Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
List DK
Powrt do listy
Listw DK
 
Artykuy:
List`127: IX-XI 2012
  • Droga wspólnoto!   Beata i Tomasz Strużanowscy

  • LIST jest dostępny w wersji PDF  

  • List`127: wrzesie - listopad 2012

    Droga wspólnoto!

    Droga wspólnoto!

    1. Czterdzieści to liczba biblijna. Przez tyle lat Izraelici, wyszedłszy z niewoli egipskiej, wędrowali przez pustynię; dojrzewali w swej relacji do Boga, by wreszcie wejść do Ziemi Obiecanej. Rodzi to myśl o pewnej analogii, którą można wyrazić tak: Domowy Kościele – wspólnoto wchodząca w czterdziesty rok swego istnienia! Czas skończyć z błądzeniem po pustyni! Czas objąć w posiadanie Ziemię Obiecaną! Czas dojrzeć, okrzepnąć! Czas sięgnąć po CAŁE bogactwo naszej drogi formacyjnej, zamiast zadowalać się namiastkami! Czas poważnie potraktować zobowiązania! Czas zaplanować kolejny stopień rekolekcji, by pójść dalej na drodze formacji! Czas skończyć z brodzeniem przy brzegu i wypłynąć na głębię! Czas wejść na serio na tę drogę, która prowadzi ku jedności i świętości małżeńskiej! Czas oczyścić z błędów sposób wychowywania naszych dzieci! Czas zrealizować wizję Założyciela!

    2. Trwa nowenna przygotowująca do rocznicowych obchodów, których kulminacja – jak wierzymy – nastąpi w trzech miejscach: w Kaliszu, na Jasnej Górze i w Krościenku. Niech całoroczne przeżycia, inspirowane przez nowennę, pomogą nam w odnowie wspólnot diecezjalnych, rejonowych, kręgów, rodzin i małżeństw. Zwróćmy uwagę na bardzo ważne treści zawarte w konspektach, dotyczące kolejno katechumenatu rodzinnego (listopad), miesięcznego spotkania kręgu (grudzień) i naszego zaangażowania w życie parafii (styczeń).

    3. Po mocnych przeżyciach, których doświadczyliśmy podczas tegorocznej pielgrzymki Domowego Kościoła do sanktuarium św. Józefa w Kaliszu, idziemy krok dalej i tematem tego numeru czynimy Krucjatę Wyzwolenia Człowieka. Krucjata, jak wiadomo, to temat „od zawsze” gorący. Ileż energii włożono – wewnątrz Ruchu! - w kwestionowanie jej założeń! Ileż hipotetycznych sytuacji wymyślono, byle tylko podważyć jej sens! „Ja nie mam problemu z alkoholem. Piję rzadko, zawsze w miarę. Nigdy się nie upiłem. Alkohol w niewielkich ilościach czyni jeszcze przyjemniejszymi różne chwile w naszym życiu. Dlaczego mam się pozbawiać przyjemności tylko dlatego, że ktoś sobie nie radzi z kieliszkiem?”. Te i niezliczone inne „argumenty” to zapis niejednej rozmowy oazowiczów…
    Czas najwyższy zapytać u źródła, o co właściwie w tej Krucjacie chodzi. Stąd proponujemy lekturę wybranych tekstów ks. Blachnickiego oraz uważne wczytanie się w konferencję, wygłoszoną w Kaliszu przez moderatora Centralnej Diakonii Wyzwolenia, ks. Macieja Krulaka. Z tekstów tych wynika jedno: w centrum Krucjaty nie stoi alkohol, nałóg, zniewoleni nim ludzie. W centrum Krucjaty stoi Krzyż, a na nim Jezus Chrystus – Ten, który WYZWALA Z LĘKU! Spróbuj złożyć ofiarę w postaci przyrzeczenia abstynencji. Pomożesz w ten sposób tym, którzy potrzebują takiej wyciągniętej ręki, bo toną, bo sobie nie radzą ze swoim uzależnieniem. Przede wszystkim jednak pomożesz sobie. Bo Jezus zapoczątkuje w tobie coś zupełnie nowego. Najpierw da ci odwagę, aby odmówić pierwszego, owego słynnego „tylko jednego” kieliszka. A potem zasmakujesz w tej odwadze, zrozumiesz, iż płynie ona z wolności, z poczucia bezpieczeństwa dziecka, które wie, że ma troskliwego Ojca. I przyjdzie moment, w którym ze zdumieniem zobaczysz, że nie boisz się bronić wiary, Kościoła w miejscu swojej pracy, czy na przysłowiowych „imieninach u cioci”. Sam przeciw wszystkim! Że nie boisz się, co o tobie pomyślą inni. Że nie milczysz, kiedy inni plotą bzdury i kłamstwa na temat aborcji, eutanazji, homoseksualizmu, związków partnerskich, homoadopcji dzieci, in vitro, pornografii, prostytucji. Że tylko ty nazywasz grzech grzechem, a cnotę cnotą. Że nie spuszczasz głowy, nie uciekasz wzrokiem, nie chowasz się po kątach, tylko – grzecznie, z szacunkiem, ale stanowczo – mówisz: „Mylicie się”.
    Obecny numer „Listu” zawiera deklarację przystąpienia do Krucjaty. Możesz ją podrzeć i wyrzucić do kosza. Jeśli już jesteś członkiem Krucjaty, możesz ją przekazać komuś innemu, wyjaśniając, czym jest to dzieło. Wreszcie - możesz podpisać deklarację i wysłać ją na podany adres. Ale nie poprzestań na mechanicznym złożeniu podpisu. Zrób sobie rachunek sumienia i dotknij w nim wszystkich miejsc swego życia, w których sam jesteś zniewolony. Może to jest nieumiarkowanie w jedzeniu? Może nieumiarkowanie w oglądaniu telewizji? W korzystaniu z Internetu? Może strach przed utratą pracy? Przed obniżeniem poziomu życia materialnego? Może brak opanowania w gniewie? Może nieumiejętność przebaczenia? W każdym z nas są takie obszary niewoli, ciemności, lęku! Więc módlmy się! Zarówno za braci zniewolonych nałogiem alkoholizmu, jak i za siebie, o wyzwolenie z naszych bardziej „subtelnych” zniewoleń! Módlmy się codziennie w tej intencji, a Bóg niech działa!
    W temacie numeru zamieszczamy tegoroczny list pasterski Episkopatu Polski na sierpień – miesiąc trzeźwości, zatytułowany „Rodzina – szkołą trzeźwości”. Zachęcamy – piszą Księża Biskupi - do rozszerzania działalności istniejących i zakładania nowych stowarzyszeń, grup, fundacji, które będą promować trzeźwość w codziennym życiu. Wciąż potrzeba takich inicjatyw, jak Ruch Trzeźwości im. św. Maksymiliana Marii Kolbego, który w tym roku obchodzi jubileusz trzydziestolecia działalności. Kochani! Episkopat nie zauważa Krucjaty Wyzwolenia Człowieka jako inicjatywy wspierającej abstynencję! Cośmy przez minione trzydzieści trzy lata zrobili z tą Krucjatą, że o niej tak cicho? To policzek dla nas; to chwila prawdy o nas, o naszej formacji, o tym, na ile poważnie traktujemy genialne wyczucie ks. Blachnickiego, jak mamy nauczyć się być wolni. Dlaczego jest nas tak mało w Krucjacie? Niech ta chwila gorzkiej prawdy zaowocuje refleksją i decyzjami…

    4. W bieżącym numerze po raz kolejny publikujemy artykuły świadczące o tym, że Domowy Kościół nie jest niszą, kryjówką dla odrzuconych przez świat, dla tych, którzy sobie w tym świecie nie radzą, więc potrzebują miejsca, gdzie wraz z podobnymi sobie stworzą małżeńsko-rodzinne getto. Największym wyzwaniem dla odpowiedzialnych w naszym ruchu jest dawanie świadectwa poza murami Kościoła i domami parafialnymi. Jesteśmy wezwani do tworzenia Nowej Kultury, a często pozostawiamy miejsce innym na zabieranie głosu w najważniejszych dla nas tematach. Kto jeśli nie my ma opowiadać o tym, czym jest prawdziwa małżeńska miłość, jaką wartość ma rodzina, jak żyć z pasją i ciągle kochać, jak być szczęśliwym i uszczęśliwiać innych? Ewangelizacja musi być prowadzona na wielu płaszczyznach. Powinniśmy wyjść z naszym świadectwem poza mury świątyni i włączyć się na przykład w tworzenie wydarzeń kulturalnych w naszych środowiskach – mówią Iwona i Dariusz Snopkowscy, para rejonowa z Tarnowa, organizatorzy akcji „Zakochani w Tarnowie”. Promujmy świętość! Nie dajmy się skazać na kulturę halloween! – apelują członkowie Domowego Kościoła z Rudy Śląskiej, którzy zorganizowali Bal Wszystkich Świętych, przez co utrącili w zarodku lansowane w przedszkolu obchody halloween. Nadal „Kibicuj Rodzinie”! – nawołują organizatorzy dobrze już nam znanej akcji, zapoczątkowanej w diecezji warszawsko-praskiej, a obecnie rozszerzającej się na całą Polskę. Tak trzymać! To jest kierunek modlitwy, myślenia i działań dla nas wszystkich!

    5. Bieżący numer zawiera też niezwykłe świadectwa. Mocne, pokazujące jak Bóg działa w słabym, grzesznym człowieku. Podpowiadające, że uprzywilejowanym czasem, w którym stwarzamy warunki, aby On działał, są rekolekcje. Pozwólcie zatem, że postawimy Wam pytanie: Jakie rekolekcje przeżyliście w minionym roku formacyjnym? Jakie planujecie w przyszłym roku?

    6. I wreszcie – radosna widomość, że zaczynamy rozbudowę Domu przy Jagiellońskiej! Skończyły się starania o stosowne pozwolenia, do akcji wkraczają robotnicy i sprzęt. My też do nich dołączmy: z naszą modlitwą i materialną ofiarnością…

    Serdecznie Was pozdrawiamy!
    Z modlitwą

    Beata i Tomek Strużanowscy
    para krajowa DK



    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK