Strona startowa Domowego Ko禼io砤 Strona startowa Ruchu iat硂-痽cie
  
     
  Strona g艂贸wna    Aktualno艣ci    Rekolekcje    Za艂o偶yciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiello艅skiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z 偶ycia Ruchu    W Ko艣ciele i 艣wiecie  
List DK
Powr髏 do listy
List體 DK
 
Artyku硑:
List`102: IX-XI 2006
  • S艂owo Moderatora Krajowego   Ks. Jan Mikulski

  • Ewangelizacja   konspekt II

  • Pilotowanie nowych kr臋g贸w   konspekt III

  • Deuterokatechumenat   konspekt IV

  • "Post臋pujcie jak dzieci 艣wiat艂o艣ci" (Ef 5,8)   Ks. Jan Mikulski

  • 艢wiatowe Spotkania Rodzin   redakcja

  • Ewangelia, rozwody, zwi膮zki niesakramentalne (II)   o. Wojciech Nowak SJ

  • V 艢wiatowe Spotkanie Rodzin, Walencja 2006   Agnieszka i Tomasz Talaga

  • Wychowawcze alternatywy, Niepokala艅ski charyzmat wychowania   S. Wawrzyna Chwedoruk

  • II 艢wiatowy Kongres Ruch贸w Katolickich i Nowych Wsp贸lnot   Jola i Mirek S艂obodowie

  • Relacje z 偶ycia Domowego Ko艣cio艂a  

  • Rodzina powo艂ana jest do wsp贸艂pracy w przekazywaniu wiary   Roman Strug - z pary filialnej warszawskiej

  • Przekazywanie wiary w rodzinie   Lidia i J贸zef Smolnik - archidiecezja cz臋stochowska

  • Pielgrzymka przez Lourdes do Walencji   Sylwia i Mariusz Mosi艅scy- archidiecezja 艂贸dzka

  • Rekolekcje w Kanadzie   Piotr, Irena - Kanada

  • Alleluja!   Teresa i Zbigniew Sta艅czykowie - D臋bica, diecezja tarnowska

  • Modlitwa osobista - Namiot Spotkania   El偶bieta Kowalewska - archidiecezja wroc艂awska

  • 呕y膰 pe艂ni膮 偶ycia   Kasia i Artur 艢wiercowie - archidiecezja wroc艂awska

  • 艢wiadectwo z rekolekcji III st. we Lwowie   Andrzej - archidiecezja krakowska

  • List`102: wrzesie - listopad 2006

    艢wiatowe Spotkania Rodzin

    Poni偶ej przedstawiamy kilka fragment贸w wybranych z homilii i przem贸wie艅 Ojca 艢wi臋tego podczas kolejnych pi臋ciu 艣wiatowych spotka艅 rodzin. Zestawiamy je razem, by pokaza膰 jak pi臋knie uk艂adaj膮 si臋 w ca艂o艣膰 i jedno niezmienne przes艂anie dla chrze艣cija艅skiej rodziny. Odnajdujemy w tym偶e przes艂aniu wielk膮 trosk臋 Ko艣cio艂a o sprawy rodziny, s艂yszymy zapewnienie o wielkiej warto艣ci jak膮 jest rodzina i 偶ycie ludzkie, uczymy si臋 jak czerpa膰 w pe艂ni z daru 艂aski sakramentu ma艂偶e艅stwa. Wielk膮 si艂膮 wszystkich przem贸wie艅 do rodzin jest to, 偶e jest to jakby jeden g艂os Ojca 艢wi臋tego Jana Paw艂a II, Benedykta XVI, Namiestnika Chrystusa, G艂owy Ko艣cio艂a. G艂os pe艂en nadziei, 偶e rodzina chrze艣cija艅ska us艂yszy go, zachowa w sercu, umocni si臋 nim i poniesie dalej. Wa偶ne s膮 to s艂owa i聽pokrzepiaj膮ce, przypominaj膮ce o rzeczach fundamentalnych, czasem bardzo oczywistych, a jednak tak cz臋sto zaniedbywanych, "chowanych pod korcem". Tych kilka fragment贸w niech b臋dzie zach臋t膮 do zapoznania si臋 z ca艂o艣ci膮 przem贸wie艅 Ojca 艢wi臋tego Jana Paw艂a II i Benedykta XVI skierowanych do rodzin, bo nie tylko przypominaj膮 one o naszym zadaniu i misji w Ko艣ciele, ale tak偶e w niezwyk艂y spos贸b, dzi臋ki dzia艂aniu Ducha Bo偶ego, poruszaj膮 serce i daj膮 wzmocnienie na drodze wiary.




    Czym jeste艣, rodzino chrze艣cija艅ska?
    Mi艂o艣膰 i 偶ycie - oto jest wasze powo艂anie, drodzy bracia i siostry, wasze powo艂anie, drogie rodziny. To jest wasze powo艂anie, kt贸re przechodzi przez wszystkie pokolenia, poczynaj膮c od przodk贸w, dziadk贸w, a偶 po wnuk贸w i prawnuk贸w - przez ca艂膮 rodzin臋 pokole艅. W jednej rodzinie dokonuje si臋 ta pielgrzymka pokole艅 przez ziemskie 偶ycie, kt贸rej celem jest dom Ojca.

    Wsp贸lnota m臋偶czyzny i kobiety w聽ma艂偶e艅stwie odpowiada - jak wiecie - wymogom wpisanym w ludzk膮 natur臋, a聽zarazem jest odbiciem Bo偶ej dobroci, kt贸ra przejawia si臋 jako ojcostwo i macierzy艅stwo. 艁aska sakramentalna - najpierw chrztu i bierzmowania, a potem ma艂偶e艅stwa - wtargn臋艂a w wasze serca niczym 艣wie偶y strumie艅 nadprzyrodzonej mi艂o艣ci.
    Ta mi艂o艣膰 rodzi si臋 w 艂onie Tr贸jcy 艢wi臋tej, kt贸rej 偶ywym i wymownym wizerunkiem jest ludzka rodzina.

    Ta nadprzyrodzona rzeczywisto艣膰 pomaga wam u艣wi臋ca膰 chwile rado艣ci, stawia膰 czo艂o trudno艣ciom i cierpieniom, przezwyci臋偶a膰 kryzysy i zm臋czenie; jednym s艂owem, jest dla was 藕r贸d艂em u艣wi臋cenia i zdolno艣ci do ofiary.

    Ta rzeczywisto艣膰 wzrasta dzi臋ki nieustannej modlitwie, a zw艂aszcza dzi臋ki udzia艂owi w sakramentach pojednania i Eucharystii. Umocnione t膮 nadprzyrodzon膮 pomoc膮, b膮d藕cie gotowe, drogie rodziny, dawa膰 艣wiadectwo nadziei, kt贸ra w was jest (por. l P 3, 15). Dawajcie zawsze 艣wiadectwo otwarto艣ci, po艣wi臋cenia i wielkoduszno艣ci. Chro艅cie i otaczajcie opiek膮 偶ycie ka偶dej osoby, zw艂aszcza s艂abych, chorych i niepe艂nosprawnych; dawajcie 艣wiadectwo mi艂o艣ci 偶ycia i zasiewajcie j膮 pe艂nymi r臋koma. B膮d藕cie tw贸rcami kultury 偶ycia i cywilizacji mi艂o艣ci
    Z homilii "Ewangelia rodziny"
    Rodziny wszystkie tutaj zgromadzone! Rodziny ca艂ego 艣wiata! 呕ycz臋 wam, aby艣cie poprzez dzisiejsz膮 Eucharysti臋, przez nasz膮 wsp贸ln膮 modlitw臋 mog艂y stale odnajdowa膰 swe powo艂anie, swe wielkie powo艂anie w Ko艣ciele i w 艣wiecie. To powo艂anie macie od Chrystusa, kt贸ry ?nas u艣wi臋ca?, kt贸ry te偶 ?nie wstydzi si臋 nazywa膰 nas bra膰mi i siostrami?, jak g艂osi w dzisiejszej liturgii List do Hebrajczyk贸w (por. 2, 11). Oto ten Chrystus m贸wi dzi艣 do was: ?id膮c na ca艂y 艣wiat, nauczajcie wszystkie rodziny? (por. Mt 28, 19). Opowiadajcie im Ewangeli臋 wiecznego zbawienia, kt贸ra jest ?ewangeli膮 rodzin?. Ewangelia - Dobra Nowina - to Chrystus.

    Jana Paw艂a II



    Oto m臋偶czyzna i niewiasta, powo艂ani do istnienia w procesie kosmicznej kreacji, staj膮 na progu swego powo艂ania zdolni do prokreacji we wsp贸艂pracy z Bogiem, kt贸ry stwarza bezpo艣rednio dusz臋 ka偶dej nowej ludzkiej istoty. Poprzez poznanie i mi艂o艣膰, jak i poprzez zjednoczenie ma艂偶e艅skie, b臋d膮 powo艂ywa膰 do istnienia istoty sobie podobne i tak jak oni stworzone ?na obraz i podobie艅stwo Boga?. B臋d膮 dawa膰 偶ycie w艂asnym dzieciom, tak jak sami otrzymali to 偶ycie od swoich rodzic贸w. Oto prosta i zarazem wielka prawda o rodzinie, jaka wy艂ania si臋 z kart Ksi臋gi Rodzaju i Ewangelii: wedle zamys艂u Bo偶ego ma艂偶e艅stwo ma艂偶e艅stwo nierozerwalne - jest fundamentem zdrowej i odpowiedzialnej rodziny.

    Rodzice i rodziny ca艂ego 艣wiata, chc臋 wam powiedzie膰, 偶e B贸g wzywa was do 艣wi臋to艣ci! On sam wybra艂 was ?przed za艂o偶eniem 艣wiata - jak m贸wi 艣w. Pawe艂 - aby艣my byli 艣wi臋ci i nieskalani przed Jego obliczem (...) przez Jezusa Chrystusa? (Ef聽l, 4-5). On darzy was bezgraniczn膮 mi艂o艣ci膮; On pragnie waszego szcz臋艣cia, ale chce, aby艣cie umieli zawsze 艂膮czy膰 wierno艣膰 ze szcz臋艣ciem, bo jedno nie mo偶e istnie膰 bez drugiego.

    Nie pozw贸lcie, aby hedonistyczna mentalno艣膰, 偶膮dza sukcesu i egoizm wesz艂y do waszych dom贸w. Ofiarnie s艂u偶cie Bogu. Musz臋 tu jeszcze raz przypomnie膰, 偶e rodzina s艂u偶y Ko艣cio艂owi ?w tym, czym jest i co czyni, jako g艂臋boka wsp贸lnota 偶ycia i mi艂o艣ci" (Familiaris consortio, 50). Wzajemny dar z siebie, b艂ogos艂awiony przez Boga, przenikni臋ty wiar膮, nadziej膮 i聽mi艂o艣ci膮, pozwoli obojgu ma艂偶onkom osi膮gn膮膰 doskona艂o艣膰 i 艣wi臋to艣膰.

    A poniewa偶 dobro jest ze swej natury ?zara藕liwe?, pragn膮艂bym, aby wasz udzia艂 w duszpasterstwie rodzin sta艂 si臋 - w miar臋 mo偶liwo艣ci bod藕cem do wielkodusznego dzielenia si臋 z innymi tym darem, kt贸ry jest w was, przede wszystkim z waszymi dzie膰mi, a nast臋pnie z ma艂偶e艅stwami - by膰 mo偶e z kr臋gu waszych krewnych lub przyjaci贸艂 - kt贸re s膮 dalekie od Boga lub prze偶ywaj膮 okres nieporozumie艅 i zniech臋cenia.

    Rodziny, Brazylii, Ameryki 艁aci艅skiej i聽ca艂ego 艣wiata, Papie偶 i Ko艣ci贸艂 wierz膮 w聽was! Ufajcie: B贸g jest z nami!

    Jana Paw艂a II



    Temat waszego Jubileuszu: ?Dzieci s膮 wiosn膮 rodziny i spo艂ecze艅stwa?, mo偶e wam wskaza膰 wa偶ne kierunki tej refleksji. Czy偶 bowiem dzieci nie poddaj膮 nieustannie rodzic贸w swoistemu egzaminowi? Czyni膮 to nie tylko przez cz臋ste zadawanie pyta艅, ale tak偶e samym wyrazem twarzy, czasem roze艣mianej, a czasem zasmuconej. W ca艂y ich spos贸b bycia, czasem nawet w ich dzieci臋ce kaprysy, s膮 jak gdyby wpisane pytania, wypowiadane w najr贸偶niejsze sposoby, kt贸re mogliby艣my odczyta膰 na przyk艂ad tak: mamo, tato, czy mnie kochacie? Czy naprawd臋 jestem dla was darem? Czy akceptujecie mnie takiego, jaki jestem? Czy zabiegacie zawsze o moje prawdziwe dobro?
    ?Dzieci s膮 wiosn膮?: co oznacza ta metafora, wybrana jako has艂o waszego Jubileuszu?

    Wprowadza nas ona w atmosfer臋 pe艂n膮 偶ycia, kolor贸w, 艣wiat艂a i 艣piewu, jaka kojarzy nam si臋 z wiosn膮. To wszystko w聽naturalny spos贸b obecne jest w dzieciach. Dzieci s膮 nadziej膮, kt贸ra rozkwita wci膮偶 na nowo, projektem, kt贸ry nieustannie si臋 urzeczywistnia, przysz艂o艣ci膮, kt贸ra pozostaje zawsze otwarta. S膮 owocem mi艂o艣ci ma艂偶e艅skiej, kt贸ra dzi臋ki nim od偶ywa i umacnia si臋. Przychodz膮c na 艣wiat, przynosz膮 z sob膮 or臋dzie 偶ycia, kt贸re wskazuje na pierwszego Stw贸rc臋 偶ycia. We wszystkim od nas uzale偶nione, zw艂aszcza na wczesnych etapach 偶ycia, s膮 naturalnym wezwaniem do solidarno艣ci.

    Wy, chrze艣cija艅scy ma艂偶onkowie, mo偶ecie by膰 pewni, 偶e sakrament ma艂偶e艅stwa jest dla was r臋kojmi膮 艂aski, jakiej potrzebujecie, aby wytrwa膰 we wzajemnej mi艂o艣ci, kt贸rej wasze dzieci potrzebuj膮 jak chleba.

    Ojcowie i matki, do was wszystkich m贸wi臋: zostali艣cie powo艂ani do niezwykle wznios艂ej misji, jak膮 jest wsp贸艂dzia艂anie ze Stw贸rc膮 w przekazywaniu 偶ycia (por. List do Rodzin, 8); nie l臋kajcie si臋 偶ycia! G艂o艣cie warto艣膰 rodziny i zarazem warto艣膰 偶ycia! Bez tych warto艣ci nie b臋dzie przysz艂o艣ci godnej cz艂owieka!

    A zatem, drogie rodziny chrze艣cija艅skie, przyjmujcie z ufno艣ci膮 艂ask臋 jubileuszow膮, kt贸ra tak obficie zostaje wam udzielona w tej Eucharystii. Przyjmujcie j膮, bior膮c przyk艂ad z rodziny z Nazaretu: cho膰 by艂a ona powo艂ana do misji jedynej w swoim rodzaju, sz艂a t膮 sam膮 co wy drog膮, po艣r贸d rado艣ci i cierpie艅, modlitwy i聽pracy, nadziei i dr臋cz膮cych niepokoj贸w, zawsze g艂臋boko wierna woli Bo偶ej. Niech wasze rodziny staj膮 si臋 coraz bardziej prawdziwymi ?ko艣cio艂ami domowymi?, kt贸re ka偶dego dnia zanosz膮 do Boga modlitw臋 uwielbienia i promieniuj膮 na ca艂e spo艂ecze艅stwo dobroczynn膮 i odradzaj膮c膮 mi艂o艣ci膮.

    Jana Paw艂a II



    B膮d藕cie przede wszystkim ?dobr膮 nowin膮? dla trzeciego tysi膮clecia, dochowuj膮c wierno艣ci swemu powo艂aniu. Sakrament ma艂偶e艅stwa, bez wzgl臋du na to, czy zawarli艣cie go niedawno, czy przed wielu laty, wci膮偶 pozostaje waszym specyficznym sposobem bycia uczniami Jezusa, przyczyniania si臋 do budowy Kr贸lestwa Bo偶ego, d膮偶enia do 艣wi臋to艣ci, do kt贸rej powo艂any jest ka偶dy chrze艣cijanin. Ma艂偶onkowie chrze艣cija艅scy, jak stwierdza Sob贸r Watyka艅ski II, wype艂niaj膮c swoje zadanie ma艂偶e艅skie i rodzinne ?coraz bardziej dochodz膮 do w艂a艣ciwej sobie doskona艂o艣ci i wzajemnego u艣wi臋cenia? (Gaudium et spes, 48).
    Przyjmijcie w pe艂ni, bez zastrze偶e艅, mi艂o艣膰, kt贸r膮 w sakramencie ma艂偶e艅stwa B贸g sam pierwszy was obdarzy艂 i kt贸r膮 uzdalnia was do mi艂o艣ci (por. 1 J 4, 19). Nie tra膰cie nigdy tej pewno艣ci, jedynej, kt贸ra mo偶e da膰 sens, moc i rado艣膰 waszemu 偶yciu: Chrystusowa mi艂o艣膰 nigdy was nie opu艣ci, nigdy nie zachwieje si臋 Jego przymierze pokoju z wami (por. Iz 54, 10). Dary i wezwanie Boga s膮 nieodwo艂alne (por. Rz 11, 29). On wyry艂 wasze imiona na obu swych d艂oniach (por. Iz 49, 16). Zach臋cam was, drogie rodziny chrze艣cija艅skie, aby艣cie swym codziennym 偶yciem ukazywa艂y, 偶e ? mimo tylu trudno艣ci i przeszk贸d ? ma艂偶e艅stwo mo偶na prze偶ywa膰 w pe艂ni jako do艣wiadczenie znacz膮ce i jako ?dobr膮 nowin臋? dla m臋偶czyzn i kobiet naszych czas贸w. We藕cie w聽swoje r臋ce losy Ko艣cio艂a i 艣wiata: jest to zobowi膮zanie, wyp艂ywaj膮ce z sakramentu ma艂偶e艅stwa, kt贸ry zawarli艣cie, z聽tego, 偶e jeste艣cie Ko艣cio艂em domowym, z ma艂偶e艅skiego pos艂annictwa, kt贸re wynika z faktu, 偶e rodzina jest podstawow膮 kom贸rk膮 spo艂ecze艅stwa (por. Apostolicam actuositatem, 11).
    6. Wreszcie, je偶eli chcecie by膰 ?dobr膮 nowin膮 dla trzeciego tysi膮clecia?, nie mo偶ecie zapomnie膰, drodzy ma艂偶onkowie chrze艣cija艅scy, 偶e modlitwa w rodzinie jest gwarancj膮 jedno艣ci w stylu 偶ycia zgodnym z wol膮 Boga.
    Og艂aszaj膮c przed paroma miesi膮cami Rok R贸偶a艅ca, zaleci艂em t臋 form臋 pobo偶no艣ci maryjnej jako modlitw臋 rodziny i za rodzin臋; odmawiaj膮c bowiem r贸偶aniec, ?Jezusa stawia si臋 w centrum, dzieli si臋 z聽Nim rado艣ci i cierpienia, w Jego r臋ce sk艂ada si臋 potrzeby i projekty, od Niego czerpie si臋 nadziej臋 i si艂臋 na drog臋? (Rosarium Virginis Mariae, 41).
    Zawierzam was Maryi, Kr贸lowej Rodzin. Niech wam towarzyszy i pomaga w聽waszym 偶yciu rodzinnym. Z rado艣ci膮 og艂aszam te偶, 偶e V 艢wiatowe Spotkanie Rodzin odb臋dzie si臋 w Walencji, w Hiszpanii, w 2006 r.

    Jana Paw艂a II



    Homilia Benedykta XVI wyg艂oszona podczas uroczystej mszy 艣w. 9 lipca na zako艅czenie
    V 艢wiatowego Spotkania Rodzin
    Teksty czyta艅: Est 4,17L-17n.17r-17t; 2 Tm 1,1-8; J 15,9-11

    Drodzy bracia i siostry,
    W tej Mszy 艣wi臋tej, kt贸rej z ogromn膮 rado艣ci膮 przewodnicz臋, koncelebruj膮c z licznymi Bra膰mi w biskupstwie i z wielk膮 liczb膮 kap艂an贸w, dzi臋kuj臋 Panu za wszystkie umi艂owane rodziny, kt贸re zgromadzi艂y si臋 tutaj, tworz膮c rozradowan膮 rzesz臋, a tak偶e za tak wiele innych, kt贸re w dalekich ziemiach, 艣ledz膮 t臋 celebr臋 za po艣rednictwem radia i telewizji. Wszystkich pragn臋 pozdrowi膰 i wyrazi膰 wam sw膮 wielk膮 mi艂o艣膰 u艣ciskiem pokoju.
    艢wiadectwa Estery i Paw艂a, kt贸rych wys艂uchali艣my wcze艣niej w czytaniach, ukazuj膮, jak rodzina powo艂ana jest do wsp贸艂pracy w przekazywaniu wiary. Estera wyznaje: "S艂ysza艂am od m艂odo艣ci mojej w pokoleniu moim w ojczy藕nie, 偶e Ty, Panie, wybra艂e艣 Izraela spo艣r贸d wszystkich narod贸w" (4,聽17m). Pawe艂 idzie za tradycj膮 swoich 偶ydowskich przodk贸w, oddaj膮c cze艣膰 Bogu z czystym sumieniem. Chwali szczer膮 wiar臋 Tymoteusza i przypomina mu "wiar臋, kt贸ra zamieszka艂a pierwej w twej babce Lois i w twej matce Eunice, a pewien jestem, 偶e mieszka i w tobie" (2 Tm 1, 5). W tych biblijnych 艣wiadectwach rodzina obejmuje nie tylko rodzic贸w i dzieci, ale r贸wnie偶 dziadk贸w i przodk贸w.
    Rodzina jawi si臋 tedy jako wsp贸lnota pokole艅 i gwarant dziedzictwa tradycji.
    呕aden cz艂owiek nie da艂 sobie 偶ycia sam z siebie ani samodzielnie nie posiad艂 sam podstawowej wiedzy o 偶yciu. Wszyscy otrzymali艣my od innych 偶ycie i podstawowe prawdy o nim i jeste艣my powo艂ani do osi膮gni臋cia doskona艂o艣ci w relacji i聽mi艂osnej wsp贸lnocie z innymi. Rodzina, oparta na nierozerwalnym ma艂偶e艅stwie m臋偶czyzny i kobiety, wyra偶a ten wymiar relacji, synowskiej i wsp贸lnotowej, i jest tym 艣rodowiskiem, w kt贸rym cz艂owiek mo偶e si臋 narodzi膰 z godno艣ci膮 oraz wzrasta膰 i rozwija膰 si臋 w spos贸b integralny.
    Kiedy rodzi si臋 dziecko, przez relacje ze swymi rodzicami zaczyna nale偶e膰 do tradycji rodzinnej, kt贸ra ma jeszcze starsze korzenie. Wraz z darem 偶ycia otrzymuje ca艂e dziedzictwo do艣wiadcze艅. W聽zwi膮zku z tym rodzice maj膮 prawo i聽niezbywalny obowi膮zek przekazania go dzieciom: wychowywania ich do odkrywania swej to偶samo艣ci, wprowadzania ich w聽偶ycie spo艂eczne, w odpowiedzialne korzystanie z ich wolno艣ci moralnej i ze zdolno艣ci do kochania przez do艣wiadczenie bycia kochanymi, zw艂aszcza za艣 w聽spotkaniu z Bogiem.
    Dzieci rosn膮 i dojrzewaj膮 po ludzku na tyle, na ile przejmuj膮 z ufno艣ci膮 to dziedzictwo i to wychowanie, kt贸re stopniowo sobie przyswajaj膮. W ten spos贸b zdolne s膮 do wypracowania osobistej syntezy tego, co otrzyma艂y, i tego nowego, czego ucz膮 si臋, i co ka偶dy i ka偶de pokolenie ma za zadanie zrealizowa膰.
    U pocz膮tk贸w ka偶dego cz艂owieka, a聽zatem w ka偶dym ludzkim ojcostwie i聽macierzy艅stwie, obecny jest B贸g Stw贸rca. Dlatego ma艂偶onkowie winni przyjmowa膰 rodz膮ce si臋 dziecko nie tylko jako w艂asne, ale tak偶e jako dziecko Boga, kt贸ry mi艂uje je za to, kim jest i powo艂uje do Bo偶ego synostwa. Wi臋cej jeszcze: ka偶dy akt rodzicielski, ka偶de ojcostwo i macierzy艅stwo, ka偶da rodzina ma sw贸j pocz膮tek w Bogu, kt贸ry jest Ojcem, Synem i聽Duchem 艢wi臋tym.
    Przez wspomnienie swych przodk贸w i聽swego ludu ojciec Estery przekaza艂 jej wspomnienie Boga, od kt贸rego wszyscy pochodz膮 i przed kt贸rym wszyscy musz膮 odpowiedzie膰. Jest to wspomnienie Boga Ojca, kt贸ry wybra艂 sw贸j lud i kt贸ry dzia艂a w historii dla naszego zbawienia. Wspomnienie tego Ojca o艣wieca najg艂臋bsz膮 to偶samo艣膰 ludzi: sk膮d przybywamy, kim jeste艣my i jak wielka jest nasza godno艣膰.
    Pochodzimy niew膮tpliwie od naszych rodzic贸w i jeste艣my ich dzie膰mi, ale pochodzimy r贸wnie偶 od Boga, kt贸ry stworzy艂 nas na sw贸j obraz i powo艂a艂, aby艣my byli Jego dzie膰mi. Dlatego w艂a艣nie u pocz膮tku ka偶dej istoty ludzkiej nie le偶y przypadek czy nieuchronno艣膰, lecz plan Bo偶ej mi艂o艣ci. Objawi艂 nam to Jezus Chrystus, prawdziwy Syn Bo偶y i doskona艂y cz艂owiek. On wiedzia艂, sk膮d pochodzi艂 i sk膮d pochodzimy wszyscy: z mi艂o艣ci Jego Ojca i Ojca naszego.
    Wiara nie jest wi臋c zwyk艂膮 spu艣cizn膮 kulturow膮, ale ci膮g艂ym dzia艂aniem 艂aski Boga, kt贸ry powo艂uje, jak r贸wnie偶 wolno艣ci cz艂owieka, kt贸ry mo偶e przysta膰 b膮d藕 nie na to powo艂anie. Chocia偶 nikt nie odpowiada za drugiego, to jednak rodzice chrze艣cija艅scy powo艂ani s膮 do tego, by da膰 wiarygodne 艣wiadectwo swej wiary i nadziei chrze艣cija艅skiej. Winni sprawi膰, aby powo艂anie Boga i Dobra Nowina Chrystusa dotar艂y do ich dzieci w spos贸b jak najbardziej czytelny i autentyczny.
    Z biegiem lat ten dar Boga, do kt贸rego przedstawienia dzieciom przyczynili si臋 rodzice, b臋dzie musia艂 by膰 tak偶e m膮drze i聽艂agodnie piel臋gnowany, pozwalaj膮c na wzrastanie w nich zdolno艣ci do rozeznania. W ten spos贸b, sta艂e 艣wiadectwo ma艂偶e艅skiej mi艂o艣ci rodzic贸w, prze偶ywanej z聽wiar膮 i przesyconej ni膮, oraz pe艂ne uczucia wsparcie ze strony wsp贸lnoty chrze艣cija艅skiej, sprzyja膰 b臋d膮 osobistemu podej艣ciu dzieci do samego daru wiary, odkryciu dzi臋ki niej g艂臋bokiego sensu w艂asnego istnienia oraz poczuwaniu si臋 tym samym do dumy i wdzi臋czno艣ci za ten dar.
    Rodzina chrze艣cija艅ska przekazuje wiar臋, gdy rodzice ucz膮 dzieci modli膰 si臋 i聽modl膮 si臋 razem z nimi (por. Familiaris consortio, 60); gdy zbli偶aj膮 je do sakrament贸w i wprowadzaj膮 je w 偶ycie Ko艣cio艂a; gdy wszyscy gromadz膮 si臋, by czyta膰 Bibli臋, o艣wiecaj膮c 偶ycie rodzinne 艣wiat艂em wiary i wys艂awiaj膮c Boga jako Ojca.
    W dzisiejszej kulturze wys艂awia si臋 bardzo cz臋sto wolno艣膰 jednostki, pojmowanej jako samodzielny podmiot, jak gdyby radzi艂 sobie sam i wystarcza艂 sam sobie, pomijaj膮c zwi膮zki z innymi, i odpowiedzialno艣膰 za innych. Pr贸buje si臋 organizowa膰 偶ycie spo艂eczne, wychodz膮c jedynie od pragnie艅 subiektywnych i zmiennych, bez 偶adnego odniesienia do uprzedniej prawdy obiektywnej, jak膮 tworz膮 godno艣膰 ka偶dej istoty ludzkiej i jej obowi膮zki oraz niezbywalne prawa, kt贸rym powinna s艂u偶y膰 ka偶da grupa spo艂eczna.
    Ko艣ci贸艂 nie przestaje przypomina膰, 偶e prawdziwa wolno艣膰 istoty ludzkiej wyp艂ywa z faktu, 偶e zosta艂a ona stworzona na obraz i podobie艅stwo Boga. Dlatego wychowanie chrze艣cija艅skie jest wychowaniem w wolno艣ci i do wolno艣ci. "Czynimy dobro nie jako niewolnicy, kt贸rzy nie mog膮 post臋powa膰 inaczej, ale post臋pujemy tak, poniewa偶 ponosimy osobist膮 odpowiedzialno艣膰 za ca艂o艣膰; poniewa偶 mi艂ujemy prawd臋 i dobro, poniewa偶 mi艂ujemy samego Boga, a wi臋c i Jego stworzenia. Oto prawdziwa wolno艣膰, do kt贸rej chce nas prowadzi膰 Duch 艢wi臋ty" (Homilia w聽wigili臋 Zes艂ania Ducha 艢wi臋tego, 3聽czerwca 2006 r.).
    Jezus Chrystus jest cz艂owiekiem doskona艂ym, przyk艂adem synowskiej wolno艣ci, kt贸ry uczy nas przekazywa膰 innym swoj膮 w艂asn膮 mi艂o艣膰: "Jak Mnie umi艂owa艂 Ojciec, tak i Ja was umi艂owa艂em. Wytrwajcie w mi艂o艣ci mojej" (J 15, 9). W聽zwi膮zku z tym Sob贸r Watyka艅ski II naucza, 偶e "ma艂偶onkowie i rodzice chrze艣cija艅scy powinni, id膮c w艂asn膮 drog膮, przez ca艂e 偶ycie podtrzymywa膰 si臋 wzajemnie w聽艂asce z pomoc膮 wiernej mi艂o艣ci, a przyjmowanemu z mi艂o艣ci od Boga potomstwu wpaja膰 chrze艣cija艅skie zasady i ewangeliczne cnoty.
    W ten spos贸b bowiem daj膮 wszystkim przyk艂ad niestrudzonej i szlachetnej mi艂o艣ci, w ten spos贸b te偶 buduj膮 bratersk膮 wsp贸lnot臋 mi艂o艣ci i s膮 艣wiadkami i聽wsp贸艂pracownikami p艂odno艣ci Matki-Ko艣cio艂a, na znak uczestnictwa w tej mi艂o艣ci, jak膮 Chrystus umi艂owa艂 swoj膮 Oblubienic臋 i wyda艂 za ni膮 siebie samego" (Lumen gentium, 41).
    Pe艂na mi艂o艣ci rado艣膰, z jak膮 nasi rodzice przyj臋li nas i towarzyszyli naszym pierwszym krokom na tym 艣wiecie jest niczym znak i sakramentalne przed艂u偶enie 偶yczliwej mi艂o艣ci Boga, od kt贸rego pochodzimy. Do艣wiadczenie przyj臋cia i umi艂owania przez Boga i przez naszych rodzic贸w jest mocn膮 podstaw膮, kt贸ra zawsze sprzyja wzrostowi i prawdziwemu rozwojowi cz艂owieka i kt贸ra zar贸wno pomaga nam dojrzewa膰 na drodze ku prawdzie i聽mi艂o艣ci, jak i wychodzi膰 z samych siebie, aby wej艣膰 w komuni臋 z innymi lud藕mi i聽z聽Bogiem.
    Aby kroczy膰 naprz贸d t膮 drog膮 ludzkiego dojrzewania, Ko艣ci贸艂 uczy nas szanowa膰 i wspiera膰 cudown膮 rzeczywisto艣膰 nierozerwalnego ma艂偶e艅stwa m臋偶czyzny i聽kobiety, kt贸re daje zreszt膮 pocz膮tek rodzinie. Dlatego uznanie i pomaganie tej instytucji jest jedn膮 z najistotniejszych pos艂ug, jakie mo偶na wy艣wiadczy膰 dzisiaj dobru wsp贸lnemu oraz prawdziwemu rozwojowi ludzi i spo艂ecze艅stw, jak r贸wnie偶 najlepsz膮 r臋kojmi膮 zapewnienia godno艣ci, r贸wno艣ci i prawdziwej wolno艣ci osoby ludzkiej.
    W zwi膮zku z tym chcia艂bym podkre艣li膰 wa偶no艣膰 i pozytywn膮 rol臋, jak膮 na rzecz ma艂偶e艅stwa i聽rodziny odgrywaj膮 r贸偶ne ko艣cielne stowarzyszenia rodzin. Dlatego "pragn臋 zaprosi膰 wszystkich chrze艣cijan do odwa偶nej i serdecznej wsp贸艂pracy ze wszystkimi lud藕mi dobrej woli, kt贸rzy w swym 偶yciu ponosz膮 odpowiedzialno艣膰 za s艂u偶b臋 rodzinie" (Familiaris consortio, 86), aby po艂膮czyli swe si艂y i z uzasadnionym pluralizmem inicjatyw przyczynili si臋 do wspierania prawdziwego dobra rodziny w dzisiejszym spo艂ecze艅stwie.
    Powr贸膰my na chwil臋 do pierwszego czytania tej Mszy 艣w., pochodz膮cego z Ksi臋gi Estery. Modl膮cy si臋 Ko艣ci贸艂 widzia艂 w tej pokornej kr贸lowej, kt贸ra ca艂膮 sw膮 istot膮 wstawia si臋 za swoim cierpi膮cym ludem, zapowied藕 Maryi, kt贸r膮 Jej Syn da艂 nam wszystkim jako Matk臋; zapowied藕 Matki, kt贸ra swoj膮 mi艂o艣ci膮 strze偶e rodziny Boga, pielgrzymuj膮cej po tym 艣wiecie. Maryja jest wzorowym obrazem wszystkich matek, ich wielkiej misji stra偶niczek 偶ycia, ich misji uczenia sztuki 偶ycia, sztuki kochania.
    Rodzina chrze艣cija艅ska - ojciec, matka i dzieci - powo艂ana jest zatem, aby d膮偶y膰 do cel贸w wskazanych nie jako co艣 narzuconego z zewn膮trz, lecz jako dar 艂aski sakramentu ma艂偶e艅stwa rozlanej na oblubie艅c贸w. Je偶eli pozostan膮 oni otwarci na Ducha i prosz膮 o Jego pomoc, nie przestanie On przekazywa膰 im mi艂o艣ci Boga Ojca, objawionej i wcielonej w Chrystusie. Obecno艣膰 Ducha pomo偶e ma艂偶onkom nie utraci膰 z pola widzenia 藕r贸d艂a i wymiaru ich mi艂o艣ci i wzajemnego oddania, jak te偶 wsp贸艂pracowa膰 z Nim dla odzwierciedlenia i wcielenia Go we wszystkich wymiarach swego 偶ycia. Duch wzbudzi w nich jednocze艣nie pragnienie ostatecznego spotkania z Chrystusem w聽domu Jego Ojca i聽Ojca naszego.
    Oto przes艂anie nadziei, kt贸re z Walencji pragn臋 skierowa膰 do wszystkich rodzin 艣wiata.
    Amen.

    Benedykt XVI



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK