym przeczytać ewangeliczny opis wydarzeń od Męki Pańskiej do Wniebowstąpienia Jezusa Chrystusa,
      • propozycje reguły życia:
        • np. kilka razy uczynić drobną rzecz, ale taką, która mnie dużo kosztuje,
        • np. podjąć drobne umartwienie w dziedzinie, w której widzę swoje uzależnienie,
        • np. podjąć jakąś codzienną modlitwę w intencji ludzi zniewolonych alkoholem, narkotykami itp.
        • np. przeprowadzić dialog małżeński na temat naszego pożycia małżeńskiego:
        Powiedzieć współmałżonkowi, jakim jest dla mnie darem, podziękować mu za to.
        Na czym nam (każdemu z nas) szczególnie zależy w naszych intymnych kontaktach? co jest dla nas szczególnie ważne, istotne? co powoduje nasze niepokoje, obawy, rozterki, może zranienia?
        Jak rozumiemy i przyjmujemy wartość czystości małżeńskiej? czy rozumiemy się w tej dziedzinie i wspomagamy wzajemnie? czy modlimy się wspólnie o budowanie naszej czystości małżeńskiej?




    Obrzędy Wtajemniczenia Chrześcijańskiego Dorosłych (OICA) - dokument Kongregacji ds. Kultu Bożego z 1972 roku, dotyczący liturgii katechumenatu dorosłych,
    wyraźnie nawiązując do wczesnochrześcijańskiej tradycji wskazuje na okres Paschalny jako na czas intensywnej mystagogii, czyli "wchodzenia" nowo ochrzczonych w istotę Mysterium Paschalnego Chrystusa i Kościoła. Ta mystagogia pozostaje jednakże zobowiązaniem dla wiernych, ponieważ powinni oni nieustannie odnawiać w sobie świadomość swojego "wybrania" w chrzcie i pozostawania w szczególnym stosunku zjednoczenia z Paschalnym Chrystusem. On przecież za nich i dla nich podjął swoją Ofiarę, im wciąż oddaje owoce zwycięstwa i ich wszystkich jednoczy z Sobą i wokół Siebie (mocą Ducha) w drodze do ostatecznego spełnienia się powołania Dzieci Bożych poprzez definitywne wejście do wiecznej wspólnoty z Bogiem.




    Okres ten związany z okresem "pięćdziesiątnicy radości" w roku liturgicznym, polega na głębszym wprowadzeniu nowo ochrzczonych w życie wspólnoty chrześcijańskiej. Dokonuje się to przez rozważenie Ewangelii, uczestnictwo w Eucharystii oraz czynną miłość chrześcijańską. W tym czasie także neofici powinni pielęgnować żywsze i głębsze kontakty ze wspólnotą wierzących, aby wejść w ducha życia chrześcijańskiego i zmysł wiary Kościoła.

    Ks. Franciszek Blachnicki
    Sympatycy czy chrześcijanie?
    Wydawnictwo Światło-Życie Kraków 2003, s. 111:



    Obrzędy Wtajemniczenia Chrześcijańskiego Dorosłych
    nr 37:
    Pięćdziesiątnica Radości Paschalnej to okres, w którym cała wspólnota razem z nowo ochrzczonymi przez rozważanie Ewangelii, uczestnictwo w Eucharystii i uczynki miłosierdzia postępuje w głębszym poznaniu misterium paschalnego i usiłuje coraz lepiej urzeczywistniać je w praktyce życia.
    nr 38:
    Pełniejsze i bardziej owocne pojmowanie "misteriów" staje się udziałem neofitów dzięki pogłębionej katechezie, a zwłaszcza doświadczeniu wynikającemu z przyjętych sakramentów. Nowo ochrzczeni doznali odnowienia duszy, w sposób bardziej wewnętrzny zakosztowali dobroci słowa Bożego, złączyli się z Duchem Świętym i przekonali się, jak dobry jest Pan. Z tego doświadczenia właściwego chrześcijanom, które pogłębia się przez praktykę życia, czerpią oni nowe zrozumienie wiary, Kościoła i świata.




    Życie małżeńskie i rodzinne dzisiaj

    (...) Więź miłości przyczynia się do osobowego wzrostu małżonka. Jest służbą bliźniemu, na wzór Chrystusa, który w wieczór Wielkiego Czwartku umył nogi apostołom. Życie małżeńskie nie zawsze jest wolne od przeciwności. Czasem przychodzą chwile bolesnej próby, kiedy zaufanie do współmałżonka i do siebie samego wydaje się słabnąć. Małżonkowie winni wówczas czerpać moc z Chrystusa, jednocząc się z uczuciami, jakich doznawał On w noc Wielkiego Piątku. Wielu już tego doświadczyło: przeżyte próby mogą dopomóc w oczyszczeniu miłości. Ale nie brak też chwil głębokiej radości, której źródłem jest komunia w miłości. Te chwile przypominają nam, że ponad wszelkim cierpieniem jaśnieje promienna światłość i ostateczne zwycięstwo wielkanocnego poranka. Sakrament małżeństwa ma zatem strukturę paschalną.
    Życie małżeńskie i rodzinne jest duchową wędrówką. W małżeństwie i w rodzinie wszystkie relacje wymagają umiejętności odnoszenia się do drugiego człowieka z szacunkiem i delikatnością. Wiecie, jaką rolę odgrywa tutaj dialog. W naszym świecie, w którym dążenie do zysku we wszystkich sferach życia pozostawia niewiele miejsca na bezinteresowne kontakty, ważne jest, aby małżeństwa i rodziny umiały znajdować czas na rozmowę, co pozwoli im umocnić więzi miłości.
    Elementem życia małżeńskiego jest także doświadczenie przebaczenia: czymże bowiem byłaby miłość, gdyby nie była zdolna do przebaczenia? Ta najwyższa forma jedności ogarnia całą osobę, która mocą woli i miłości postanawia nie zamykać się w poczuciu doznanej krzywdy, ale wierzy, że lepsza przyszłość jest zawsze możliwa. Przebaczenie jest szczególną forma daru, który potwierdza godność drugiego człowieka i uznaje jego wartość ze względu na to, kim jest, a niezależnie od tego, co uczynił. Każdy, kto przebacza, pozwala temu, który dostępuje przebaczenia, odkryć nieskończoną wielkość przebaczenia Bożego. Przebaczenie pozwala odzyskać zaufanie do siebie i odbudować komunię między osobami, nie ma bowiem autentycznego życia małżeńskiego i rodzinnego bez nieustannego nawracania się i pokonywania własnego egoizmu. Chrześcijanin czerpie moc przebaczenia z kontemplacji Chrystusa przebaczającego na krzyżu.(...)

    Jan Paweł II
    Spotkanie z młodymi małżeństwami i ich dziećmi, Sainte-Anne d’Auray, 20 września 1996 r.



    60. U progu trzeciego tysiąclecia my wszyscy, dzieci Kościoła, jesteśmy zachęcani do podjęcia z odnowionym zapałem drogi życia chrześcijańskiego. Jak napisałem w Liście apostolskim Novo millennio ineunte: «Nie trzeba (...) wyszukiwać "nowego programu". Program już istnieje: ten sam co zawsze, zawarty w Ewangelii i w żywej Tradycji. Jest on skupiony w istocie rzeczy wokół samego Chrystusa, którego mamy poznawać, kochać i naśladować, aby żyć w Nim życiem trynitarnym i z Nim przemieniać historię, aż osiągnie swą pełnię w niebieskim Jeruzalem». Wypełnianie tego programu odnowionej gorliwości w życiu chrześcijańskim wiedzie przez Eucharystię.
    Każdy krok ku świętości, każde działanie podjęte dla realizacji misji Kościoła, każda realizacja programów duszpasterskich winny czerpać potrzebną siłę z tajemnicy eucharystycznej i ku niej się kierować jako do szczytu. W Eucharystii mamy Jezusa, Jego odkupieńczą ofiarę, mamy Jego zmartwychwstanie, mamy dar Ducha Świętego, mamy adorację, posłuszeństwo i umiłowanie Ojca. Jeżeli zaniedbamy Eucharystię, jak będziemy mogli zaradzić naszej nędzy?

    62. Wejdźmy, umiłowani Bracia i Siostry, do szkoły świętych, wielkich mistrzów prawdziwej pobożności eucharystycznej. W ich świadectwie teologia Eucharystii nabiera całego blasku przeżycia, «zaraża» nas i niejako «rozgrzewa». Posłuchajmy przede wszystkim Najświętszej Dziewicy Maryi, w której tajemnica Eucharystii jawi się bardziej niż w kimkolwiek innym jako tajemnica światła. Patrząc na Nią, poznajemy przemieniającą moc, jaką posiada Eucharystia. W Niej dostrzegamy świat odnowiony w miłości. Kontemplując Ją wziętą do Nieba z duszą i ciałem, dostrzegamy skrawek «nowych niebios» i «nowej ziemi»,
    które otworzą się przed naszymi oczyma wraz z powtórnym przyjściem Chrystusa. Tu na ziemi Eucharystia stanowi ich «rękojmię» i, w pewnym sensie, antycypację: Veni, Domine Iesu! (Ap 22, 20).
    W pokornym znaku chleba i wina, przemienionych w Jego Ciało i Jego Krew, Chrystus wędruje razem z nami, jako nasza moc i nasz wiatyk, i czyni nas świadkami nadziei dla wszystkich. Jeżeli wobec tej tajemnicy rozum doświadcza własnych ograniczeń, to serce oświecone łaską Ducha Świętego dobrze wie, jaką przyjąć postawę, zatapiając się w adoracji i w miłości bez granic.

    Jan Paweł II
    ENCYKLIKA ECCLESIA DE EUCHARISTIA



    Formacja, czyli kształtowanie, formowanie to "normalne życie chrześcijańskie". Jest to życie polegające na byciu bez względu na miejsce i czas, chrześcijaninem. "Normalne życie chrześcijańskie" jest to stałe życie w pełni Ducha Świętego do jakiego przygotowywał katechumenat. Jest to więc życie oparte o Słowo Boże, życie sakramentalne, uczestnictwo we wspólnocie, życie polegające na modlitwie i na świadectwie.
    Okres pokatechumenacki jest to więc nie tyle rodzenie się czegoś nowego, ale raczej trwanie w "nowym życiu". Ponieważ jednak nowe życie jest jakby stale stwarzane przez Ducha Świętego, dlatego chrześcijaninem jest ten, kto się nim stale staje. Chrześcijaninem bowiem trzeba się stawać we wszystkich sytuacjach własnego życia. Ponieważ życie stawia przed chrześcijaninem stale nowe sytuacje, nowe wymagania, nie może on przyjmować je tylko z pozycji człowieka przygotowanego kiedyś przez katechumenat, ale on stale musi trwać w jakiejś wspólnocie parafialnej formacyjnej w jakimś środowisku formacyjnym i tylko wraz z nim, albo dzięki niemu podejmować świadectwo chrześcijańskie w świecie.
    Formacja jest konieczna dla utrzymywania stałej świadomości człowieka, że jest chrześcijaninem, i to nie tylko świadomości, ale przede wszystkim chrześcijańskiej postawy. Odpowiedzialni ruchu powinni więc zrozumieć wagę takiego kształtowania wspólnot, aby ich członkowie uświadamiali sobie konieczność trwania we wspólnotach nie tylko w podstawowym, katechumenackim okresie formacyjnym, ale także później. Chodzi bowiem o takie ukształtowanie postaw, aby wszyscy wierzący bez względu na miejsce i sytuację życiową, świadomie zmierzali do kształtowania wspólnot chrześcijańskich.
    Formacja to także trwanie chrześcijańskie w świecie. Trzeba się zawsze liczyć z realiami. Świat jest zawsze przeciw Ewangelii i przeciw Kościołowi. Świat jednak nigdy nie będzie zdolny pokonać dynamicznych małych wspólnot chrześcijańskich, w których Chrystus jest jedynym Panem i Zbawicielem.

    Henryk Knapik
    "Świadomość integralna", w: Biblioteczka Animatora



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK