Strona startowa Domowego Ko禼io砤 Strona startowa Ruchu iat硂-痽cie
  
     
  Strona g艂贸wna    Aktualno艣ci    Rekolekcje    Za艂o偶yciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiello艅skiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z 偶ycia Ruchu    W Ko艣ciele i 艣wiecie  
Formacja
Kr贸tko o DK
 
Zasady DK
 
Listy kr臋gu centralnego DK
 
Charyzmat i Duchowo艣膰 Ruchu 艢wiat艂o-呕ycie
 
Historia DK
 
Konspekty spotka艅 miesi臋cznych
 
Konferencje
 
Relacje
 
艢wiadectwa
 
Prezentacje
 


LIST KR臉GU CENTRALNEGO DK DO MA艁呕E艃STW I KAP艁AN脫W ODPOWIEDZIALNYCH ZA DOMOWY KO艢CI脫艁

na rok formacyjny 2010/11

Tegoroczne spotkanie kr臋gu centralnego DK odby艂o si臋 w dniach 1-3 maja br., w o艣rodku rekolekcyjnym po艂o偶onym w archidiecezji gnie藕nie艅skiej w Ro艣cinnie niedaleko Poznania. Jak co roku ws艂uchiwali艣my si臋 w s艂owa, kt贸re Pan kierowa艂 do nas i starali艣my si臋 rozeznawa膰 Jego wol臋 wzgl臋dem wsp贸lnoty Domowego Ko艣cio艂a w Polsce i poza jej granicami. Podsumowali艣my mijaj膮cy rok pracy formacyjnej oraz pochylili艣my si臋 nad najwa偶niejszymi zagadnieniami dotycz膮cymi kolejnego roku pracy w DK.

Podczas spotkania wracali艣my my艣lami do tych dni, kt贸re sta艂y si臋 dla wszystkich Polak贸w czasem rekolekcji narodowych, lekcj膮 historii i patriotyzmu. Modlili艣my si臋 za tych, kt贸rzy zgin臋li w katastrofie prezydenckiego samolotu i w intencji ich rodzin. Pytali艣my siebie samych: co to znaczy s艂u偶y膰 Ojczy藕nie, podejmowa膰 odpowiedzialno艣膰 za to, co si臋 w niej dzieje, troszczy膰 si臋 o narodowe dziedzictwo? W odpowiedziach na te wa偶ne pytania pomaga艂y nam s艂owa Kardyna艂a Stefana Wyszy艅skiego, odczytywane w wielu momentach naszego ca艂ego spotkania, kt贸re pobudza艂y do refleksji i mobilizowa艂y nas do pracy. W oddaniu si臋 s艂u偶bie w Domowym Ko艣ciele bardzo wyra藕nie odczytujemy wymiar podj臋cia przez nas odpowiedzialno艣ci za Ojczyzn臋.

Dla nas po Bogu, najwi臋ksza mi艂o艣膰 - to Polska! Musimy po Bogu dochowa膰 wierno艣ci przede wszystkim naszej Ojczy藕nie i narodowej kulturze polskiej. B臋dziemy kochali wszystkich ludzi na 艣wiecie, ale w porz膮dku mi艂o艣ci. Po Bogu wi臋c, po Jezusie Chrystusie i Matce Naj艣wi臋tszej, po ca艂ym 艂adzie Bo偶ym, nasza mi艂o艣膰 nale偶y si臋 przede wszystkim naszej Ojczy藕nie, mowie, dziejom i kulturze, z kt贸rej wyrastamy na polskiej ziemi. I chocia偶by obwieszczono na transparentach najrozmaitsze wezwania do mi艂owania wszystkich lud贸w i narod贸w, nie b臋dziemy temu przeciwni, ale b臋dziemy 偶膮dali, aby艣my mogli 偶y膰 przede wszystkim duchem, dziejami, kultura i mow膮 naszej polskiej ziemi, wypracowanej przez wieki 偶yciem naszych praojc贸w. St膮d istnieje obowi膮zek obrony kultury rodzimej. Kard. Stefan Wyszy艅ski, Krak贸w, 12 V 1974

Tematyka list贸w kr臋gu centralnego kierowanych co roku do odpowiedzialnych za DK dotyka istoty obecno艣ci i formacji w Domowym Ko艣ciele, ga艂臋zi rodzinnej Ruchu 艢wiat艂o-呕ycie. List z 2007 roku m贸wi艂 o hierarchii wa偶no艣ci spotka艅 we wsp贸lnocie DK, podkre艣laj膮c, 偶e podstawowym miejscem formacji dla ma艂偶onk贸w jest rodzina. W 2008 roku list przypomnia艂 prawid艂owy przebieg spotkania kr臋gu oraz wskazywa艂 na zadania i odpowiedzialno艣膰 par rejonowych. Ostatni list z 2009 roku podkre艣li艂 ogromne znaczenie prze偶ywania rekolekcji formacyjnych w rozwoju duchowym ka偶dego ma艂偶e艅stwa.

Dzi臋kujemy wszystkim ma艂偶e艅stwom i kap艂anom, kt贸rzy pochylili si臋 bardzo dok艂adnie nad sprawami poruszonymi w wymienionych listach i starali si臋 po rozeznaniu wprowadzi膰 pewne zmiany w dotychczasowej pracy wsp贸lnot, kt贸rym s艂u偶膮. Dzi臋kujemy za Wasz膮 trosk臋 o wierno艣膰 charyzmatowi w diecezjach, rejonach i kr臋gach. Wierzymy, 偶e tegoroczny list skierowany do odpowiedzialnych za DK stanie si臋 zach臋t膮 do podj臋cia w nadchodz膮cym roku formacyjnym wysi艂k贸w, by przybli偶y膰 i jednocze艣nie zach臋ci膰 wszystkich ma艂偶onk贸w do pog艂臋bienia zagadnie艅 w nim zawartych.

W minionym czasie, podczas r贸偶nych rekolekcji oraz spotka艅 z odpowiedzialnymi za DK w rejonach i diecezjach, bardzo cz臋sto pojawia艂y si臋 pytania o t臋 cz臋艣膰 spotkania, kt贸r膮 jest dzielenie si臋 realizacj膮 zobowi膮za艅. Siostra Jadwiga nazywa艂a j膮 "sercem" ca艂ego spotkania kr臋gu. Dostrzegli艣my, i偶 jest ona najs艂abiej rozumian膮, a jednocze艣nie najtrudniejsz膮 cz臋艣ci膮. Dotyczy to zar贸wno nowych, jak i dojrza艂ych kr臋g贸w. Dlatego w tegorocznym li艣cie pragniemy zwr贸ci膰 uwag臋 na to, co jest celem i sensem naszej obecno艣ci i formacji w kr臋gu DK oraz pokaza膰, co jest warunkiem naszego post臋pu w 偶yciu duchowym.

Przyjrzymy si臋 zatem najwa偶niejszej cz臋艣ci miesi臋cznego spotkania kr臋gu – dzieleniu si臋 realizacj膮 zobowi膮za艅. Postaramy si臋 odpowiedzie膰 na pytanie: Jak przygotowa膰 i przeprowadzi膰 t臋 cz臋艣膰 spotkania kr臋gu, aby ma艂偶onkowie rozumieli i dostrzegali rol臋 poszczeg贸lnych zobowi膮za艅 w rozwoju ich 偶ycia duchowego i rozwoju formacji?

Ks. Franciszek Blachnicki podkre艣la艂, 偶e istotnym warunkiem 偶ycia wsp贸lnoty jest gromadzenie si臋 w imi臋 Chrystusa. Na kr膮g przychodzi si臋 w imi臋 Chrystusa, aby spotka膰 si臋 z Nim. Jedyn膮 intencj膮, jedynym prawdziwym celem, motywem jest wola, aby lepiej pozna膰 Boga, mocniej Go kocha膰, lepiej Mu s艂u偶y膰 („Zasady DK”, pkt 14) W艂膮czamy si臋 do kr臋gu dla Boga i pozostajemy w nim dla Boga. Motyw jest zawsze religijny i pozostaje w 艣cis艂ej relacji do Boga. Nieustannie trzeba mie膰 艣wiadomo艣膰, 偶e kr膮g nie jest spotkaniem przyjaci贸艂, szcz臋艣liwych, 偶e mog膮 si臋 zebra膰, nie jest r贸wnie偶 miejscem, w kt贸rym za艂atwia si臋 r贸偶ne sprawy, interesy. Jest to spotkanie ma艂偶e艅stw gromadz膮cych si臋 w imi臋 Chrystusa, szcz臋艣liwych, 偶e mog膮 spotka膰 si臋 wok贸艂 Ojca, by dzieli膰 Jego mi艂o艣膰.
Kr膮g DK jest 艣rodowiskiem koniecznym do wzrostu wiary, jest wsp贸lnot膮 ma艂偶e艅stw pomagaj膮cych sobie nawzajem w zbli偶aniu si臋 do Boga i w budowaniu g艂臋bokiej jedno艣ci mi臋dzy m臋偶em i 偶on膮. W艂膮czamy si臋 do tej wsp贸lnoty, poniewa偶 odczuwamy potrzeb臋 pewnej dyscypliny i wzajemnej pomocy, znamy swoj膮 s艂abo艣膰 i ograniczono艣膰 swoich si艂. Mimo dobrej woli w podejmowaniu codziennych wysi艂k贸w, cz臋sto do艣wiadczamy trud贸w 偶ycia w otaczaj膮cym nas 艣wiecie. Dobrowolnie zatem zgadzamy si臋 na pewnego rodzaju bratersk膮 kontrol臋, gdy偶 uwa偶amy, 偶e stanowi ona pomoc w wype艂nianiu wsp贸lnych obowi膮zk贸w. Prosimy o t臋 pomoc inne ma艂偶e艅stwa z kr臋gu i jednocze艣nie ofiarujemy im nasz膮 pomoc. Jest to podj臋cie wzajemnej odpowiedzialno艣ci w najpe艂niejszym i najg艂臋bszym sensie. Je偶eli unikamy odpowiedzialno艣ci jedni za drugich mo偶e to oznacza膰, 偶e przychodzimy na spotkanie kr臋gu z innych motyw贸w ni偶 wsp贸lne d膮偶enie do Boga, do 艣wi臋to艣ci. Nie maj膮c takiej motywacji nie jeste艣my otwarci na pomoc braci i si贸str z kr臋gu, ani nie jeste艣my gotowi , aby im udzieli膰 pomocy, gdy jej potrzebuj膮.

S艂uga Bo偶y ks. F. Blachnicki wskazywa艂 na potrzeb臋 tworzenia wsp贸lnot przywo艂uj膮c s艂owa Paw艂a VI z encykliki Humanae vitae: "W艣r贸d owoc贸w, kt贸re dojrzewaj膮, gdy prawo Bo偶e jest gorliwie przestrzegane, niezwykle cenny jest ten, 偶e sami ma艂偶onkowie cz臋sto pragn膮 podzieli膰 si臋 z innymi wynikami swoich do艣wiadcze艅. Dzi臋ki temu w szerokich ramach powo艂ania 艣wieckich znajdzie si臋 nowa i niezwykle donios艂a forma apostolatu, w kt贸rej r贸wni us艂uguj膮 r贸wnym"( HV 26). Celem tworzenia wsp贸lnot jest wi臋c niesienie wzajemnej pomocy we wsp贸lnym d膮偶eniu do celu.

Kr膮g powinien tworzy膰 偶yw膮 i 艣wi臋t膮 wsp贸lnot臋, w kt贸rej ka偶de ma艂偶e艅stwo jest odpowiedzialne za jej 艣wi臋to艣膰. Tej odpowiedzialno艣ci nie mo偶na unikn膮膰 bez uszczerbku na ca艂o艣ci. Ruch duchowo艣ci ma艂偶e艅skiej musi by膰 wymagaj膮cy, aby w ten spos贸b pokaza膰 wszystkim, 偶e bez podj臋cia trudu przez oboje ma艂偶onk贸w nie jest mo偶liwa g艂臋boka przemiana ich serc ani autentyczne budowanie jedno艣ci mi臋dzy nimi i Panem Bogiem oraz mi臋dzy nimi samymi. Ma艂偶e艅stwa, kt贸re nie stawiaj膮 sobie i innym wymaga艅, utrudniaj膮 innym duchowy rozw贸j. Wa偶ne jest, by艣my byli wyrozumiali dla ,,s艂abo艣ci” , ale nie akceptowali ,,letnio艣ci”.

ZOBOWI膭ZANIA, cz臋sto nazywane w DK szansami, darami lub drogowskazami, s艂u偶膮 budowaniu jedno艣ci (communio) w ma艂偶e艅stwie i rodzinie (por. Zasady DK, 13).

Przyj膮膰 zobowi膮zania oznacza pozna膰 je, uwierzy膰 w ich skuteczno艣膰 jako narz臋dzi na naszej drodze do 艣wi臋to艣ci osobistej i ma艂偶e艅skiej oraz podejmowa膰 ci膮g艂e wysi艂ki we wprowadzaniu ich w 偶ycie.
Przyj臋cie i praktykowanie zobowi膮za艅 pomaga nam w:
  1. wypracowaniu w sobie wra偶liwo艣ci i wytrwa艂o艣ci, by otworzy膰 si臋 na wol臋 i mi艂o艣膰 Bo偶膮, by nieustannie poszukiwa膰 woli Bo偶ej wzgl臋dem nas samych, naszego ma艂偶e艅stwa, rodziny;
  2. rozwijaniu w sobie poczucia prawdy tak, by zaakceptowa膰 w pe艂ni prawd臋 o nas samych, by odpowiedzie膰 na pytanie: kim jeste艣my?; by zacz膮膰 budowa膰 wsp贸lne 偶ycie nie na p贸艂prawdach, marzeniach lub k艂amstwach, ale na prawdzie;
  3. poszukiwaniu coraz pe艂niejszej jedno艣ci z Bogiem i z lud藕mi, by ukierunkowa膰 nasz styl 偶ycia na innych, pozwoli膰 im by膰 sob膮, a nast臋pnie budowa膰 relacje w oparciu o dawanie nie tego, co my chcemy, ale tego, czego inni potrzebuj膮.
  4. wdra偶aniu rodzinnego katechumenatu w codzienne 偶ycie, by stawa膰 si臋 coraz bardziej dojrza艂ymi chrze艣cijanami.
Przyj臋cie przez nas zobowi膮za艅 to najlepsza droga do osi膮gni臋cia celu, kt贸rym jest spotkanie z Panem. Otwarcie na dzia艂anie Ducha 艢wi臋tego pomo偶e nam przemienia膰 si臋 indywidualnie i jako ma艂偶e艅stwu. Zobowi膮zania nie s膮 narzuconymi obowi膮zkami, dok艂adanymi nam do tych, kt贸rymi ju偶 jeste艣my obci膮偶eni, cho膰 s膮 one wymagaj膮ce i konieczne jest podj臋cie konkretnych, systematycznych wysi艂k贸w ze strony ka偶dego ze wsp贸艂ma艂偶onk贸w oraz ich obojga, by je wprowadzi膰 w 偶ycie. Sumienne ich praktykowanie staje si臋 pocz膮tkiem drogi g艂臋bokiego nawr贸cenia chrze艣cija艅skiego w prawdzie i jedno艣ci. Taka droga mo偶e naprawd臋 przemieni膰 nasze 偶ycie. Twoja mi艂o艣膰 bez wymaga艅 pomniejsza mnie. Twoje wymagania bez mi艂o艣ci zniech臋caj膮 mnie. Twoja wymagaj膮ca mi艂o艣膰 daje mi wzrost (ks. H. Caffarel). Wierno艣膰 zobowi膮zaniom uzdalnia nas do konsekwentnego odnawiania i pog艂臋biania naszych relacji z Bogiem i z bli藕nimi.

DZIELENIE SI臉 REALIZACJ膭 ZOBOWI膭ZA艃 jest jego (kr臋gu) istotnym punktem i dlatego t臋 cz臋艣膰 zawsze prowadzi para animatorska. Od realizacji zobowi膮za艅 zale偶y duchowy rozw贸j zar贸wno ma艂偶e艅stw jak i ca艂ego kr臋gu (Zasady DK, 16).

Dla przeprowadzenia owocnego dzielenia si臋 niezb臋dne s膮:
  1. przygotowanie do niego przed spotkaniem poprzez rozmow臋 i ustalenie przez ma艂偶onk贸w, czym b臋d膮 dzieli膰 si臋 na spotkaniu;
  2. w trakcie jego trwania stworzenie atmosfery skupienia i modlitwy, klimatu mi艂o艣ci, co nie wyklucza stanowczo艣ci wobec siebie nawzajem;
  3. pami臋tanie o wzajemnej odpowiedzialno艣ci wyra偶aj膮cej si臋 np. poprzez codzienn膮 modlitw臋 za prze偶ywaj膮cych trudno艣ci, podj臋cie postu w konkretnej intencji, przypomnienie o dialogu ma艂偶e艅skim.
Dzielenie si臋 realizacj膮 zobowi膮za艅 pokazuje konkretne wysi艂ki, kt贸re podejmuj膮 ma艂偶onkowie w rozwoju 偶ycia duchowego. Celem tego dzielenia jest wzajemna pomoc braterska na drodze nawracania si臋. Dzi臋ki niemu wzrasta w nas poczucie wsp贸lnoty. Wszyscy w kr臋gu jeste艣my na tej drodze i dlatego rozumiemy trudno艣ci i rado艣ci innych. Jeste艣my pewni swojej wzajemnej dyskrecji (t臋 przecie偶 za艂o偶yli艣my od pocz膮tku powstania naszego kr臋gu) i dlatego nie boimy si臋 przed sob膮 otworzy膰. Dzielimy si臋 zawsze w duchu mi艂o艣ci agape, mi艂o艣ci autentycznej i wymagaj膮cej, s艂uchamy sercem, staramy si臋 zrozumie膰 innych, okazujemy im szacunek, odpowiadamy na pytania w spos贸b szczery i ufny. Rol膮 pary animatorskiej jest pog艂臋bianie dzielenia si臋 poprzez stawianie odpowiednich pyta艅. To ona szczeg贸lnie dba o atmosfer臋 i ducha tej cz臋艣ci spotkania.

Dzielenie si臋 realizacj膮 zobowi膮za艅:
  1. nie jest 偶adn膮 rachunkowo艣ci膮, statystyk膮 , rozliczeniem (nie mo偶na go sprowadza膰 do kr贸tkiego stwierdzenia „by艂o” lub „nie by艂o”), ale dok艂adn膮 comiesi臋czn膮 „pog艂臋bion膮 refleksj膮”, kt贸ra pomaga u艣wiadomi膰 sobie, czy w naszym 偶yciu duchowym jest post臋p czy regres;
  2. nie jest stwierdzeniem kl臋ski lub powodzenia. Wa偶n膮 rzecz膮 jest tu wsp贸lne szukanie przyczyn trudno艣ci i sposob贸w pokonywania ich.
  3. nie jest spowiedzi膮. Nie powinni艣my m贸wi膰 wszystkiego, lecz po prostu skomentowa膰 nasze s艂abo艣ci w tym zakresie, w jakim odnosz膮 si臋 one do postaw, kt贸rych przyswojenia wymagaj膮 od nas zobowi膮zania. Czasem mo偶e by膰 to bolesne i trudne i na pewno wymaga odwagi i pokory.
Dzielenie si臋 na ka偶dym spotkaniu kr臋gu dotyczy wszystkich zobowi膮za艅, ale mo偶na tak偶e zwr贸ci膰 szczeg贸ln膮 uwag臋 na jedno ze zobowi膮za艅, aby lepiej je zg艂臋bi膰 i udzieli膰 sobie skuteczniejszej pomocy. Ma艂偶e艅stwa mog膮, a w niekt贸rych przypadkach powinny, odwo艂ywa膰 si臋 do kap艂ana - opiekuna duchowego kr臋gu, aby r贸wnie偶 od niego otrzyma膰 wsparcie i zach臋t臋 do podj臋cia kolejnych wysi艂k贸w. Dzielenie si臋 realizacj膮 zobowi膮za艅 prowadzi cz臋sto do postanowienia wspierania modlitw膮 kt贸rego艣 z ma艂偶e艅stw, przypomnienia o zobowi膮zaniu, kt贸rego realizacja sprawia mu trudno艣膰; zach臋ca jednocze艣nie do podj臋cia konkretnej praktyki.

呕ycie we wsp贸lnocie to 偶ycie w mi艂o艣ci: uczymy si臋 patrzenia z mi艂o艣ci膮 na innych i odkrywania w nich niezliczonych powod贸w do pochwa艂y. Gdy do艣wiadczamy wsp贸lnoty w dzieleniu si臋 zobowi膮zaniami, 偶yjemy intensywnie chwil膮 obecn膮, z mi艂o艣ci膮 akceptujemy obecne z nami osoby, cieszymy si臋 spotkaniem i nie pozostawiamy bez odpowiedzi tego wszystkiego, co w nas ono wzbudzi艂o (Zobowi膮zania. Praktyka dzielenia si臋 w kr臋gu, s.21).

Uzupe艂nieniem i pomoc膮 w tym temacie mog膮 by膰 nast臋puj膮ce teksty:
  1. List nr 0, w: Domowy Ko艣ci贸艂. Listy do wsp贸lnot rodzinnych, t. I s.20-29;
  2. Zobowi膮zania. Praktyka dzielenia si臋 w kr臋gu, Krak贸w 2000;
  3. Spotkanie w kr臋gu, Krak贸w 2009;
  4. Przygotowanie i przebieg zgromadzenia miesi臋cznego, w: Domowy Ko艣ci贸艂. Listy do wsp贸lnot rodzinnych, t. I, s.78;
  5. Miesi臋czny kr膮g rodzinny, w: Domowy Ko艣ci贸艂, Listy do wsp贸lnot rodzinnych, t. I s. 228-229;
  6. Ks. S. Wawrzyszkiewicz, Ma艂偶e艅stwo drog膮 艣wi臋to艣ci. Historia i teologia END, Bielsko- Bia艂a 1999.
Dla u艂atwienia planowania pracy rocznej podajemy terminy spotka艅 DK w roku formacyjnym 2010/2011:
  • 10-12 wrze艣nia 2010 r. - Podsumowanie pracy rocznej DK 2009/2010
    w Przemy艣lu;
  • 14-16 stycznia 2011 r. - Spotkanie op艂atkowe DK w Warszawie;
  • 28 maja 2011 r. - Pielgrzymka rodzin DK do Kalisza;
  • 9-11 wrze艣nia 2011 r. - Podsumowanie pracy rocznej DK 2010/2011 w Go艣cikowie ( d. zielonog贸rsko - gorzowska)
Nie zapominajmy o terminach Dni Wsp贸lnoty Diakonii Diecezjalnych, podczas kt贸rych zawsze maj膮 swoje spotkanie kr臋gi filialne. Oto one: jesienne DWDD – 6 listopada 2010 r., wiosenne – 19 marca 2011 r..

Zapraszamy bardzo serdecznie na rekolekcje dla par diecezjalnych, kt贸re odb臋d膮 si臋 w dniach 15-17 pa藕dziernika 2010 r. w Porszewicach k/艁odzi. Zaproszenie to szczeg贸lnie kierujemy do tych par diecezjalnych, kt贸re podejm膮 swoj膮 pos艂ug臋 w najbli偶szym czasie oraz do par diecezjalnych, kt贸re nie wzi臋艂y udzia艂u we wcze艣niejszej turze tych rekolekcji w pa藕dzierniku 2009 r.
Zapraszamy r贸wnie偶 moderator贸w diecezjalnych DK razem z moderatorami diecezjalnymi Ruchu 艢wiat艂o-呕ycie na rekolekcje kap艂a艅skie, kt贸re odb臋d膮 si臋 w dniach 15-17 listopada 2010 r. w Porszewicach k/艁odzi.

Pary diecezjalne prosimy, aby ten list zosta艂 om贸wiony na kr臋gach diecezjalnych oraz kr臋gach rejonowych, aby dotar艂 do wszystkich animator贸w kr臋g贸w i ma艂偶e艅stw w Waszych diecezjach. Zach臋camy, aby jedno miesi臋czne spotkanie kr臋gu w nowym roku formacyjnym po艣wi臋ci膰 pog艂臋bieniu zagadnie艅 om贸wionych w li艣cie.

Wszystkie ma艂偶e艅stwa i rodziny DK oraz kap艂an贸w – doradc贸w duchowych oddajemy w opiek臋 Niepokalanej Matki Ko艣cio艂a i wstawiennictwu S艂ugi Bo偶ego ks. Franciszka Blachnickiego.

W imieniu Kr臋gu Centralnego Domowego Ko艣cio艂a

Jolanta i Miros艂aw S艂obodowie
para krajowa DK

Ks. Andrzej Wachowicz
moderator krajowy DK



Ro艣cinno, 1-3 maja 2010 r.




© 2001-2013 Centralna Diakonia DK