Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
List DK
Powrt do listy
Listw DK
 
Artykuy:
List`131: IX-XI 2013
  • Kochani!   Beata i Tomasz Strużanowscy

  • List`131: wrzesie - listopad 2013

    Kochani!

    Kochani!

    1. Uczestnikom letnich rekolekcji życzymy głębokich przeżyć! Niech Pan Bóg porusza nasze serca, napełniając je pragnieniem przemiany życia! Nowy Człowiek niech wzrasta w każdym z nas! Tymi słowami zakończyliśmy słowo wstępne w poprzednim numerze „Listu”. I oto minęły wakacje, czas wyjazdów na rekolekcje, pogłębienia relacji z Jezusem Chrystusem, umocnienia w wierze, spojrzenia z większą nadzieją na naszą codzienność, odnowienia miłości do małżonka, ożywienia więzi z dziećmi, podejmowania „mocnych postanowień poprawy”.
    Rekolekcyjne świadectwa, zawarte w tym numerze „Listu” łączy wspólna rzecz: „przed” było dużo obaw, pokus, by nie jechać, wątpliwości, czy warto; „po” pojawiła się radość, pokój w sercu, wzrosło wzajemne zrozumienie i miłość małżeńska, a dalsza droga formacyjna w Domowym Kościele nabrała sensu... Z każdego świadectwa przebija jedno: rekolekcje to nasza ogromna szansa. W ciągu kilku lub kilkunastu dni Pan Bóg może przemienić nasze życie, dokonać w naszym sercu rzeczy, na które w „normalnych” warunkach trzeba wielu lat (a niekiedy i całego życia nie starcza...).
    Coroczne uczestnictwo w rekolekcjach to jedno ze zobowiązań w Domowym Kościele; to warunek, by nie zamierało w nas życie duchowe. Czy w minionym roku formacyjnym wszyscy członkowie naszej wspólnoty skorzystali z tej szansy?

    2. Na początku czerwca z okazji 40-lecia Domowego Kościoła napisaliśmy list do Pasterzy Kościoła w Polsce. Podziękowaliśmy za troskę i serdeczność okazywaną naszej wspólnocie, podkreśliliśmy, iż główne cele, do których dąży DK wpisują się w jedno z najważniejszych zadań stojących przed Kościołem: troskę o obronę godności małżeństwa i rodziny. Zapewniliśmy, żena tym polu oddajemy do dyspozycji Kościoła i jego Pasterzy wszystkie nasze siły, zdolności i umiejętności. Z radością przyjmujemy fakt, że znaczna część Księży Biskupów odpowiedziała na nasz list, kierując słowa uznania, życzliwości i zachęty do dalszej pracy formacyjnej oraz udzielając błogosławieństwa wszystkim małżeństwom, rodzinom i kręgom DK.

    3. W bieżącym numerze zamieszczamy doroczny list kręgu centralnego. Tym razem dotyczy on materialnej odpowiedzialności nas wszystkich za misję Domowego Kościoła. Na czym polega ta misja? Jest nią wspomaganie sakramentalnych małżeństw w budowaniu jedności i dążeniu „we dwoje” do świętości oraz czynienie z rodzin środowiska przekazu żywej wiary dla naszych dzieci. Owych najwyższej wagi celów duchowych nie da się zrealizować bez środków materialnych. Dojrzała formacja przejawia się między innymi w umiejętnym, roztropnym posługiwaniu się pieniędzmi i innymi dobrami doczesnymi. W liście odpowiadamy między innymi na liczne pytania dotyczące wysokości i zasad podziału tzw. składek małżeńskich. Podkreślamy, że ofiarność materialna w Domowym Kościele jest z jednej strony wolna od przymusu, ale drugiej – że jej całkowity brak świadczy o jakimś pęknięciu w formacji.

    4. Tym razem – wyjątkowo – zrezygnowaliśmy ze „Znaków czasu”. W zamian rozszerzyliśmy temat numeru, poświęcając go 40-leciu Domowego Kościoła. Zapraszamy do lektury frapujących wspomnień, napisanych przez świadków tamtych coraz bardziej już odległych wydarzeń. Popatrzmy ich oczami na ks. Franciszka Blachnickiego, s. Jadwigę Skudro. Utrwalmy w pamięci nazwiska małżonków i kapłanów, którzy przeprowadzili Domowy Kościół przez jego „pionierski okres”.
    Dopełnieniem świadectw jest konferencja „Pamięć i tożsamość”, wygłoszona kilka miesięcy temu przez Elżbietę Kozyrę z Sekretariatu Domowego Kościoła (można ją także wysłuchać na stronie DK: www.dk.oaza.pl)..

    5. Konferencja Episkopatu Polski wybrała Moderatora Generalnego Ruchu Światło-Życie. Otoczmy modlitwą drugą kadencję ks. Adama Wodarczyka. Prośmy Pana o siły i światło Ducha Świętego dla niego. Nie jest łatwo odpowiadać za Ruch określany jako eklezjalny; złożony z licznych części skupiających ludzi różnych stanów (kapłanów, osoby konsekrowane, świeckich – małżonków i osoby żyjące samotnie), wieku (dzieci, młodzież, dorośli, seniorzy), o diametralnie różnym niekiedy doświadczeniu życiowym, zawodowym, społecznym. Trzeba tu nieustannego rozeznawania woli Bożej, gotowości do dialogu, umiejętności wsłuchiwania się w to, czym dzielą się członkowie Ruchu, trafnego dobierania najbliższych współpracowników, mądrości w podejmowaniu decyzji personalnych, niespożytych sił fizycznych. Prośmy o te łaski dla nowego/starego Moderatora Generalnego!

    6. Przed nami ważne wydarzenie: 14 października w Lublinie odbędzie się sympozjum pt. „Ruch Światło-Życie oraz związane z nim dzieła soborowej odnowy w Polsce. Historia i współczesność”. Jak zapowiada Robert Derewenda, dyrektor Instytutu im. ks. Franciszka Blachnickiego i jeden z głównych organizatorów sympozjum, będzie ono okazją do szerokiego poznania programu i działania Ruchu Światło-Życie. Neutralne miejsce (uniwersytet) oraz odpowiednio przygotowani prelegenci pozwolą na rzetelne przygotowanie, a jednocześnie swobodne przedstawienie prezentowanych tematów. Staraliśmy się by podczas sympozjum zostały zaprezentowane wszystkie najważniejsze tematy związane z Ruchem Światło-Życie. Ze względu na własny charakter, żadne z naszych spotkań w Ruchu nie pozwala na tak szeroki dyskurs. Mam nadzieję, że spotkanie będzie okazją do wspólnej modlitwy oraz szerszego poznania charyzmatu światło-życie. Sympozjum w KUL to jednocześnie swego rodzaju powrót do korzeni, tu bowiem wykuwały się koncepcje Ruchu, tu studiował i pracował naukowo Ojciec i ks. Wojciech Danielski. To tu wreszcie w ośrodku Ruchu na Sławinku spotykał się pierwszy krąg DK (od jesieni 1973 r.), w którego spotkaniach uczestniczył ks. Franciszek Blachnicki, a później również s. Jadwiga Skudro. We wrześniu 1975 roku na Sławinku powstała pierwsza Diakonia Domowego Kościoła (jeszcze pod nazwą: Diakonia Wspólnoty Rodzinnej), a w niej swoją posługę rozpoczęła s. Jadwiga Skudro.

    7. Niech Pan Bóg błogosławi nam w powakacyjnej, pourlopowej i porekolekcyjnej codzienności! Wypływajmy na głębię, czerpiąc pełną garścią z bogactwa charyzmatu naszego Ruchu. Wspierajmy się nawzajem w kręgach, tworząc w nich zarówno wspólnoty modlitwy, jak i wspólnoty życia. Niech kręgi będą rzeczywiście „laboratoriami duchowości małżeńskiej”, a realizacja zobowiązań – radosnym trudem, a nie dźwiganiem „za karę” jakichś kajdan. Podejmujmy wielkoduszną służbę w małżeństwach, w rodzinach, w Ruchu, w parafiach - na miarę naszego rozeznania, posiadanych talentów i potrzeb!

    Sługo Boży ks. Franciszku – wstawiaj się za nami!

    Beata i Tomasz Strużanowscy
    para krajowa DK



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK