Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
Formacja
Krótko o DK
 
Zasady DK
 
Listy kręgu centralnego DK
 
Charyzmat i Duchowość Ruchu Światło-Życie
 
Historia DK
 
Konspekty spotkań miesięcznych
 
Konferencje
 
Relacje
 
Świadectwa
 
Prezentacje
 

List`97: stycze - kwiecie 2005

Z komentarza do „Zasad Domowego Kościoła”

II Rozdział „Zasad Domowego Kościoła” omawia cele, zadania, program i metody działania Domowego Kościoła. Zatrzymajmy się najpierw nad głównymi założeniami naszej formacji, jej istotą oraz elementami formacyjnymi, tj. zagadnieniami opisanymi w punktach 9-13.
Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki, mówiąc o sakramentalności małżeństwa, zwracał uwagę na fakt, że widzialnym znakiem tego sakramentu są relacje osobowe między dwojgiem ludzi, którzy zawierają przymierze małżeńskie. Doświadczamy, że relacje między małżonkami nie są wolne od zła, które dotyka człowieka tak z zewnątrz, jak i z jego wnętrza. Ten nieporządek wynikający z grzechu, wypaczył wzajemną harmonię mężczyzny i kobiety, jaka była na początku darem Stwórcy. „W sakramencie małżeństwa to Bóg czyni siebie gwarantem i zobowiązuje się dokonać tego, co znaki sakramentalne wyrażają, i co jest w nich celebrowane, mianowicie ukształtowania jedności z dwojga różnych osób”.
Formuła jedności „Światło-Życie” w formacji DK to otwieranie się na Boże światło i przyjmowanie go zarówno do życia osobistego każdego ze współmałżonków, jak i do życia małżeńskiego, tak by światło Chrystusa kształtowało nasze osobiste oraz wspólne życie (p. 12). Jedynie w łasce Bożej człowiek może przekroczyć to, co w nim słabe i grzeszne, może budować przymierze miłości, które będzie obrazem relacji Chrystusa do Kościoła. Stąd potrzeba wierności modlitwie i Eucharystii, otwierania się na dary Boga przygotowane dla nas: dar Słowa i dar Ciała (p. 11). Wówczas życie poddane Światłu i miłość małżeńska poddana Światłu będą promieniować, stawać się świadectwem miłości, będą oparciem, równowagą dla własnej rodziny, a także gotowością do zaangażowania się w potrzeby innych (pp. 11 i 12). Trzeba byśmy zawsze pamiętali, od Kogo mamy czerpać siłę, mądrość, rozwagę, oraz u Kogo szukać rozwiązań problemów życiowych, leczenia ze słabości i zranień naszego własnego serca. Powracajmy często (także – a może szczególnie – w chwilach cierpienia, słabości, bezradności) do słów Chrystusa, w których zapewnia nas, że Pan Bóg jest wierny i nigdy nie zawodzi!
Na mocy Chrztu świętego jesteśmy powołani do świętości, a naszą naturalną drogą realizacji tego powołania jest małżeństwo. W Domowym Kościele mamy elementy formacyjne, pomagające nam na drodze do świętości – są to zobowiązania, które często nazywamy też szansami (p. 13):
  • Jestem dzieckiem Boga, stworzonym na Jego obraz i podobieństwo, zanurzonym przez Chrzest święty w Jego miłości. Jakże więc mogę żyć prawdziwie, nie zatrzymując się przy Ojcu na modlitwie osobistej, nie karmiąc się Jego Słowem? Czy moje czyny, zadania, codzienne obowiązki i relacje z innymi będą owocne, gdy będą wynikały jedynie z moich ludzkich decyzji, przemyśleń, ustaleń, gdy nie będą poddane Bożemu Duchowi?
  • W dniu zawarcia sakramentu małżeństwa stanęliśmy razem przed Panem Bogiem ślubując sobie miłość, wierność i uczciwość małżeńską, i prosząc Boga o Jego błogosławieństwo. Modlitwa małżeńska jest takim codziennym stawaniem razem przed Panem i zawierzaniem się Jemu na nowo: oto my, Panie Boże, oto nasze radości, nasze prace, oto nasze trudy i słabości, oto my, Panie, razem przed Tobą, tak jak wtedy, przed laty…
  • Bóg obdarzył nas darem rodzicielstwa, powierzył naszym rękom i naszej miłości nowego człowieka, byśmy go przygotowali do życia, do służby dla innych, do miłości. Z tym darem, naszymi dziećmi, stajemy więc przed Stwórcą w modlitwie rodzinnej, tworząc wspólnotę zanurzoną w Bogu, czerpiącą z Jego mocy i miłości.
  • Jednym z naturalnych środków budowania relacji z drugim człowiekiem jest dialog. Podejmowany w duchu szczerości i zaufania, poprzedzony modlitwą, dialog staje się dla nas, małżonków, środkiem budowania jedności, gdyż pomaga poznawać się wzajemnie i wspólnie rozwiązywać problemy życia małżeńskiego, rodzinnego… Aby dialog stawał się owocny, potrzeba postawy słuchania i rozumienia współmałżonka, otwartości na inność drugiego, a także postawy dzielenia się sobą, swoim wnętrzem ze współmałżonkiem, także wtedy, gdy jest to trudem. Potrzeba także przebaczenia!
  • Pan Bóg, poprzez swoje Słowo, swoje Ciało, sakramenty Kościoła, poprzez miłość drugiego człowieka, pragnie nas leczyć, oczyszczać, zabliźniać nasze rany, prostować nasze ścieżki, podnosić nas z upadków. Bóg pragnie naszego dobra już tutaj na ziemi, ale nigdy nie wkroczy w nasze życie wbrew woli człowieka. Reguła życia podejmowana i wprowadzana w życie – nie o własnych, ludzkich siłach, ale we współpracy z Łaską – dzięki „otwarciu” naszego życia przed Panem, będzie przemieniać nas samych, nasze małżeństwa i rodziny.
  • Czas rekolekcji, to czas Łaski, to czas przede wszystkim potrzebny dla nas, byśmy nabrali równowagi życiowej, byśmy się nie zagubili w życiu, w wartościach, w hierarchii spraw i zadań, byśmy się nie „zamknęli” w budowaniu życia według naszych, tylko ludzkich planów. Rekolekcje, to także doświadczenie wspólnoty z bliźnimi, którzy są – tak jak i my – dziećmi Jedynego Ojca.

Anna i Jacek Nowakowie



© 2001-2013 Centralna Diakonia DK