Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
List DK
Powrt do listy
Listw DK
 
Artykuy:
List`129: III-V 2013
  • Kochani!   Beata i Tomasz Strużanowscy

  • LIST jest dostępny w wersji PDF  

  • List`129: marzec - maj 2013

    Kochani!

    Kochani!

    1. Piszemy te słowa dwa dni przed zakończeniem pontyfikatu Benedykta XVI. Ufamy, że zanim je przeczytacie, nad kaplicą Sykstyńską ukaże się biały dym i usłyszymy „Habemus Papam!”.
    11 lutego przeżyliśmy duchowy wstrząs. Przyzwyczailiśmy się do utartego biegu spraw; do tego, że Ojciec Święty sprawuje urząd dożywotnio. Trudno, żebyśmy pamiętali poprzedni taki przypadek sprzed ponad 700 lat... Trzy grosze, jak zwykle, spróbowały dołożyć media. Swoją histeryczną reakcją, pogrążając się w spekulacjach na temat konklawe, snując marzenia o wyborze bardziej „liberalnego” papieża, po raz kolejny udowodniły, że nie są w stanie zrozumieć, czym jest Kościół, a przede wszystkim – zupełnie nie znają Chrystusa.
    Cóż my na to? Po początkowym zaskoczeniu z tym większą siłą i nadzieją odczytaliśmy ewangeliczny fragment: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą (Mt 16,18).

    2. Tym razem temat numeru jest poświęcony liturgii. Co zrobić, aby nie sprowadzić liturgii do pustego rytuału? Jak nią żyć, aby nie uczynić z niej zlepku przyzwyczajeń? Jak ją smakować bez popędzania wzrokiem zegarka, „bo tyle ważnych rzeczy na mnie czeka?”. Jak nauczyć się tego, że wystarczy zamknąć oczy, aby znaleźć się w tej samej sytuacji co Maryja i apostołowie, gdy byli świadkami męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa? Gorąco polecamy lekturę działu, który wypełnią nie tylko rozważania natury teologicznej, lecz również głębokie, praktyczne i zabawne zarazem (to wielka sztuka tak pisać!) przemyślenia Agnieszki Zawiszy dotykające kwestii obecności małych dzieci na Mszy św. Jak to jest? Zabierać maluchy ze sobą czy nie? Jeśli tak, to na co pozwolić, a na co nie? Wychodzić z kościoła, kiedy dziecko płacze, czy nie? Jak daleko należy wychodzić naprzeciw potrzebom małych dzieci, przygotowując dla nich tzw. „Msze dziecięce”? Co jest dopuszczalne, a co ociera się o profanację Eucharystii?

    3. Za nami dwa ważne wydarzenia: styczniowe spotkanie odpowiedzialnych za Domowy Kościół w Konstancinie i XXXVIII Kongregacja Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie na Jasnej Górze. Oba mocno wpisały się w obchody 40-lecia Domowego Kościoła. W Konstancinie wysłuchaliśmy bardzo ważnej konferencji pt. „Pamięć i tożsamość”, przygotowanej przez Elżbietę Kozyrę z Sekretariatu DK, w której przypomniana została myśl ks. Blachnickiego odnośnie rodzinnej gałęzi Ruchu Światło-Życie i historia jej początków. Padło też ważkie pytanie: czy dziś, 40 lat po pierwszej oazie rodzin, Domowy Kościół jest wciąż potrzebny, czy nadal ma jakieś zadanie do wypełnienia w Kościele i społeczeństwie? Zachęcamy do lektury tego tekstu lub wysłuchania go – jest dostępny na www.dk.oaza.pl.

    4. Tegoroczną Kongregację wypełniły bardzo ważne, ożywcze treści. Szczególny aplauz wzbudziło wystąpienie bp. Edwarda Dajczaka, który w prosty, zrozumiały dla każdego sposób, mówił o potrzebie ewangelizacji, o wyzwaniach, przed którymi stoi Kościół w Polsce. Burza oklasków, którą zebrani nagrodzili prelegenta, wzbudziła w nas między innymi taką refleksję: dlaczego ten prosty, czytelny sposób przekazu oraz cechujący go radykalizm (tak-tak, nie-nie) nie stanowi normy? Dlaczego o najważniejszych sprawach naszego życia nie potrafimy mówić w fascynujący sposób, zamykając je w klatce nudnych formułek, utartych zwrotów, kościelnego (np. oazowego) żargonu?

    5. Bardzo ucieszyliśmy się faktem, iż w związku z 40-leciem DK program Kongregacji przewidział osobne wystąpienie poświęcone naszej wspólnocie. Dało nam to szansę zaprezentowania (zwłaszcza młodzieży oazowej) w możliwie przystępny, praktyczny sposób istoty naszej drogi formacyjnej, ukazania, na czym na co dzień polega dążenie do świętości w jedności ze współmałżonkiem oraz skuteczny katechumenat rodzinny. Odczytaliśmy także to jako okazję do przypomnienia pewnych spraw oczywistych:
    • że przynależność do Ruchu Światło-Życie należy do istoty Domowego Kościoła! Nie ma Ruchu Światło-Życie bez Domowego Kościoła i nie ma Domowego Kościoła bez Ruchu Światło-Życie;
    • że Domowy Kościół jest ruchem świeckich: Odpowiedzialności powierzone są osobom świeckim i to nie tylko w planie organizacji, ożywiania, ale przede wszystkim w dziedzinie tej „przygody duchowej”, którą razem chcą przeżywać. Dzieje się tak na znacznie szerszą skalę, niż w innych wspólnotach Ruchu;
    • że na drogę DK składa się charyzmat RŚ-Ż dzielony z całym Ruchem oraz charyzmat END, realizowany tylko w DK, co również przekłada się na specyfikę DK w ramach Ruchu.
    • że Domowy Kościół potrzebuje podmiotowego traktowania w ramach Ruchu. Nie autonomii, rozumianej jako możliwość samodzielnego nadawania sobie praw według własnego widzimisię, lecz uznania naszej podmiotowości, to znaczy powierzenia świeckim rzeczywistej odpowiedzialności, zarówno w zakresie organizacji, jak i formacji.
    • że właściwie pojęte dobro całego Ruchu Światło-Życie wymaga poszanowania tej podmiotowości. Z drugiej strony – formacja w DK winna prowadzić małżeństwa do patrzenia na całość spraw Ruchu Światło-Życie i obejmowania ich swą troską.
    6. W kontekście informacji o postępach w procesie beatyfikacyjnym ks. Franciszka Blachnickiego podzieliliśmy się z uczestnikami Kongregacji następującą refleksją: Ruch Światło-Życie skupia w sobie ogromne bogactwo ludzi i środowisk różnych stanów, wieku, życiowych doświadczeń, potrzeb i oczekiwań. Niełatwo jest je mądrze zagospodarować, a kiedy dochodzi do tego ludzka słabość, grzeszność, graniczy to niemal z cudem. Mamy jednak przekonanie, że jeśli taki cud będzie się dokonywał na co dzień w naszym Ruchu, jeśli będziemy wszyscy dawali świadectwo jedności przy poszanowaniu różnorodności, to otworzy się furtka do cudów z zakresu medycyny, potrzebnych ogłoszenia Ojca Franciszka błogosławionym. Posypią się jak z rogu obfitości i przekonają zarówno najbardziej zatwardziałych lekarzy-ateistów, jak i teologów z watykańskich kongregacji...

    7. Przed nami ważne wydarzenia, które będą stanowiły swoisty test dla wspomnianej wyżej „jedności w różnorodności”: Kongregacja Stowarzyszenia DIAKONIA, przyjęcie dokumentu o służbie członków Ruchu na rzecz parafii, dyskusja oraz przyjęcie dyrektorium dóbr doczesnych, które ureguluje sposób obracania środkami materialnymi Ruchu, wreszcie – wybór Moderatora Generalnego. Sługo Boży, księże Franciszku – oddajemy Ci zarówno te sprawy, jak i naszą codzienną formację, radości, problemy, krzyże i wyzwania. Wstawiaj się za nami!

    Serdecznie Was pozdrawiamy i zapraszamy na pielgrzymkę do Kalisza w sobotę 27 kwietnia. Oby w tym szczególnym roku przyjechało nas tam dużo więcej niż zwykle!

    Beata i Tomasz Strużanowscy
    para krajowa DK



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK