Strona startowa Domowego Ko禼io砤 Strona startowa Ruchu iat硂-痽cie
  
     
  Strona g艂贸wna    Aktualno艣ci    Rekolekcje    Za艂o偶yciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiello艅skiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z 偶ycia Ruchu    W Ko艣ciele i 艣wiecie  
List DK
Powr髏 do listy
List體 DK
 
Artyku硑:
List`102: IX-XI 2006
  • S艂owo Moderatora Krajowego   Ks. Jan Mikulski

  • Ewangelizacja   konspekt II

  • Pilotowanie nowych kr臋g贸w   konspekt III

  • Deuterokatechumenat   konspekt IV

  • "Post臋pujcie jak dzieci 艣wiat艂o艣ci" (Ef 5,8)   Ks. Jan Mikulski

  • 艢wiatowe Spotkania Rodzin   redakcja

  • Ewangelia, rozwody, zwi膮zki niesakramentalne (II)   o. Wojciech Nowak SJ

  • V 艢wiatowe Spotkanie Rodzin, Walencja 2006   Agnieszka i Tomasz Talaga

  • Wychowawcze alternatywy, Niepokala艅ski charyzmat wychowania   S. Wawrzyna Chwedoruk

  • II 艢wiatowy Kongres Ruch贸w Katolickich i Nowych Wsp贸lnot   Jola i Mirek S艂obodowie

  • Relacje z 偶ycia Domowego Ko艣cio艂a  

  • Rodzina powo艂ana jest do wsp贸艂pracy w przekazywaniu wiary   Roman Strug - z pary filialnej warszawskiej

  • Przekazywanie wiary w rodzinie   Lidia i J贸zef Smolnik - archidiecezja cz臋stochowska

  • Pielgrzymka przez Lourdes do Walencji   Sylwia i Mariusz Mosi艅scy- archidiecezja 艂贸dzka

  • Rekolekcje w Kanadzie   Piotr, Irena - Kanada

  • Alleluja!   Teresa i Zbigniew Sta艅czykowie - D臋bica, diecezja tarnowska

  • Modlitwa osobista - Namiot Spotkania   El偶bieta Kowalewska - archidiecezja wroc艂awska

  • 呕y膰 pe艂ni膮 偶ycia   Kasia i Artur 艢wiercowie - archidiecezja wroc艂awska

  • 艢wiadectwo z rekolekcji III st. we Lwowie   Andrzej - archidiecezja krakowska

  • List`102: wrzesie - listopad 2006

    II 艢wiatowy Kongres Ruch贸w Katolickich i Nowych Wsp贸lnot

    Pi臋kno bycia chrze艣cijaninem
    jest prezentem Ducha 艢wi臋tego


    W dniach 31 maja - 2 czerwca 2006 r. w Rocca di Papa pod Rzymem odby艂 si臋 II 艢wiatowy Kongres Ruch贸w Katolickich i Nowych Wsp贸lnot. Centrum Formacji Duchowej MONDO MIGLIORE jest po艂o偶one 500 m nad poziomem morza, niedaleko jeziora Albano, sk膮d roztacza si臋 pi臋kny widok na Castel Gandolfo oraz g贸r臋 Cavo. Na kongres przyjechali przedstawiciele z ponad stu wsp贸lnot z r贸偶nych stron 艣wiata. Ruch 艢wiat艂o-呕ycie (Movimento Luce-Vita) reprezentowa艂y cztery osoby: moderator generalny, ks. Roman Litwi艅czuk, Bo偶ena Kondracka z Instytutu Niepokalanej Matki Ko艣cio艂a oraz Jola i Mirek S艂obodowie z聽Domowego Ko艣cio艂a. Temat kongresu, "Pi臋kno bycia chrze艣cijaninem i rado艣膰 g艂oszenia tego" okaza艂 si臋 niezwykle interesuj膮cy i bogaty w mo偶liwo艣ci przedstawienia go w r贸偶nych aspektach.
    Kongres zainaugurowa艂a Eucharystia, kt贸rej przewodniczy艂 abp Stanis艂aw Ry艂ko, przewodnicz膮cy Watyka艅skiej Rady do Spraw Laikatu. W trakcie liturgii, w聽modlitwach i 艣piewie, przeplata艂y si臋 cztery j臋zyki kongresowe: w艂oski, hiszpa艅ski francuski, angielski.
    Nast臋pnie zosta艂y odczytane s艂owa Ojca 艢wi臋tego skierowane do uczestnik贸w kongresu, w kt贸rych przywo艂a艂 On I 艢wiatowy Kongres Ruch贸w zwo艂any w 1998 r. przez Papie偶a Jana Paw艂a II. Benedykt XVI nawi膮za艂 do tematu tegorocznego spotkania podkre艣laj膮c, 偶e pi臋kno jest w聽cz艂owieku, kt贸ry stara si臋 swoje 偶ycie kreowa膰 na wz贸r Chrystusa, bowiem to On jest Pi臋knem samym w sobie. Chrystus jest pe艂en mocy i to ona daje mo偶liwo艣膰 ka偶demu cz艂owiekowi wzrasta膰, by膰 w ruchu i zmienia膰 si臋 krok po kroku. Nie ma pi臋kna, je艣li jest ono oderwane od prawdy. Dlatego powinni艣my by膰 zawsze blisko Chrystusa, w mi艂o艣ci z Nim, ale tak偶e ze swoj膮 rodzin膮, ze swoim s膮siadem, ze swoim wsp贸艂pracownikiem, by budowa膰 w swoich 艣rodowiskach 偶ycie dalekie od przemocy, by pokazywa膰 pi臋kno 偶ycia ludzkiego.
    Wprowadzenie do obrad wyg艂osi艂 abp S. Ry艂ko, kt贸ry zada艂 pytanie: "O co Jezus pyta nas teraz, dzisiaj; do czego nas powo艂uje? To b臋dzie dla nas zadanie, by modli膰 si臋 o odczytanie tego powo艂ania". Ksi膮dz Arcybiskup podkre艣li艂, 偶e fundamentem wszystkich ruch贸w jest trwanie w Ko艣ciele, bez wzgl臋du na sytuacj臋. Ruchy nie powinny nigdy istnie膰 w opozycji do siebie, ale zawsze konstruowa膰 偶yw膮 struktur臋 Ko艣cio艂a. Mniej powinno by膰 w nich organizacji, a聽wi臋cej duchowo艣ci; wa偶ne jest, by kroczy膰 drog膮 wytyczon膮 przez Ducha 艢wi臋tego. Osadzenie w charyzmacie daje wzrost, duchow膮 moc; odchodzenie od niego objawia si臋 w聽braku rado艣ci, pasji, entuzjazmu, kt贸re s膮 zawarte w Ewangelii. Nie ma nic pi臋kniejszego, jak by膰 nieustannie zadziwionym Ewangeli膮, Jezusem, post臋powa膰 za Mistrzem, s艂ucha膰 Go i dotyka膰. Do takiej postawy, radosnej i pe艂nej zadowolenia, zapraszaj膮 nas ruchy, by pokazywa膰 pi臋kno wsp贸lnoty, rodziny, pi臋kno bycia chrze艣cijaninem.
    Pierwszy wyk艂ad "Chrystus, najpi臋kniejszy z syn贸w Adama" wyg艂osi艂 kard. Christoph Schonborn. Przywo艂a艂 tradycj臋 ikonograficzn膮, kt贸ra jest odbiciem, jak stwierdzi艂, ci膮g艂ego d膮偶enia cz艂owieka do ujrzenia Boga. B贸g jest Mi艂o艣ci膮, Prawd膮, Pi臋knem. Jezus przekazuje nam na ziemi mi艂o艣膰 Boga i Jego pi臋kno, perfekcyjne pi臋kno. My powinni艣my kontemplowa膰 pi臋kno Jezusa. Drzwi pi臋kna s膮 otwarte dla ka偶dego. Znaki pi臋kna rozszerzaj膮 si臋 i przynosz膮 owoce. To wida膰 m. in. w rozwoju ruch贸w. Musimy by膰 偶yj膮cym odzwierciedleniem pi臋kna Chrystusa w 艣wiecie wsp贸艂czesnym, w kt贸rym tak wiele pojawi艂o si臋 brzydoty, zar贸wno moralnej w cz艂owieku, jak i artystycznej w聽sztuce. Dlatego bardzo wa偶ne jest, by by艂o w nas to pi臋kno i jak najwi臋cej by艂o takich ludzi wok贸艂 nas, 偶eby inni mogli zobaczy膰 pi臋kno w 艣wiecie.
    W dyskusji panelowej na temat "Spotkanie z pi臋knem Chrystusa. Drogi formacji", wzi臋li udzia艂 odpowiedzialni z聽pi臋ciu wsp贸lnot: Alba Sgariglia z Ruchu Focolare, Kiko Arguello z Drogi Neokatechumenalnej, Giancarlo Cesana - Wsp贸lnota i Wolno艣膰, Patti Mansfield - z Odnowy Charyzmatycznej, ks. Laureat Fabre ze Wsp贸lnoty Nowej Drogi oraz Jean Vanier - Wsp贸lnoty Arka.
    Alba Sgariglia skoncentrowa艂a si臋 na pi臋knie w relacjach mi臋dzyludzkich, m贸wi艂a, o tym, jak wa偶ne jest komunikowanie si臋 z innymi mi艂o艣ci膮 Chrystusow膮, rozumienie ich odmienno艣ci, przyjmowanie trudno艣ci i cierpienia. W贸wczas b臋dzie mo偶liwe zmienianie 艣wiata. To jest droga. Powinni艣my by膰 gotowi w ka偶dej sytuacji nie艣膰 Dobr膮 Nowin臋. Je艣li b臋dziemy nieustannie uczy膰 si臋 dialogu z innymi lud藕mi prezentuj膮cymi r贸偶ne pogl膮dy to w贸wczas jest szansa na rozw贸j, na eliminowanie przeciwno艣ci i r贸偶nic.
    Kiko Arguello w bardzo dynamiczny i ekspresyjny spos贸b przywo艂a艂 obraz cz艂onk贸w, w tym bardzo du偶ej liczby rodzin Drogi Neokatechumenalnej, kt贸rzy staraj膮 si臋 nie艣膰 Dobr膮 Nowin臋 do wszystkich nieochrzczonych (87% ludno艣ci 艣wiata). Czasami ludzie s膮 jak niewidomi, m贸wi艂, dlatego chrze艣cija艅skie wsp贸lnoty wnosz膮 pi臋kno i dobro w 艣rodowiska, kt贸re w og贸le nie znaj膮 Jezusa i pomagaj膮 im by膰 pi臋knymi na wz贸r Chrystusa. Takie dzia艂ania s膮 inspirowane przez Ducha 艢wi臋tego. Mi艂o艣膰 jest do艣wiadczeniem a聽nie s艂owem, wsp贸lnota mierzy warto艣膰 cz艂owiecze艅stwa ka偶dego z nas.
    Giancarlo Cesana, podobnie jak poprzednicy, stwierdzi艂, 偶e pi臋kna nale偶y szuka膰 w sferze relacji mi臋dzyludzkich. W聽przyja藕ni tkwi prawda i uwidacznia si臋 pi臋kno Boga. Je艣li zwi膮偶emy si臋 sakramentem ma艂偶e艅stwa to najwa偶niejsze by艣my byli przyjaci贸艂mi swoich wsp贸艂ma艂偶onk贸w. Wybrali艣my przecie偶 konkretn膮 drog臋 mi艂o艣ci Boga.
    Patti Mansfield da艂a 艣wiadectwo swojego 偶ycia, kt贸re bardzo zmieni艂o si臋 od chwili, gdy zaprosi艂a do niego Ducha 艢wi臋tego. Ten prezent, kt贸ry otrzyma艂a, zach臋ci艂 j膮 do dzia艂ania, da艂 moc podejmowania wszelkich zada艅. Prezentem od Ducha 艢wi臋tego dla ka偶dej wsp贸lnoty jest jej charyzmat. Duch 艢wi臋ty chcia艂 naszych wsp贸lnot i to On ma nimi kierowa膰.
    Ks. Laureat Fabre przypomnia艂 histori臋 powstania 60 lat temu Wsp贸lnoty Nowej Drogi. Przypomnia艂 s艂owa Jana Paw艂a II skierowane do ruch贸w, 偶e s膮 one przysz艂o艣ci膮 Ko艣cio艂a, a On, Papie偶, jak dobry Pasterz chce je prowadzi膰 razem.
    Jean Vanier opowiedzia艂 o Wsp贸lnotach Arka, o ludziach niepe艂nosprawnych, kt贸rzy potrzebuj膮 naszego serca a聽nie intelektu. To oni mog膮 nam pokaza膰, 偶e jeste艣my biedni, i to oni zmieniaj膮c si臋, jednocze艣nie przemieniaj膮 nas. Vanier zako艅czy艂 swoje wyst膮pienie s艂owami: "Je艣li przygotujesz dobry posi艂ek, to zapro艣 rodzin臋, s膮siad贸w; je艣li natomiast przygotujesz jaki艣 niezwyk艂y posi艂ek to zapro艣 najbiedniejszych, podziel si臋 z聽nimi tym, co najlepsze.
    Po obiedzie i kr贸tkiej przerwie spotkali艣my si臋 we wcze艣niej wyznaczonych grupach j臋zykowych, by rozwa偶y膰 temat "Dojrza艂o艣膰 eklezjalna: wyzwanie i droga do przebycia". Kierunek dzielenia si臋 wyznacza艂y nast臋puj膮ce zagadnienia: 1.Wierno艣膰 charyzmatowi, powr贸t do 藕r贸de艂 2. Program kszta艂towania dojrza艂o艣ci chrze艣cija艅skiej we wsp贸lnotach 3. Poziom dojrza艂o艣ci eklezjalnej wsp贸lnot.
    Podczas podsumowania pracy w grupach okaza艂o si臋, 偶e wiele wniosk贸w by艂o bardzo zbli偶onych do siebie. Oto najwa偶niejsze z nich:
    - wierno艣膰 charyzmatowi wp艂yn臋艂a na wzrost w艂asnej identyfikacji; - specyfika charyzmat贸w doprowadzi艂a do rzeczywistego porozumienia, a聽nie do podkre艣lania indywidualizmu, bardzo wa偶ne okaza艂o si臋 szukanie wsp贸lnych punkt贸w; - zacz臋艂a si臋 wsp贸艂praca mi臋dzy ruchami, wszyscy zacz臋li uczy膰 si臋 od siebie; - w niekt贸rych krajach nast膮pi艂o wi臋ksze otwarcie biskup贸w na ruchy; - wzros艂a 艂膮czno艣膰 z Ko艣cio艂em, w聽tym z Ko艣cio艂em lokalnym; - zauwa偶ono potrzeb臋 d艂ugiego czasu formacji dla cz艂onk贸w wsp贸lnot, w zwi膮zku z tym potrzebna jest cierpliwo艣膰 w聽oczekiwaniu na owoce; - bardzo wa偶ne jest, by by膰 w 艣wiecie, a nie poza nim, by wsp贸lnota by艂a mocno osadzona w konkretnej rzeczywisto艣ci i aby jej cz艂onkowie bardzo jasno pokazywali charyzmat w艂asnym 偶yciem; - ksi臋偶a i 艣wieccy coraz cz臋艣ciej modl膮 si臋 razem, odkrywaj膮 wsp贸lnot臋 i anga偶uj膮 si臋 w proces jej rozwoju.
    Wieczorem wszyscy spotkali艣my si臋 na modlitwie brewiarzowej, kt贸ra ponownie wybrzmia艂a w czterech j臋zykach kongresowych. By艂o to, podobnie, jak podczas Eucharystii, szczeg贸lne do艣wiadczenie bogactwa i r贸偶norodno艣ci Ko艣cio艂a powszechnego.
    Drugi dzie艅 kongresu r贸wnie偶 rozpocz膮艂 si臋 Eucharysti膮, kt贸rej przewodniczy艂 kard. Carlo Caffara. Po jej zako艅czeniu wyk艂ad wprowadzaj膮cy, zatytu艂owany "Pi臋kno bycia chrze艣cijaninem", wyg艂osi艂 kard. Marc Quellet z Kanady. Rozpocz膮艂 od przypomnienia wizerunku Piety, kt贸ry nazwa艂 pi臋knem mi艂o艣ci Matki do Syna. Odwo艂a艂 si臋 nast臋pnie do relacji mi臋dzyludzkich, relacji mi臋dzy ma艂偶onkami, relacji mi臋dzy rodzicami i dzie膰mi,
    kt贸re s膮 tak偶e pi臋knem. Pi臋kno poci膮ga za sob膮 harmoni臋. Tak jak twarz Chrystusa i Maryi s膮 ukszta艂towane przez mi艂o艣膰, tak samo twarz cz艂owieka modl膮cego si臋, b臋d膮cego w g艂臋bokiej relacji z Jezusem i Jego Matk膮 jest r贸wnie偶 kszta艂towana przez mi艂o艣膰 i dlatego promieniuje dobrem na wszystkich. U tego, kto przestaje si臋 modli膰 rysy twarzy zmieniaj膮 si臋 i聽trudno dojrze膰 w niej mi艂o艣膰.
    Stawanie si臋 chrze艣cijaninem nie jest decyzj膮 czy jakim艣 pomys艂em ale jest to nadanie 偶yciu zupe艂nie innej, nowej warto艣ci. Rozpocz臋cie 偶ycia z Jezusem, ca艂kowite otwarcie si臋 na Niego niesie ze sob膮 pi臋kno i harmoni臋. W dzisiejszym 艣wiecie, w kt贸rym wi臋kszo艣膰 ludzi skupiona jest na sobie, nie ma harmonii i pi臋kna. Oni ci膮gle 偶yj膮 w konflikcie z otaczaj膮cym 艣wiatem. Chrze艣cijanin za艣 kocha innych, nawet przeciwnik贸w i to jest pi臋kne. Dlatego zadaniem na dzi艣 jest wychowywanie do cz艂owiecze艅stwa i solidarno艣ci.
    Ruchy, kt贸re maj膮 nastawienie ekumeniczne b臋d膮 rozwija艂y si臋. St膮d zaproszenie wszystkich wsp贸lnot do jedno艣ci, by stawa膰 si臋 pi臋knymi. To w艂a艣nie ruchy, ich otwarcie na siebie, na ka偶dego cz艂owieka, s膮 konkretnym znakiem pi臋kna w聽Ko艣ciele.
    Po konferencji nast膮pi艂a dyskusja panelowa skoncentrowana na temacie "Ukazanie pi臋kna Chrystusa w r贸偶nych sytuacjach dzisiejszego 艣wiata: w艣r贸d sekt i r贸偶nych form new age, w relacji do islamu, w edukacji m艂odych, w obecno艣ci katolik贸w w 偶yciu publicznym, w sytuacjach biedy i聽przemocy". G艂os zabrali m.in. Bernard Peyrous ze Wsp贸lnoty Emanuel, Louis Fernando Figari z Ruchu 呕ycie Chrze艣cijan, Andrea Riccardi ze Wsp贸lnoty 艢wi臋tego Idziego. Stwierdzono, 偶e jednym z powod贸w szybkiego rozwoju sekt, szczeg贸lnie w Europie, sta艂o si臋 poszukiwanie innych ni偶 proponowane ju偶 od XVIII w., poprzez wiek XIX i XX, propozycji na szcz臋艣liwe 偶ycie oparte ca艂kowicie na materii i dalekie od jakiejkolwiek wiary. Ludzie przestali czu膰 si臋 bezpiecznie w 艣wiecie realnym, wi臋c zacz臋li poszukiwa膰 ucieczki od niego, od w艂asnych problem贸w, od trudnych sytuacji. St膮d tak radykalny zwrot ku tzw. fly reality (ulatuj膮cej rzeczywisto艣ci), kt贸r膮 szybko wype艂ni艂y sekty, praktyki ezoteryczne, niekt贸re formy hipnozy. Przeciwwag膮 takich prak tyk i聽propozycji na szcz臋艣liwe 偶ycie s膮 ruchy i聽wci膮偶 powstaj膮ce nowe wsp贸lnoty. To one pokazuj膮 pi臋kno i szcz臋艣cie 偶ycia opartego na Chrystusie. Pi臋kno chrze艣cijan jest manifestacj膮 prawdy. Zaanga偶owanie cz艂onk贸w wsp贸lnot w tworzenie harmonii i pokoju jest bardzo wa偶ne. Podobnie, jak szukanie praktycznych sposob贸w docierania do ludzi, kt贸re b臋d膮 oparte na dobroci i prawdzie, kt贸re poprowadz膮 do pi臋kna.
    Potrzebujemy pi臋kna w polityce, w聽rodzinach, w relacjach mi臋dzyludzkich, w j臋zyku, w sztuce. Musimy patrze膰 na pi臋kno w Ko艣ciele, na wszystko, co si臋 w聽nim dzieje i jednocze艣nie wykazywa膰 w聽tym wiele pokory i zrozumienia. My, cz艂onkowie ruch贸w, jeste艣my na szczycie g贸ry duchowej konstrukcji; we wsp贸lnocie mo偶emy wiele uczyni膰, jako pojedynczy chrze艣cijanie czasami mo偶emy si臋 zagubi膰. Potrzebna jest integracja wszystkich chrze艣cijan.
    Modlitwa chrze艣cijan o pok贸j jest przeciwwag膮 przemocy i si艂y. Nie mo偶emy ba膰 si臋 stawia膰 czo艂a tym zjawiskom 艣wiata wsp贸艂czesnego. Potrzebne jest tworzenie coraz wi臋kszej przestrzeni dla mi艂osierdzia i to w艂a艣nie ruchy s膮 zobowi膮zane do tego, by radykalnie przeciwstawia膰 si臋 z艂u i jednocze艣nie walczy膰 o dobro w聽imieniu pokrzywdzonych.
    Popo艂udniowa praca w grupach by艂a kontynuacj膮 tematu omawianego pierwszego dnia, ze szczeg贸lnym zwr贸ceniem uwagi na dojrza艂o艣膰 owoc贸w jedno艣ci wsp贸lnot i ich zaanga偶owania w struktury i dzie艂o Ko艣cio艂a uniwersalnego i lokalnego. Podkre艣lano misyjno艣膰 Ko艣cio艂a, a co za tym idzie misyjno艣膰 wszystkich ruch贸w i wsp贸lnot ko艣cielnych. Ich cz艂onkowie s膮 misjonarzami wsz臋dzie tam, gdzie one powstaj膮, istniej膮 i rozwijaj膮 si臋.
    Zadaniem nas wszystkich jest pokazywanie w艂asnym 偶yciem Jezusa Zmartwychwsta艂ego, obecnego w艣r贸d nas, 偶ywego oraz otworzenie si臋 r贸wnie偶 na tych, kt贸rzy poprzez jeden z ruch贸w mo偶e odkryj膮 inn膮 duchowo艣膰, inny charyzmat. Nie powinni艣my si臋 ba膰 tego.
    `Drugi dzie艅 kongresu zako艅czy艂 pi臋kny koncert muzyki klasycznej. Tercet w sk艂adzie F. Pasqualotto - fortepian, M.聽Pippa - skrzypce, G. Grava - wiolonczela wykona艂 dwa koncerty: Johannesa Brahmsa i Franza Schuberta.
    Pi膮tek, ostatni dzie艅 kongresu, rozpocz膮艂 si臋 Jutrzni膮, a nast臋pnie kard. Angelo Scola przedstawi艂 temat "Ruchy eklezjalne i nowe wsp贸lnoty w misji Ko艣cio艂a: priorytety i perspektywy". Nawi膮za艂 do s艂贸w Jana Paw艂a II, kt贸ry wyznaczy艂 ruchom zadanie rozprzestrzeniania si臋 na wszystkie kontynenty, by w聽ten spos贸b stawa膰 si臋 Ko艣cio艂em uniwersalnym. Duch 艢wi臋ty pobudza do 偶ycia przer贸偶ne wsp贸lnoty, kt贸re musz膮 by膰 mocno osadzone w konkretnym 艣rodowisku, 偶y膰 realnym 偶yciem, a nie zamyka膰 si臋 we w艂asnym 艣wiecie. To dopiero daje szans臋 g艂臋bokiego rozwoju. Wa偶ne jest odkrycie przez ka偶d膮 wsp贸lnot臋, jaka jest jej misja do spe艂nienia w Ko艣ciele. Jasne i聽wyraziste 艣wiadectwo 偶ycia charyzmatem ruchu, jest gwarancj膮 tego, 偶e 偶ycie z聽Chrystusem, 偶ycie sakramentami jest pi臋kne. Stanowi jednocze艣nie autentyczne zaproszenie dla innych do konkretnej wsp贸lnoty.
    Podsumowania kongresu dokona艂 abp S. Ry艂ko. Powiedzia艂: "Pan dokona艂 wielkiego dzie艂a, wszyscy do艣wiadczyli艣my pi臋kna Ko艣cio艂a w r贸偶norodno艣ci charyzmat贸w stworzonych przez Ducha 艢wi臋tego. My jeste艣my dzie膰mi Ko艣cio艂a. Tak jak Aposto艂owie skupieni wok贸艂 Maryi modlili si臋, tak i my zebrali艣my si臋 tutaj, by wsp贸lnie modli膰 si臋 i umacnia膰. Benedykt XVI przypomnia艂 w swoim s艂owie skierowanym do nas na pocz膮tku kongresu, 偶e ruchy potrzebuj膮 Papie偶a, a Papie偶 potrzebuje ich. Nowe charyzmaty to misja Piotra. Wsp贸lnoty s膮 szko艂膮 communii, w聽kt贸rych ludzie 偶yj膮 w mi艂o艣ci, nios膮 we wszystkie 艣rodowiska do艣wiadczenie wiary i nadziei, ucz膮, jak budowa膰 lepszy 艣wiat, tzw. ordo amoris (porz膮dek mi艂o艣ci), 偶yj膮 w g艂臋bokiej jedno艣ci ze swoimi pasterzami.
    Pi臋kno bycia chrze艣cijaninem jest prezentem Ducha 艢wi臋tego, jest te偶 zobowi膮zaniem i misj膮. Powinni艣my w聽jak najprostszy spos贸b przekazywa膰 go innym, kszta艂towa膰 w ludziach poczucie ca艂kowitej akceptacji i mi艂o艣ci, zaprasza膰 do pe艂nego uczestnictwa w 偶yciu Ko艣cio艂a. Potrzebna jest w dzisiejszym 艣wiecie duchowa m艂odo艣膰, 艣wiadectwo pe艂ne energii i rado艣ci. Zm臋czone chrze艣cija艅stwo jest nu偶膮ce.
    Przybyli艣my tutaj, na ten kongres nie tylko, by wsp贸lnie dyskutowa膰 ale, by powiedzie膰: Panie, po艣lij mnie na misj臋!. I聽uda膰 si臋 na Plac 艢w. Piotra, by spotka膰 si臋 z Piotrem naszych czas贸w. To szczyt, najwa偶niejszy punkt naszego spotkania, by膰 rozes艂anym moc膮 Ducha 艢wi臋tego! To spotkanie b臋dzie tak偶e okazj膮, by powiedzie膰 Papie偶owi, 偶e jeste艣my gotowi podj膮膰 misj臋 Piotra i wyruszy膰 na ca艂y 艣wiat.
    Na zako艅czenie zosta艂a odczytana tre艣膰 telegramu wys艂anego do Ojca 艢wi臋tego, w kt贸rym znalaz艂o si臋 zapewnienie, Ze bycie chrze艣cijaninem jest dla ka偶dego z nas, uczestnik贸w kongresu, pasj膮 naszego 偶ycia i dlatego otwieramy nasze drzwi, drzwi naszych wsp贸lnot Chrystusowi!
    Nasze dzi臋kczynienie i pro艣by o obfite owoce II 艢wiatowego Kongresu Ruch贸w Katolickich i Nowych Wsp贸lnot skierowali艣my do Boga podczas Eucharystii, kt贸rej przewodniczy艂 biskup Josef Clemens.
    W pi膮tek wieczorem we wszystkich bazylikach i wi臋kszych ko艣cio艂ach Rzymu odbywa艂y si臋 spotkania modlitewne wprowadzaj膮ce w prze偶ywanie 艢wi臋ta Pi臋膰dziesi膮tnicy, przygotowane przez r贸偶ne ruchy. Sobotnie Nieszpory na Placu 艢wi臋tego Piotra, w wigili臋 zes艂ania Ducha 艢wi臋tego, rozpocz臋艂y si臋 o godzinie 18.00. Ponad 350 tys. cz艂onk贸w ruch贸w ko艣cielnych i nowych wsp贸lnot szczelnie wype艂ni艂o plac i dochodz膮ce do niego ulice. Wielobarwny, roz艣piewany, radosny t艂um by艂 odzwierciedleniem r贸偶norodno艣ci, bogactwa a r贸wnocze艣nie jedno艣ci i聽mocy Ko艣cio艂a. Ojciec 艢wi臋ty przypomnia艂, 偶e w podobnym spotkaniu, 30 maja 1998 r., wzi膮艂 udzia艂 Jan Pawe艂 II. "Ten wielki ewangelizator naszej epoki towarzyszy艂 wam i prowadzi艂 was przez ca艂y sw贸j pontyfikat; wielokrotnie nazywa艂 wasze wsp贸lnoty opatrzno艣ciowymi, poniewa偶 u艣wi臋caj膮cy Duch pos艂uguje si臋 nimi, by rozbudzi膰 wiar臋 w sercach tylu chrze艣cijan i pozwoli膰 im odkry膰 na nowo powo艂anie otrzymane na chrzcie 艣wi臋tym, pomagaj膮c im by膰 艣wiadkami nadziei".
    M贸wi膮c o Duchu 艢wi臋tym i Jego roli w Ko艣ciele, Benedykt XVI podkre艣li艂, 偶e "Pi臋膰dziesi膮tnica jest nie tylko pocz膮tkiem Ko艣cio艂a i dlatego w spos贸b szczeg贸lny jest 艣wi臋tem; Pi臋膰dziesi膮tnica to tak偶e 艣wi臋to stworzenia. 艢wiat nie istnieje sam z siebie, pochodzi od stwarzaj膮cego Ducha Boga.(..) Jezus, a za Jego po艣rednictwem sam B贸g, przychodzi do nas i poci膮ga nas ku sobie, przynosi 偶ycie i wolno艣膰.(..) 呕ycie znajduje si臋 wtedy jedynie, gdy si臋 je ofiarowuje; nie znajduje si臋 go, kiedy chce si臋 nim zaw艂adn膮膰. Tego powinni艣my nauczy膰 si臋 od Chrystusa" - przekonywa艂 Ojciec 艢wi臋ty.
    M贸wi膮c nast臋pnie o wolno艣ci Papie偶 zauwa偶y艂, 偶e w dzisiejszej mentalno艣ci "by膰 wolnym oznacza m贸c robi膰 wszystko, co si臋 chce, nie liczy膰 si臋 z 偶adnym kryterium poza samym sob膮, pod膮偶a膰 za swoim pragnieniem i za swoj膮 wol膮. Kto tak 偶yje, bardzo szybko zetrze si臋 z kim艣, kto chcia艂by 偶y膰 w podobny spos贸b. Nieuniknionym nast臋pstwem takiego egoistycznego pojmowania wolno艣ci jest przemoc. Tymczasem obowi膮zuje zawsze zasada: wolno艣膰 i odpowiedzialno艣膰 id膮 w parze. Prawdziwa wolno艣膰 objawia si臋 w odpowiedzialno艣ci, w sposobie post臋powania, kt贸ry oznacza wsp贸艂odpowiedzialno艣膰 za 艣wiat, za siebie samych i za innych. (.) Ruchy ko艣cielne chc膮 i musz膮 by膰 szko艂ami wolno艣ci, tej prawdziwej wolno艣ci".
    Benedykt XVI przypomnia艂: "Duch 艢wi臋ty daj膮c 偶ycie i wolno艣膰, daje r贸wnie偶 jedno艣膰. Te trzy dary s膮 nierozdzielne. Duch 艢wi臋ty chce jedno艣ci, chce ca艂o艣ci. Dlatego Jego obecno艣膰 objawia si臋 w zapale misyjnym. Kto spotka艂 w swym 偶yciu co艣 prawdziwego, pi臋knego i聽dobrego - jedyny prawdziwy skarb, cenn膮 per艂臋 - biegnie, by podzieli膰 nim wsz臋dzie, w rodzinie i w pracy, we wszystkich 艣rodowiskach swojego 偶ycia, poniewa偶 wie, 偶e otrzyma艂 wielki dar". Papie偶 wezwa艂 zgromadzonych, by byli "jeszcze bardziej wsp贸艂pracownikami apostolskiej i powszechnej pos艂ugi Papie偶a, otwieraj膮c drzwi Chrystusowi".
    Na zako艅czenie Ojciec 艢wi臋ty modli艂 si臋 o dary Ducha 艢wi臋tego dla wszystkich, "aby i w naszych czasach mo偶na by艂o prze偶y膰 now膮 Pi臋膰dziesi膮tnic臋."
    W tym pi臋knym spotkaniu, podczas kt贸rego cz艂onkowie ruch贸w i wsp贸lnot, skupieni wok贸艂 Piotra naszych czas贸w, trwali w wielkim skupieniu i modlitwie, czuli艣my dotykaj膮c膮 g艂臋bi naszych serc obecno艣膰 Ducha 艢wi臋tego. To On posy艂a nas na wszystkie kra艅ce ziemi, by nie艣膰 Dobr膮 Nowin臋, On posy艂a nasz Ruch 艢wiat艂o-呕ycie we wskazan膮 w charyzmacie misj臋. Po tym czuwaniu na Placu 艢wi臋tego Piotra jeszcze d艂ugo rozbrzmiewa艂a rado艣膰 i muzyka na ulicach Rzymu
    W niedziel臋 4 czerwca, w uroczysto艣膰 Zes艂ania Ducha 艢wi臋tego, o godzinie 9.00 rozpocz臋艂a si臋 uroczysta Eucharystia pod przewodnictwem Papie偶a, kt贸ry w homilii powiedzia艂: "W dniu Pi臋膰dziesi膮tnicy Duch 艢wi臋ty zst膮pi艂 z moc膮 na Aposto艂贸w; tak zacz臋艂a si臋 misja Ko艣cio艂a w 艣wiecie. Sam Jezus przygotowa艂 Jedenastu do tej misji, ukazuj膮c si臋 im wiele razy po swoim zmartwychwstaniu. Przed Wniebowst膮pieniem nakaza艂: nie odchodzi膰 z Jerozolimy, ale oczekiwa膰 obietnicy Ojca (Dz 1,4-5), prosi艂 zatem, a偶eby pozostali razem i modlili si臋. Pozostanie razem by艂o warunkiem pozostawionym przez Jezusa, aby przyj膮膰 dar Ducha 艢wi臋tego, a przes艂ank膮 ich zgody by艂a d艂uga modlitwa. Mamy w ten spos贸b nakre艣lon膮 wspania艂膮 nauk臋 dla ka偶dej chrze艣cija艅skiej wsp贸lnoty. Czasami my艣li si臋, 偶e misyjna skuteczno艣膰 zale偶y g艂贸wnie od uwa偶nego zaplanowania, a nast臋pnie inteligentnej realizacji poprzez konkretne zaanga偶owanie. Niew膮tpliwie Pan wymaga naszej wsp贸艂pracy, ale przed jak膮kolwiek nasz膮 odpowiedzi膮 niezb臋dna jest Jego inicjatywa: to Jego Duch jest prawdziwym protagonist膮 Ko艣cio艂a. 殴r贸d艂a naszego bytu i naszego dzia艂ania le偶膮 w m膮drym i przewiduj膮cym milczeniu Boga.(.) Duch 艢wi臋ty o艣wieca ducha ludzkiego, a ukazuj膮c Chrystusa ukrzy偶owanego i zmartwychwsta艂ego, wskazuje drog臋, jak sta膰 si臋 bardziej podobnym do Niego, czyli jak by膰 wyrazem i narz臋dziem mi艂o艣ci, kt贸ra od Niego emanuje ("Deus caritas est", 33). Zgromadzony z Maryj膮, podobnie jak u swych narodzin, Ko艣ci贸艂 modli si臋 dzisiaj: VENI SANCTE SPIRITUS !- Przyjd藕 Duchu 艢wi臋ty, nape艂nij serca swych wiernych i zapal w nich ogie艅 swej mi艂o艣ci!".

    Jola i Mirek S艂obodowie
    para filialna pozna艅ska



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK