Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
Formacja
Krótko o DK
 
Zasady DK
 
Listy kręgu centralnego DK
 
Charyzmat i Duchowość Ruchu Światło-Życie
 
Historia DK
 
Konspekty spotkań miesięcznych
 
Konferencje
 
Relacje
 
Świadectwa
 
Prezentacje
 

List`96: wrzesie - grudzie 2004

Z komentarza do „Zasad Domowego Kościoła”

W bieżącym numerze „Listu” chcemy zatrzymać się zasadniczo nad I Rozdziałem „Zasad Domowego Kościoła”.
Spójrzmy na punkty 1-4 i pkt. 10. „Zasady DK” ustalają reguły działania Domowego Kościoła, gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie. Nazwą- -znakiem całego naszego Ruchu są dwa słowa: „Światło” – „Życie”. Światło-życie, czyli światło Pana, które ma przenikać życie człowieka, dziecka Bożego. Niech światło Chrystusa przepełnia nasze życie – to wezwanie do świętości.
Domowy Kościół jest formacją skierowaną do małżeństw sakramentalnych (członkami DK mogą być wyłącznie małżeństwa sakramentalne), a więc chrześcijan połączonych sakramentem małżeństwa, gdzie dwoje wierzących zawierza się mocy Boga z ufnością, że to On ich zjednoczy, mimo ich różności.
Formacja Domowego Kościoła kształtuje małżonków do przyjmowania światła Bożego nie tylko do życia osobistego każdego z nich, ale także do ich życia wspólnego: światło Chrystusa przenika i kształtuje wszystkie relacje małżonków, także te codzienne, prozaiczne. Dla małżonków wezwanie do świętości jest nie tylko wezwaniem do świętości każdego z nich, ale jest również wezwaniem do świętości małżeństwa: niech wasze małżeństwo będzie święte, niech święta będzie wasza rodzina. Znajduje to odbicie w znaku Domowego Kościoła: w centrum naszego życia małżeńskiego i rodzinnego jest krzyż. Krzyż, który jest drogą Chrystusa, który jest „sposobem” na uświęcanie naszych małżeństw i naszych rodzin. Krzyż, który jest wezwaniem: niech światło Chrystusa przenika wasze życie małżeńskie (obrączki), niech światło Chrystusa przenika wasze życie rodzinne (domek).
Wezwanie do świętości jest wezwaniem skierowanym do wszystkich członków Kościoła, a nie tylko do uczestników takiego czy innego ruchu odnowy. Dla każdego ruchu charakterystyczny jest sposób dochodzenia do świętości, czyli droga formacyjna, jaką ruch proponuje swoim uczestnikom. Wielkim darem dla Domowego Kościoła jest to, że proponowana formacja ma swoje źródło zarówno w Ruchu Światło-Życie, jak i w międzynarodowym ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame. Elementy tej drogi są opisane w dalszej części „Zasad”, natomiast w tym miejscu chcemy wyrazić wdzięczność Panu Bogu za to, że przez Założyciela naszego Ruchu – Sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego i współpracującą z nim Siostrę Jadwigę Skudro – tak ukształtował drogę formacyjną Domowego Kościoła, że możemy czerpać z obu tych źródeł.
Pkt. 5 „Zasad DK” mówi, że świętem patronalnym DK jest Niedziela Świętej Rodziny. Spotykamy się z pytaniami, czy po 30 latach od pierwszej oazy rodzin, po tylu latach istnienia naszego ruchu, istnieje potrzeba wprowadzania nowego święta. Nie jest to jednak święto nowe. O Niedzieli Świętej Rodziny jako święcie patronalnym ruchu wspólnoty rodzinnej dowiadujemy się już z pierwszego numeru „Listu do wspólnot rodzinnych” z 1975 roku, którego redaktorem był ks. Franciszek Blachnicki. Możemy o tym przeczytać w wydanym ostatnio reprincie pierwszych 25 numerów „Listów” („Domowy Kościół. Listy do wspólnot rodzinnych”, wydanie zebrane, Wyd. Światło-Życie, Kraków 2003, tom 1, s. 50). Dzień ten był przeżywany wtedy jako Dzień Wspólnoty Rodzin i ich dzieci. Natomiast w 12. numerze „Listu” z grudnia 1977 r. ks. F. Blachnicki pisze: „W tym roku rodziny nie mają osobnych dni wspólnoty, ale włączają się do rejonowych dni wspólnoty całego Ruchu Światło-Życie, razem ze wspólnotami młodzieżowymi i akademickimi […]. W tej nowej sytuacji nie chcielibyśmy jednak zaniechać obchodu dnia Świętej Rodziny jako święta patronalnego ruchu wspólnoty rodzinnej” (reprint pierwszych 25 numerów „Listów”, tom 2, s. 151). Dalej znajdujemy sugestie, w jaki sposób zaznaczyć ten dzień w życiu naszych kręgów: może to być grudniowy krąg rodzinny o szczególnym, świątecznym charakterze, albo Msza św. w intencji kręgów rodzinnych, a po niej wspólna agapa.
W czasach współczesnych, gdy zauważamy rozległy i głęboki kryzys rodziny, na pewno warto byłoby w Niedzielę Świętej Rodziny promować we własnych parafiach piękno i wartość życia małżeńskiego i rodzinnego, np. przez zorganizowanie spotkania opłatkowego dla rodzin z parafii, prelekcji o tematyce małżeńskiej i rodzinnej itp. Dzień ten może też stać się okazją do przygotowania szczególnie uroczystej oprawy liturgicznej Mszy św. parafialnej. Pole zaangażowania jest więc szerokie; zachęcamy do podzielenia się na łamach „Listu” świadectwami przeżywania Niedzieli Świętej Rodziny w Waszych kręgach.

Anna i Jacek Nowakowie



© 2001-2013 Centralna Diakonia DK