Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
List DK
Powrt do listy
Listw DK
 
Artykuy:
List`103: I-III 2007
  • ROK 1981   Ks. Franciszek Blachnicki,

  • Homilia na Boże Narodzenie   Ks. Jan Twardowski

  • Słowo ustępującego Moderatora Krajowego   Ks. Jan Mikulski

  • Droga wspólnoto Domowego Kościoła kraju i poza jego granicami!   Jola i Mirek Słobodowie - nowa Para Krajowa

  • Słowo ustępującej Pary Krajowej   Ania i Jacek Nowakowie

  • Postawa diakonijna   Ks. Jan Mikulski

  • Kilka refleksji cnocie czystości małżeńskiej   Ks. Andrzej Wachowicz

  • Pozdrowienia z Kopiej Górki   Ks. Andrzej Wachowicz

    Konspekty spotkań miesięcznych kręgu po formacji podstawowej   konspekty V - VII

  • Katechumenat szkołą wiary   konspekt V

  • Katechumenat szkołą życia ewangelicznego   konspekt VI

  • Katechumenat szkołą modlitwy i służby Bożej   konspekt VII

  • Ojcostwo Boga, ojcostwo człowieka   O. Piotr Włodyga OSB

  • Podsumowanie pracy rocznej 2005/06   Maria Różycka

  • Podsumowanie roku pracy Domowego Kościoła   Beata i Tomek Strużanowscy

  • Nowy Moderator Krajowy  

  • Relacje z życia Domowego Kościoła  

  • Dwoje w jednym ciele   Ela Kowalewska

  • Diakonia muzyczna   Ania Kilanowska z Romkiem

  • Dotknął mnie Pan   Iwona Modzelewska

  • Jak to w Bystrej Krakowskiej na Rekolekcjach było   Lucyna i Darek Wrożynowie

  • Siostra Jadwiga w Piasecznie   Beata i Jarek Bernatowiczowie

  • Zobowiązania - "poręcze" na drodze życia   Basia i Marek

  • Ks. Jan w Poznaniu   Ania i Darek

  • Po rekolekcjach   Marta i Janusz Padło

  • Rekolekcje ewangelizacyjne   Magda

  • Uzdrowienie pamięci  

  • Rekolekcje ewangelizacyjne w Wieruszowie   Lidia i Robert Krzywoźniak

  • List`103: stycze - marzec 2007

    Katechumenat szkołą wiary

    I. Dzielenie się życiem

    Podczas symbolicznego posiłku poprosić uczestników o podzielenie się przeżyciami z minionego miesiąca.

    II. Część modlitewna:

    • zapalenie świecy
    • modlitwa lub śpiew do Ducha Świętego
    • odczytanie fragmentu Pisma Św. : Łk 8, 9-15 lub J 14, 21-24, po chwili ciszy dzielenie się Słowem Bożym
    • krótka modlitwa spontaniczna - włączenie intencji własnych
    • rozważenie Tajemnicy Różańca: Narodzenie Pana Jezusa

    III. Część formacyjna:

    1. Dzielenie się realizacją zobowiązań: codzienna modlitwa osobista (namiot spotkania).
      Czy postrzegam moją modlitwę jako spotkanie osobowe z Bogiem Ojcem, które dokonuje się przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym? Jakie jest miejsce mojej modlitwy, jaki jej czas (tzn. pora dnia oraz ilość czasu)? Jak rozpoczynam moją modlitwę? czy uświadamiam sobie, że staję w obecności Boga? Jaka jest moja metoda wyboru słowa Bożego do namiotu spotkania? Czy doceniam tu wartość Ewangelii z dnia bieżącego?
      W jaki sposób słowo Boże rozważane w namiocie spotkania kształtuje moją postawę w danym dniu? W jaki sposób codzienna modlitwa osobista pomaga mi rozwiązywać problemy życia? Jak zmienia się moje życie pod wpływem tej modlitwy? Co mogę powiedzieć o wpływie praktyki namiotu spotkania na kształtowanie we mnie postawy wiary?

    2. Omówienie nowego tematu: "Katechumenat szkołą wiary" (każde małżeństwo wcześniej, w domu, zapoznaje się z poniższymi tekstami oraz z pytaniami do tekstów; na kręgu odbywa się rozmowa na ten temat).

      Pytania i problemy do zastanowienia się, omówienia i dyskusji:
      Jak rozumiemy słowa Ojca Franciszka, że słowo Boże ma stawać się słowem naszego życia, słowem życia naszej rodziny? Jakie uczucia pojawiają się w nas, gdy o tym rozmyślamy - radość, nadzieja, poczucie bezpieczeństwa, ufność - czy może niepokój, obawa przed trudem i niezrozumieniem w podejmowaniu zadań życiowych wynikających z wezwania przez słowo Boże, poczucie niepewności i niedowierzania w moc słowa Bożego.
      Jak przyjmowaliśmy słowo życia przeznaczone na każdy dzień naszych rekolekcji oazowych - czy było ono dla nas ukierunkowaniem dnia, czy inspirowało do pracy nad sobą? W jaki sposób staraliśmy się przenieść to doświadczenie do naszej codzienności i jakie są owoce tej praktyki? Jakie znaczenie dla nas osobiście i dla naszej rodziny ma w tej kwestii praktyka regularnego czytania Pisma Świętego. Jak często czytamy Pismo Święte wspólnie?
      Podzielmy się krótko doświadczeniem naszych rodzin (lub naszym osobistym) w praktykowaniu słowa życia; mogą to być także krótkie świadectwa rozwiązania konkretnej sprawy życiowej w oparciu o słowo Boże.

      Sugestie do pracy w ciągu miesiąca:
      • namiot spotkania: fragmenty Pisma św. związane z przyjmowaniem i głoszeniem słowa Bożego, np.: 1 Sm 3, 1-18; Mt 4, 1-8; Mt 7, 24-27; Mk 4, 1-20; Łk 8, 19-21; Łk 10, 38-42; J 5, 24-30; J 12, 44-50; 1 Tes 2, 1-13.
      • w modlitwie małżeńskiej wspólnie wsłuchiwać się w słowo Boże (np. na początku modlitwy) i prosić Pana, by Ono stawało się dla nas światłem życia,
      • dialog małżeński na temat "Miejsce słowa Bożego w naszym małżeństwie i rodzinie".
        Czy pamiętamy w codzienności, że Pan Bóg mówi do nas poprzez swoje słowo, że daje je nam na każdy dzień? Czy jesteśmy o tym przekonani?
        Jakie podejmujemy wysiłki (indywidualne i wspólne), aby pochylać się nad słowem Bożym: czas, odpowiednie miejsce, wierność, wytrwałość? Jakich trudności doznajemy?
        Czy rozwiązujemy problemy życiowe w świetle słowa Bożego?
      • propozycje reguły życia:
        • np. określić własną regularność spotkania ze słowem Bożym i być jej wiernym,
        • np. podczas wieczornego rachunku sumienia podjąć refleksję nad przyjmowaniem słowa Bożego do własnego życia,
        • np. czytać rodzinnie niedzielne czytania mszalne i wybierać wspólnie słowo życia, które będzie towarzyszyło naszej rodzinie przez najbliższy tydzień,
        • np. przeczytać lekturę o wsłuchiwaniu się w słowo Boże i przyjmowaniu Go do naszego życia: ks. Franciszek Blachnicki , O słowie Bożym. Homilie lub broszurę z materiałów formacyjnych Wsłuchanie się w słowo Boże.




    (...) katechumenat nie może polegać tylko na przekazaniu wiedzy religijnej, ale jest całościowym wdrażaniem do życia chrześcijańskiego. Można w tym procesie wyróżnić cztery zadania. Najpierw katechumenat musi być szkołą wiary, w tym sensie, że ma nauczyć rozwiązywania wszystkich problemów życiowych w oparciu o Słowo Boże zgodnie z wolą Chrystusa. (...)

    Ks. Franciszek Blachnicki
    Sympatycy czy chrześcijanie?
    Wydawnictwo Światło-Życie Kraków 2003, s. 101



    System formacyjny oazy to przede wszystkim:
    Formacja jako pedagogia słowa Bożego
    Począwszy od oazy pierwszego stopnia przez wszystkie dalsze etapy ciągle chodzi o kontakt ze słowem Bożym, o uczenie właściwej postawy wobec słowa Bożego jako słowa życia.
    (...)

    Ks. Franciszek Blachnicki
    Sympatycy czy chrześcijanie?
    Wydawnictwo Światło-Życie Kraków 2003, s. 118



    "Słowo życia" w rodzinie

    Przyjęta dziś w wielu wspólnotach chrześcijańskich praktyka "słowa życia" musi wejść także do naszych rodzin. Praktyka ta polega na tym, najogólniej biorąc, że wspólnota systematycznie gromadzi się, najczęściej w rytmie cotygodniowym, aby porównać, skonfrontować swoje życie, swoją sytuację i swoje problemy z wymaganiami słowa Bożego. Można rozpocząć od słowa Bożego, pytając o jego wypełnienie w życiu, albo od problemu czy pytania, które stawia życie, aby szukać rozwiązania, odpowiedzi w słowie Bożym.
    Jak mogłaby wyglądać ta praktyka "słowa życia" w naszych rodzinach?
    Jeszcze nie mamy dużych doświadczeń. Wysuwamy pewne sugestie, ufając, że ich wymiana wnet doprowadzi do ustalenia metody najlepszej w naszych warunkach.
    Można by tu nawiązać do dawnego zwyczaju istniejącego w naszych rodzinach: rodzice pytają dzieci wracające z kościoła w niedzielę o treść Ewangelii i kazania.
    W niedzielę, najlepiej po wspólnym obiedzie lub innym posiłku, ojciec lub matka zachęcają wszystkich, aby przez chwilę przypomnieć sobie treść usłyszanego w kościele słowa Bożego, próbując potem odpowiedzieć na pytanie: jakie słowo moglibyśmy uczynić w tym tygodniu w naszej rodzinie "słowem życia" starając się je zrealizować, poddać się jego wymaganiom? (Można zaproponować sformułowanie tego "słowa życia" na piśmie). Potem chwila rozmowy, wspólne ustalenie "słowa życia" dla rodziny na bieżący tydzień. Spotkanie można zakończyć modlitwą spontaniczną o łaskę zrozumienia i wypełnienia "słowa życia". Można je wywiesić w domu na widocznym miejscu, w ciągu tygodnia często wracać do niego przy wspólnej modlitwie i w okazyjnych rozmowach.(...)

    Ks. Franciszek Blachnicki
    "DOMOWY KOŚCIÓŁ. List do wspólnot rodzinnych",
    wydanie zebrane, Tom 1, Kraków 2003, s. 59-60



    Nawrócony - ten, który wskutek ewangelizacji przyjął Chrystusa - powinien stać się teraz uczniem Pana. Nie wystarczy, że otrzyma pewną wiedzę, pewne wyjaśnienie nauki wiary, wyjaśnienie przykazań, ale trzeba, żeby dokonywało się praktyczne wdrażanie w życie chrześcijańskie. Praktyczne, tzn. że katechumen musi się nauczyć podejmowania decyzji w świetle Bożego słowa, by przed dokonaniem wyboru zapytał, czego wymaga od niego Boże słowo. Dopiero teraz katechumen będzie działał według Ducha Jezusa. Ojcowie Kościoła mówili, że duch, umysł, oczywiście w znaczeniu personalistycznym, tj. duch Chrystusa musi ożywiać katechumena. On musi się nauczyć włączać swoje życie w Boży plan zbawienia, inaczej mówiąc musi przyjąć sposób życia kierowanego przez Chrystusa. A Chrystus kieruje życiem człowieka przez swoje słowa, przez swojego Ducha. Katechumen musi wejść całą swoją egzystencją w Boży plan dotyczący jego osoby.
    (...) bowiem nawrócić się, to zrezygnować z własnego planu życia i przyjąć Boży plan objawiany przez słowo Boże i odczytywany w Duchu Świętym. W tym sensie katechumenat jest szkołą wiary, życia z wiary.

    Ks. Franciszek Blachnicki,
    Sympatycy czy chrześcijanie?,
    Wydawnictwo Światło-Życie Kraków 2003, s. 55-56



    Drodzy bracia i siostry!
    "Niech w was przebywa słowo Chrystusa z całym swym bogactwem" (por. Kol 3, 16).
    To słowo stało się waszym udziałem. Stało się poniekąd waszym słowem od dnia, kiedy wypowiedzieliście na stopniach ołtarza: "Ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci".
    W tym ślubowaniu małżeńskim słowo Chrystusa w całym bogactwie swej zbawczej, uświęcającej treści, stało się słowem sakramentu małżeństwa. A wy jesteście tego wielkiego sakramentu szafarzami. To jest wasz "kapłański" udział w tajemnicy Chrystusa i Kościoła. To jest sakrament całego waszego życia.
    Proszę więc, abyście za chwilę powtórzyli te słowa, które idą z wami przez wszystkie dni tego życia, aż do śmierci! Powtórzcie, aby odnowić w waszych sercach ich zbawczą moc. Powtórzcie, aby odnowić łaskę sakramentu, która została wam dana w dniu zaślubin - i która stale jest wam dawana, jeśli jej szukacie. Jeśli z nią współpracujecie. Powtórzcie...
    I "niech sercami waszymi rządzi ten Chrystusowy pokój" (por. Kol 3, 15), którego "świat dać nie może" (por. J 14, 27).
    Chrystus sam daje ten pokój tym, którzy go całym sercem szukają.
    Odnawiając wasze przyrzeczenia małżeńskie, oddajcie całe wasze życie rodzinne, wasze dzieci, wasze troski rodzicielskie w macierzyńskie dłonie Maryi. Złóżcie je pod sercem tej Matki, która idzie przed nami "w pielgrzymce wiary". W duchu tego właśnie zawierzenia rodzin polskich, prosimy, aby przyjęła od nas "papieskie korony" na swój fatimski wizerunek jako znak czci i miłości wszystkich rodzin całego Ludu Bożego na tej ziemi.

    Jan Paweł II
    Homilia w czasie Mszy św. odprawionej dla rodzin; Szczecin,
    11 czerwca 1987



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK