Strona startowa Domowego Ko禼io砤 Strona startowa Ruchu iat硂-痽cie
  
     
  Strona g艂贸wna    Aktualno艣ci    Rekolekcje    Za艂o偶yciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiello艅skiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z 偶ycia Ruchu    W Ko艣ciele i 艣wiecie  
Formacja
Kr贸tko o DK
 
Zasady DK
 
Listy kr臋gu centralnego DK
 
Charyzmat i Duchowo艣膰 Ruchu 艢wiat艂o-呕ycie
 
Historia DK
 
Konspekty spotka艅 miesi臋cznych
 
Konferencje
 
Relacje
 
艢wiadectwa
 
Prezentacje
 


DAR REKOLEKCJI W DOMOWYM KO艢CIELE

(konferencja wyg艂oszona podczas spotkania op艂atkowego Domowego Ko艣cio艂a,
Cz臋stochowa 17 stycznia 2009 r.)
WST臉P

Spotkanie op艂atkowe w roku jubileuszu 35-lecia DK to kolejna okazja, by dzi臋kowa膰 Bogu za otrzymane dary minionego czasu, za rozw贸j DK, za powsta艂e nowe kr臋gi i za ich owoce pracy w ci膮gu roku, jak te偶 i za dar rekolekcji. Jest to te偶 okazja, 偶eby zrobi膰 sobie swoisty rachunek sumienia, by zauwa偶y膰, co zosta艂o pomini臋te, mo偶e zaniedbane, aby w nadchodz膮cym czasie nie marnowa膰 kolejnej szansy, by pom贸c rodzinom DK jak najlepiej zrealizowa膰 idea艂 wsp贸lnoty chrze艣cija艅skiej zgodnie ze wskazaniami Soboru Watyka艅skiego II, czyli idea艂u "domowego Ko艣cio艂a", tak jak widzia艂 to Za艂o偶yciel - ks. F. Blachnicki.
Przed 10 laty, gdy DK 艣wi臋towa艂 25-lecie swego istnienia w Olsztynie k/Cz臋stochowy, dane mi by艂o podj膮膰 w艂a艣nie temat rekolekcji.
Wydaje si臋, 偶e dzisiaj, w roku kolejnego jubileuszu DK, warto, by艣my na nowo si臋gn臋li do 藕r贸de艂 rekolekcji, do tego, co ks. Blachnicki zawar艂 w charyzmacie rekolekcji, by odkry膰 ponownie, czym one s膮, co powinny zawiera膰, by mo偶na je by艂o nazwa膰 rekolekcjami Domowego Ko艣cio艂a, ga艂臋zi rodzinnej Ruchu 艢wiat艂o-呕ycie.
Zasady DK jasno okre艣laj膮, 偶e odpowiedzialno艣膰 za organizacj臋 (czyli te偶 za zgodno艣膰 z charyzmatem) rekolekcji w diecezji spoczywa na parze diecezjalnej. Wydaje si臋 wi臋c uzasadnione, 偶e w pierwszej kolejno艣ci obecne tu grono odpowiedzialnych za DK w filiach i diecezjach powinno podj膮膰 t臋 ponown膮 refleksj臋 nad celem i elementami rekolekcji formacyjnych w DK, aby m贸c przekazywa膰 to do艣wiadczenie parom i kap艂anom, kt贸rzy w przysz艂o艣ci b臋d膮 prowadzi膰 rekolekcje.
Chcia艂abym, by ta refleksja mia艂a trzy cz臋艣ci, odpowiadaj膮ce etapom Ewangelicznej Rewizji 呕ycia.

I. WIDZIE膯

Zastan贸wmy si臋 wi臋c najpierw, jaka jest dzi艣, 35 lat po pierwszej Oazie Rodzin, sytuacja DK, i jakie ma to odzwierciedlenie w organizacji, programie i owocach rekolekcji. Inaczej m贸wi膮c, odpowiedzmy sobie na pytanie "jak jest?".

Trudno by艂oby zliczy膰, ile dobra przynios艂o wiele tysi臋cy rekolekcji przeprowadzonych przez te wszystkie lata. Tylko B贸g wie, ile i jakie owoce przynios艂y. My mo偶emy dostrzec i wymieni膰 jedynie niekt贸re: tysi膮ce ma艂偶e艅stw i rodzin uratowane zosta艂o od rozbicia, od 偶ycia obok siebie, bez Boga, a jednocze艣nie sta艂o si臋 szcz臋艣liwymi, bardziej 艣wi臋tymi, 偶yj膮cymi S艂owem Bo偶ym i sakramentami, bardziej 艣wiadomymi swego chrze艣cija艅skiego powo艂ania i wynikaj膮cych z niego zada艅, cho膰by przekazu wiary swoim dzieciom.
Ile pracy, trudu i wyrzecze艅 wi膮偶e si臋 z przygotowaniem i prowadzeniem rekolekcji wiedz膮 tylko ci, kt贸rzy maj膮 w tym sw贸j udzia艂. Ale mimo bardzo dobrych ch臋ci i osobistego wk艂adu nie spos贸b by艂o zapobiec pewnym b艂臋dom i niedoci膮gni臋ciom. Zauwa偶y膰 to mo偶na cho膰by s艂uchaj膮c wniosk贸w z dzielenia si臋 w grupach podczas sesji ORDR I i II stopnia, a tak偶e uczestnicz膮c w r贸偶nych indywidualnych rozmowach z uczestnikami i diakoni膮 rekolekcji. Trzeba nam przyjrze膰 si臋 temu krytycznie, by na przysz艂o艣膰 m贸c unikn膮膰 skutk贸w tych b艂臋d贸w i niedoci膮gni臋膰.

Zauwa偶my niekt贸re, cz臋sto wyst臋puj膮ce problemy:
  • Wci膮偶 s艂aba jest 艣wiadomo艣膰, jak wa偶n膮 rol臋 pe艂ni膮 rekolekcje w procesie formacji; bardzo trudno jest zach臋ci膰 ma艂偶e艅stwa do wyjazdu na rekolekcje.
  • Wiele ma艂偶e艅stw zatrzyma艂o si臋 w formacji rekolekcyjnej na I lub II stopniu. Uczestnicz膮 kilka, czasem kilkana艣cie razy w oazie I czy rzadziej II stopnia, nie id膮c dalej, w g艂膮b. W 1998 r. tylko 10% ma艂偶e艅stw prze偶y艂o oaz臋 III stopnia. Dzi艣 jest ich przynajmniej 15%. Cieszy wi臋c fakt, 偶e ich liczba wzrasta, jednak偶e wci膮偶 jest ich ma艂o.
  • Rekolekcje prowadzi ma艂偶e艅stwo, kt贸re samo nie prze偶y艂o formacji podstawowej, np. tylko po I stopniu oazy. A Pismo 艣w. m贸wi, 偶e "艣lepy 艣lepego daleko nie zaprowadzi".
  • Zdarza si臋, 偶e para moderatorska prowadzi rekolekcje od wielu lat, sama nie bior膮c udzia艂u w rekolekcjach jako uczestnicy. W ten spos贸b staj膮 si臋 "aktywistami" i "dzia艂aczami", przez co nie skutkuje zasada, 偶e "偶ycie rodzi si臋 z 偶ycia". Bywa i tak, 偶e para moderatorska zupe艂nie nie troszczy si臋 o prowadzenie rekolekcji, zrzucaj膮c ca艂kowicie odpowiedzialno艣膰 na kap艂ana i anga偶uj膮c si臋 w inn膮 diakoni臋, np. wychowawcz膮 lub gospodarcz膮.
  • Rekolekcje cz臋sto nie spe艂niaj膮 swego celu, bo sami prowadz膮cy nie bardzo wiedz膮, do czego powinni zmierza膰, jaki jest cel rekolekcji danego typu i stopnia. Im mniejsza jest 艣wiadomo艣膰 prowadz膮cych rekolekcje, tym bardziej staraj膮 si臋 oni urozmaica膰 czas uczestnikom przez dodawanie r贸偶nych element贸w kosztem innych wa偶nych punkt贸w programu, a tak偶e przez skracanie rekolekcji. Cz臋sto te偶, zamiast dba艂o艣ci o dobre zorganizowanie i przeprowadzenie rekolekcji formacyjnych, wymy艣laj膮 ciekawe i chwytliwe tematy rekolekcji tematycznych (np. "remont w ma艂偶e艅stwie", "odchwaszczanie ma艂偶e艅skiego ogr贸dka" itp.), by przyci膮gn膮膰 jak najwi臋ksz膮 liczb臋 uczestnik贸w. Nie bior膮 pod uwag臋 faktu, 偶e rekolekcje tematyczne powinni prze偶ywa膰 uczestnicy, kt贸rzy maj膮 za sob膮 etap formacji podstawowej, a nie ci, dla kt贸rych s膮 to cz臋sto pierwsze rekolekcje w DK.
  • Kap艂an - moderator oazy nie zna charyzmatu DK (i nie stara si臋 go pozna膰) i prowadzi rekolekcje wed艂ug w艂asnego uznania, niekiedy wprowadzaj膮c elementy duchowo艣ci innych ruch贸w, przez co rekolekcje nie spe艂niaj膮 swego celu.
  • Zdarza si臋, 偶e na rekolekcjach nie ma odpowiedniej diakonii wychowawczej (np. jedna nastolatka na 20 dzieci), w o艣rodku nie ma miejsca na bezpieczn膮 zabaw臋 dzieci, przez co rodzice nie mog膮 w pe艂ni uczestniczy膰 w swoich zaj臋ciach. Cz臋sto te偶 nie jest realizowany przewidziany program dla dzieci.
  • Program dnia rozpoczynany jest niekiedy za wcze艣nie (np. ju偶 o 7.00 - dodatkow膮 modlitw膮 dla ch臋tnych) lub/i ko艅czy si臋 zbyt p贸藕no (bo planowane s膮 np. dodatkowe spotkania modlitewne, adoracje itp.), co sprawia, 偶e uczestnicy s膮 niewyspani i zm臋czeni, i zamiast prze偶ywa膰 rekolekcje i formowa膰 si臋, to prosz膮 Pana Boga, by mogli "prze偶y膰" do ko艅ca. A przecie偶 dla wielu z nich czas rekolekcji jest jedynym urlopem, szans膮 wypoczynku.
  • Cz臋sto te偶 program dnia u艂o偶ony jest w ten spos贸b, 偶e rodzice nie maj膮 czasu dla swoich dzieci, nie planuje si臋 poobiedniego czasu dla rodziny, albo redukuje si臋 go do minimum (np. rozpoczynaj膮c zaj臋cia ju偶 o 15.00).
  • Skraca si臋 czas rekolekcji (cz臋sto motywem nadrz臋dnym s膮 terminy wyznaczone przez dany o艣rodek), przez co nie ma szans na zrealizowanie w pe艂ni programu rekolekcji, co zn贸w jest przeszkod膮 w osi膮gni臋ciu ich celu.
  • Organizowane s膮 oazy tzw. parafialne - w jednej, cz臋sto blisko 100 osobowej grupie mie艣ci si臋 kilka oaz (cz臋sto r贸偶nego stopnia) - m艂odzie偶, doro艣li samotni i rodziny. Grupy te nie s膮 odr臋bne, cz臋sto jest jeden moderator, wi臋kszo艣膰 punk贸w programu prze偶ywane jest wsp贸lnie. B艂臋dnie t艂umaczy si臋 to, 偶e jest to Oaza Wielka.
  • Bardzo mocno akcentuje si臋 wsp贸lnot臋 rekolekcyjn膮 (a podtrzymuje si臋 to organizuj膮c np. tylko wsp贸lne wycieczki, wsp贸lne "kawki", wieczorne rozmowy "integracyjne" itd.) przez co nie buduje si臋 wi臋zi w ma艂偶e艅stwie i rodzinie.
  • Po rekolekcjach organizuje si臋 spotkania "pooazowe", tzw. "renowacje rekolekcji" i wyci膮ga si臋 rodziny z ich wsp贸lnot macierzystych, 偶eby niejako na si艂臋 podtrzymywa膰 atmosfer臋 rekolekcji. Rodziny nie maj膮 szansy ubogaci膰 swoich kr臋g贸w i wsp贸lnot prze偶yciami z rekolekcji, bo wci膮偶 maj膮 odniesienie do wsp贸lnoty rekolekcyjnej.
II. OS膭DZI膯

Po tej pr贸bie analizy aktualnej sytuacji rekolekcji w DK, kolejny etap ER呕 zaprasza nas do si臋gni臋cia do 藕r贸de艂 charyzmatu Ruchu, do wizji Za艂o偶yciela
- ks. F. Blachnickiego, czyli do odpowiedzi na pytanie "jak powinno by膰?".

Na pocz膮tku zastan贸wmy si臋, dlaczego i w jaki spos贸b zrodzi艂a si臋 idea rekolekcji formacyjnych w Ruchu.
Ks. Franciszek Blachnicki m贸wi膮c o genezie ca艂ego systemu formacyjnego Ruchu 艢wiat艂o-呕ycie, wi臋c tak偶e i rekolekcji jako istotnego elementu tego systemu, stwierdza, 偶e jest on "nie tyle rezultatem teoretycznych przemy艣le艅 i studi贸w, ile owocem d艂u偶szego procesu wzrostu i dojrzewania oraz inspirowanego przez pewn膮 intuicj臋 poszukiwania".
W latach 50. ks. Blachnicki podj膮艂 pr贸b臋 zorganizowania rekolekcji zamkni臋tych dla dzieci metod膮 okre艣lon膮 potem jako Oaza Dzieci Bo偶ych. W nast臋pnych latach powsta艂y oazy dla m艂odzie偶y i doros艂ych, a tak偶e dla kap艂an贸w, alumn贸w i os贸b konsekrowanych. Ojciec Franciszek by艂 przekonany, 偶e trzeba wzi膮膰 pod uwag臋 potrzeby rozwojowe ka偶dego etapu i stanu 偶ycia. Dlatego te偶 w roku 1973 podj膮艂 pr贸b臋 zastosowania metody oazy rekolekcyjnej dla grup rodzinnych (rodzic贸w wraz z dzie膰mi), co w p贸藕niejszych latach da艂o pocz膮tek ga艂臋zi rodzinnej Ruchu 艢wiat艂o-呕ycie: Domowemu Ko艣cio艂owi.
Tak o tym m贸wi pierwszy podr臋cznik oazy dla rodzin: "W ten spos贸b ju偶 od pierwszych oaz rekolekcyjnych wyszed艂 impuls do powstania ruchu odnowy rodziny chrze艣cija艅skiej, kt贸ry z czasem przyj膮艂 nazw臋 Ruchu Domowy Ko艣ci贸艂. Ruch ten rozwijaj膮c si臋 w ramach Ruchu 艢wiat艂o-呕ycie i r贸wnolegle do niego, wywodz膮c si臋 z oaz rekolekcyjnych z kolei sam zacz膮艂 inspirowa膰 rozw贸j tych oaz widz膮c w nich podstawow膮 metod臋 swojej formacji, zw艂aszcza wst臋pnej, inicjacyjnej. Oazy rodzin sta艂y si臋 wi臋c metod膮 wprowadzania coraz nowych rodzin do Ruchu Domowy Ko艣ci贸艂."
"Zasadnicz膮 metod膮 ruchu, a zarazem pomoc膮 dla wsp贸lnot rodzinnych s膮 15-dniowe rekolekcje w okresie wakacyjnym, nazywane oazami 偶ywego Ko艣cio艂a. S膮 to rekolekcje prze偶yciowe, przyjmuj膮ce zewn臋trznie form臋 wczas贸w rodzinnych, kt贸rych g艂贸wnym celem jest prze偶ycie tajemnicy Ko艣cio艂a w braterskiej wsp贸lnocie."

Z zacytowanych wy偶ej s艂贸w ks. Franciszka wynika jasno, 偶e rekolekcje nie s膮 czym艣 dodatkowym w formacji DK, ale s膮 zasadnicz膮 jej metod膮.

Nast臋pnie warto zada膰 sobie pytanie, dlaczego tak wa偶ne jest trzymanie si臋 ustalonych zasad, wierno艣膰 za艂o偶eniom i programowi rekolekcji. Dlaczego nie mo偶emy ich zmienia膰 i dostosowywa膰 po swojemu. Na te pytania odpowiada zn贸w sam ks. Blachnicki:
Wiemy z do艣wiadczenia, 偶e z uczestnictwem w oazach 艂膮czy si臋 prawie zawsze rozbudzenie 偶ycia nowego. Oaza jest w艂a艣ciw膮 oaz膮, czyli miejscem rozkwitu, rozwoju 偶ycia Bo偶ego w tych konkretnych ludziach, kt贸rzy w niej uczestnicz膮. Wiemy jednak, 偶e oaza jest owocna, skuteczna w贸wczas, gdy jest wiernie przestrzegana pewna tradycja, kiedy jest zachowywana pe艂nia element贸w. Owocno艣膰 charyzmatu oazy jest zwi膮zana z form膮, z pewn膮 wierno艣ci膮 wobec tej formy. (...)
Nie ma 偶ycia, kt贸re nie by艂oby przywi膮zane do jakiej艣 konkretnej formy. I tej formy nie mo偶na dowolnie zmieni膰, bo wtedy powstanie co艣 innego albo uschnie i nic nie powstanie."

Sp贸jrzmy wi臋c kr贸tko, co sk艂ada si臋 na ow膮 form臋, kt贸ra gwarantuje, 偶e ka偶de rekolekcje przynios膮 spodziewane owoce i osi膮gn膮 sw贸j cel. To co b臋dzie teraz powiedziane, odnosi si臋 do ka偶dych rekolekcji w DK, nie tylko oaz wakacyjnych (cho膰 cz臋sto zasady dot. rekolekcji podawane s膮 na ich przyk艂adzie).

1. Przygotowanie rekolekcji

Ka偶de rekolekcje zaczynaj膮 si臋 du偶o wcze艣niej ni偶 w dniu przyjazdu. Kilka miesi臋cy wcze艣niej dobrze jest zacz膮膰 planowa膰 terminy rekolekcji, szuka膰 odpowiedniego miejsca, zaprosi膰 do pos艂ugi pary moderatorskie i kap艂an贸w, kompletowa膰 poszczeg贸lne diakonie, zbiera膰 potrzebne materia艂y i zastanawia膰 si臋 nad programem rekolekcji.

Miejsce rekolekcji
Ks. Blachnicki podkre艣la艂, 偶e oazy powinny odbywa膰 si臋 w miejscu zapewniaj膮cym odpoczynek, wyciszenie.
Wybieraj膮c o艣rodek na rekolekcje warto zorientowa膰 si臋, czy na miejscu jest kaplica lub ko艣ci贸艂, w kt贸rym b臋dzie mo偶na prze偶ywa膰 liturgi臋 i modlitwy podczas rekolekcji. Wa偶nym miejscem jest pomieszczenie, gdzie b臋d膮 spotyka膰 si臋 dzieci, jak r贸wnie偶 to, czy w okolicy o艣rodka jest teren, gdzie mog膮 bezpiecznie i swobodnie przebywa膰 na powietrzu.
Wa偶ne jest zapewnione miejsce na spotkania ca艂ej oazy - na konferencje, pogodny wiecz贸r itp. Nie bez znaczenia jest odpowiednio du偶a jadalnia oraz ca艂e zaplecze gospodarcze.
Nie mo偶na te偶 zapomnie膰 o odpowiedniej dla tre艣ci rekolekcji dekoracji, a tak偶e o 艣piewnikach, modlitewnikach i innych potrzebnych materia艂ach.
Planuj膮c rekolekcje musimy zwr贸ci膰 uwag臋 na to, by w danym o艣rodku by艂o zapewnione, 偶e ka偶da rodzina mieszka w osobnym pokoju!

Struktura osobowa oazy i jej uczestnicy
W tym miejscu warto na pocz膮tku wyja艣ni膰 cz臋sto niezrozumia艂e poj臋cia: oaza wielka, 艣rednia, ma艂a.
Oaza ma艂a to wed艂ug wizji ks. Blachnickiego, grupa wraz z animatorem. W oazie rodzin naturaln膮 oaz膮 ma艂膮 jest ka偶da rodzina uczestnicz膮ca w rekolekcjach, a w sensie organizacyjnym rol臋 oazy ma艂ej pe艂ni kr膮g.
Oaza 艣rednia to podstawowa jednostka w ruchu oazowym. Jest to oaza danego typu i stopnia (np. oaza rodzin I stopnia), maj膮ca swojego moderatora i diakoni臋. Tworzy j膮 kilka oaz ma艂ych (grup czy kr臋g贸w). Cechuje j膮 wsp贸lnota sto艂u. Dlatego te偶 idealnie jest, gdy oaza 艣rednia liczy nie wi臋cej jak 50-60 os贸b.
Oaza wielka to kilka oaz 艣rednich znajduj膮cych si臋 w jednej miejscowo艣ci lub w okolicy. W ci膮gu turnusu oazy w ramach Oazy wielkiej spotykaj膮 si臋 kilka razy (np. na niedzielnej Eucharystii, na niekt贸rych nabo偶e艅stwach), a przynajmniej raz, podczas dnia wsp贸lnoty.

Uczestnikami oazy rodzin mog膮 by膰 ma艂偶e艅stwa bezdzietne lub przyje偶d偶aj膮ce bez dzieci oraz ma艂偶e艅stwa z w艂asnymi dzie膰mi do 12 roku 偶ycia. Dzieci starsze udaj膮 si臋 do oaz przeznaczonych dla nich i znajduj膮cych si臋 w pobli偶u oazy rodzin (lub te偶 uczestnicz膮 w takiej oazie w innym miejscu). Realizuj膮 w nich program dostosowany do ich poziomu i w gronie r贸wie艣nik贸w, dzi臋ki czemu o wiele wi臋cej korzystaj膮.

Diakonia rekolekcji
Za rekolekcje odpowiedzialni s膮 wsp贸lnie kap艂an i para moderatorska. To oni czuwaj膮 nad dok艂adnym przeprowadzeniem programu, nad atmosfer膮 we wsp贸lnocie i nad wprowadzeniem uczestnik贸w OR w ide臋, program i metod臋 Ruchu.
Ksi膮dz moderator, para moderatorska oazy czy rekolekcji, pary animatorskie oraz inni cz艂onkowie diakonii (gospodarczej, wychowawczej itd.) pracuj膮 kolegialnie, tworz膮 偶yw膮 wsp贸lnot臋 i czuj膮 si臋 wszyscy wsp贸艂odpowiedzialni za rekolekcje i za ich atmosfer臋. Ka偶dy cz艂onek diakonii rekolekcji powinien zna膰 swoje obowi膮zki i zakres kompetencji. Nie zamyka si臋 w ramach swoich obowi膮zk贸w, ale ogarnia swoj膮 odpowiedzialno艣ci膮 ca艂o艣膰 problem贸w rekolekcji.
Wyrazem takiego kolegialnego stylu pracy s膮 codzienne narady zespo艂u diakonii ze wsp贸ln膮 modlitw膮 w intencji uczestnik贸w i wszystkich problem贸w rekolekcji.

2. Program i przebieg rekolekcji

Specyfika programu Oazy Rodzin polega na przygotowaniu uczestnik贸w rekolekcji do ewangelizacji w艂asnych rodzin i聽do przej臋cia przez nie funkcji rodzinnego katechumenatu.
Program Oazy Rodzin zawiera kluczowe elementy programu Oazy Nowego 呕ycia, mi臋dzy innymi codzienn膮 rozmow臋 ewangeliczn膮, szko艂臋 modlitwy, Namiot Spotkania, modlitw臋 porann膮, czyli jutrzni臋, Eucharysti臋 z聽homili膮. S膮 one odpowiednio dostosowane do specyfiki i聽mo偶liwo艣ci rodzin. Modlitwa liturgiczna i聽celebracje w聽Oazie Rodzin, podobnie jak w聽innych oazach, opieraj膮 si臋 na cyklu roku liturgicznego po艂膮czonym z聽cyklem r贸偶a艅cowym. W聽programie Oazy Rodzin jest tak偶e szko艂a 偶ycia, obejmuj膮ca zagadnienia duchowo艣ci ma艂偶e艅skiej oraz wprowadzaj膮ca w聽koncepcje rodziny, pojmowanej jako wsp贸lnota i聽domowy Ko艣ci贸艂.
Charakterystyczny jest r贸wnie偶 spos贸b wprowadzania w聽偶ycie istotnych element贸w tworz膮cych charyzmat oazy rekolekcyjnej. W聽Oazie Rodzin, opr贸cz ma艂偶onk贸w, uczestnicz膮 r贸wnie偶 dzieci, kt贸re maj膮 sw贸j program formacyjny.
W聽programie dnia jest tak偶e czas, kt贸ry rodzina sp臋dza razem – tzw. czas dla rodziny. Ma on charakter wyprawy otwartych oczu. Ma ona troch臋 inny kszta艂t ni偶 w聽pozosta艂ych oazach, bowiem podczas wyprawy prze偶ycia, kt贸re s膮 udzia艂em dzieci i聽rodzic贸w staj膮 si臋 tre艣ci膮 ich rozm贸w, wzajemnego zbudowania, realizowania w聽praktyce katechumenatu rodzinnego.
Podczas Eucharystii grupa dzieci zasadniczo prze偶ywa osobno liturgi臋 s艂owa wraz z homili膮. Dzieci wprowadza si臋 procesyjnie na pocz膮tku liturgii eucharystycznej, razem z przynosz膮cymi dary.
Zale偶nie od sytuacji, przed lub po pogodnym wieczorze odbywa si臋 w poszczeg贸lnych rodzinach modlitwa wieczorna. Celem tego punktu programu jest wdro偶enie w praktyk臋 wsp贸lnej modlitwy rodzinnej, dostarczanie pewnych wzor贸w i modeli tej modlitwy.
Wsp贸lne posi艂ki, spo偶ywane razem z dzie膰mi s膮 okazj膮 do uczenia „kultury sto艂u” jako wa偶nego elementu kultury ludzkiego wsp贸艂偶ycia. Przy tej okazji wdra偶a si臋 r贸wnie偶 rodziny od praktykowania wsp贸lnej modlitwy przed i po posi艂ku.
Wsp贸lne przechadzki i wycieczki w oazie rodzin organizuje si臋 zasadniczo w聽rodzinach, aby rodzice mogli sp臋dzi膰 te kilka godzin razem z dzie膰mi. Jeden dzie艅 w oazie powinien by膰 zaplanowany jako tzw. dzie艅 wycieczkowy.

Cel oazy rekolekcyjnej dla rodzin jest osi膮gany nie tylko poprzez te specyficzne elementy programu, ale tak偶e poprzez elementy wsp贸lne ze wszystkimi Oazami Nowego 呕ycia I, II czy III stopnia.
Opr贸cz struktury wertykalnej oazy, kt贸r膮 stanowi膮 elementy programu ka偶dego dnia przedstawione powy偶ej, istnieje pewna tematyczna ci膮g艂o艣膰, czyli progresja pi臋tnastu dni w ramach ka偶dego z powy偶szych element贸w. Stanowi ona struktur臋 horyzontaln膮 programu oazy.
Jej podstawowym elementem jest oparcie programu oazy na 15 tajemnicach r贸偶a艅ca, co wyznacza tak偶e czas jej trwania – 15 dni. Oaza oparta jest tak偶e na cyklu roku liturgicznego. W ci膮gu 15 dni rekolekcji uczestnicy prze偶ywaj膮 w skr贸cie ca艂y rok liturgiczny od Adwentu a偶 do Zes艂ania Ducha 艢wi臋tego. Ka偶de rekolekcje musz膮 cechowa膰 si臋 ca艂o艣ciowym przedstawieniem i przypomnieniem prawd wiary. W rekolekcjach prowadzonych metod膮 oazy dokonuje si臋 to w艂a艣nie w oparciu o schemat r贸偶a艅cowy i schemat roku liturgicznego.
Pewne elementy programu dnia oazy posiadaj膮 swoj膮 w艂asn膮 progresj臋 w programie 15 dni oazy, niezale偶nie od tematyki r贸偶a艅cowej i liturgicznej. S膮 to: rozmowy ewangeliczne, szko艂a modlitwy i szko艂a 偶ycia.
Nie mo偶liwe jest wi臋c zrealizowanie programu oazy I, II i III stopnia w czasie kr贸tszym ni偶 15 dni!

Pi臋膰 grup temat贸w jest charakterystyczne dla programu Oazy Rodzin, realizowanego na poszczeg贸lnych stopniach.
Pierwszym dzia艂em jest fundament 偶ycia chrze艣cija艅skiego, czyli S艂owo Bo偶e, modlitwa, sakramenty, ma艂a wsp贸lnota, s艂u偶ba dla Ko艣cio艂a.
Drugi dzia艂 stanowi temat: Ma艂偶e艅stwo w聽planach Bo偶ych. Dowarto艣ciowanie mi艂o艣ci ma艂偶e艅skiej, sakramentu ma艂偶e艅stwa i聽chrze艣cija艅skiego kierowania p艂odno艣ci膮.
W聽trzecim natomiast jest ukazana rodzina, kt贸ra jest ma艂ym Ko艣cio艂em. Podkre艣lana jest rola S艂owa Bo偶ego w聽rodzinie, rodzinny katechumenat, asceza w聽rodzinie, wychowanie do mi艂o艣ci i聽do czysto艣ci. Tematy te ukazuj膮 偶ycie liturgiczne w聽rodzinie, modlitw臋 ma艂偶onk贸w, modlitw臋 rodzinn膮, wdra偶aj膮 w聽prze偶ywanie roku liturgicznego w聽rodzinie, pog艂臋biaj膮 艣wiadomo艣膰 sakrament贸w, Eucharystii.
Czwarta grupa temat贸w dotyczy rodziny w聽s艂u偶bie Ko艣cio艂a. Konieczno艣膰 ewangelizacji nie tylko we w艂asnej rodzinie, ale tak偶e w聽艣rodowisku, w聽kt贸rym rodzina 偶yje: najbli偶si, krewni, znajomi, tak偶e s膮siedzi i聽艣rodowisko pracy. Wa偶ne jest odniesienie rodziny do Ko艣cio艂a lokalnego, powszechnego, do 艣wiata.
Pi膮tym dzia艂em s膮 wsp贸lnoty rodzinne jako pomoc i聽droga do realizacji etapu ewangelizacji i聽katechumenatu.
Tych pi臋膰 dzia艂贸w jest obecnych (w r贸偶nych proporcjach) na wszystkich stopniach rekolekcji. Tre艣ci te pojawiaj膮 si臋 tak偶e podczas kr贸tszych rekolekcji formacyjnych (np. ORAR) oraz sesji tematycznych.

Na form臋 sk艂adaj膮 si臋 r贸wnie偶 cechy oazy jako 艣rodowiska 偶ycia wed艂ug Ducha, wsp贸lne dla oaz wszystkich typ贸w i stopni, kt贸re formu艂uje Ojciec:
  • Kultura wsp贸艂偶ycia w duchu agape - kt贸ra odznacza si臋 偶yczliwo艣ci膮 i gotowo艣ci膮 bezinteresownej s艂u偶by. Jest ona sprzeciwieniem si臋 przejawom egoizmu oraz stylowi konsumpcyjnemu. Szczeg贸lna szans膮 na realizowanie tych zasad s膮 wsp贸lne posi艂ki, zamieszkanie w jednym budynku, wsp贸lne zaj臋cia i dy偶ury.
  • Wolno艣膰 od na艂og贸w - Ojciec Franciszek okre艣la, 偶e oazowe 艣rodowisko 偶ycia cechuje ca艂kowite wyeliminowanie alkoholu i tytoniu z 偶ycia wsp贸lnego i towarzyskiego. Dzi艣 na oazach mamy wi臋cej problemowych zachowa艅 maj膮cych cechy na艂ogowe, np.: korzystanie z telefonu kom贸rkowego, Internetu, s艂uchanie muzyki, powa偶ne zaburzenia jedzenia, uzale偶nienie od alkoholu. Trzeba mie膰 wzgl膮d w duchu mi艂o艣ci dla tych, kt贸rzy s膮 uzale偶nieni, ale idea艂 trzeba im jasno pokazywa膰 i argumentowa膰 s艂uszno艣膰 postawy wolno艣ci od na艂og贸w.
  • Klimat czysto艣ci i szacunku dla osoby - Ojciec Franciszek okre艣la, 偶e klimat oazy jest klimatem poszanowania godno艣ci osoby i czysto艣ci, w kt贸rym ukazuje si臋 pi臋kno cz艂owieka w jego powo艂aniu do mi艂o艣ci. Wyra偶a si臋 to w odpowiednim i godnym stroju zar贸wno kobiet jak m臋偶czyzn.
  • Wczasy w Duchu - Pod wzgl臋dem zewn臋trznym, sytuacyjnym i organizacyjnym oaza w艂膮cza si臋 w wielki nurt turystyczno-wczasowy. Cz臋sto jest tak, 偶e czas rekolekcji to jedyny urlop uczestnik贸w, jedyna mo偶liwo艣膰 odpoczynku. Odpoczynek w oazie ma na celu uj臋cie ca艂ego cz艂owieka, a nie tylko jego sfery fizycznej, tak mocno akcentowanej. G艂臋boki pok贸j, kt贸ry ma by膰 owocem oazy, jest wynikiem harmonii i wzi臋cia pod uwag臋 potrzeb wszystkich sfer 偶ycia: duchowej, psychicznej i fizycznej. Przeakcentowanie lub wyeliminowanie kt贸rejkolwiek z tych sfer nie jest zgodne z warto艣ciami 偶ycia 艣rodowiska oazowego.
  • Rado艣膰 w Panu - Ojciec, opisuj膮c t臋 warto艣膰 偶ycia 艣rodowiska oazowego, wskazuje na b艂臋dne 藕r贸d艂a rado艣ci, jakimi s膮 telewizja, kino, wydarzenia sportowe. Nie przekre艣la ich warto艣ci, nie widzi jednak celowo艣ci stosowania ich w oazie, bo s膮 nastawione na bierny odbi贸r uczestnik贸w. Akcentuje wyra藕nie warto艣膰 aktywnych metod. Taki charakter ma np. pogodny wiecz贸r. Niezaplanowana, spontaniczna rado艣膰 jest najlepszym sprawdzianem, czy oaza sta艂a si臋 naprawd臋 oaz膮 nowego 偶ycia w Duchu.

III. DZIA艁A膯

Po konfrontacji tego "jak jest" z tym "jak powinno by膰", kolejnym krokiem jest zastanowienie si臋, "co zrobi膰, 偶eby tak by艂o".

Niech drogowskazem w tej cz臋艣ci refleksji b臋d膮 dla nas s艂owa Ojca:
"Patrz膮c na jego (Ruchu) rozw贸j, owoce, na t臋 rzeczywisto艣膰 Ko艣cio艂a w Polsce - nie mog臋 w tym nie widzie膰 daru - charyzmatu. To nie zosta艂o przeze mnie wymy艣lone, stworzone, ale zosta艂o mi dane i zadane. (...) I je偶eli mia艂bym co艣 do przekazania i chcia艂bym co艣 przekaza膰 w moim duchowym testamencie - to w艂a艣nie ten dar - charyzmat 艢wiat艂o-呕ycie. Zrozumienie, umi艂owanie, wierno艣膰 wobec tego charyzmatu."
Wa偶ne zadanie dla wszystkich cz艂onk贸w Ruchu wyznaczy艂 te偶 Jan Pawe艂 II, w rozmowie z 贸wczesnym moderatorem generalnym, ks. H. Bolczykiem (czerwiec 1998):
"Trzymajcie si臋 wszystkiego, czego naucza艂 wasz Za艂o偶yciel".

Oto kilka wniosk贸w, kt贸re mog膮 by膰 pomoc膮 w bardziej zgodnym z charyzmatem Ruchu przygotowaniem i prowadzeniem rekolekcji w DK:
  • Wcze艣niej zaplanowa膰 i zaprosi膰 odpowiednie diakonie oraz zadba膰 o nale偶yte ich przygotowanie: zapozna膰 z programem rekolekcji oraz zakresem obowi膮zk贸w.
  • Dobrze zapozna膰 kap艂ana-moderatora z ide膮 i programem rekolekcji. Zadba膰, by mia艂 odpowiednie materia艂y. Warto, by para moderatorska przynajmniej raz przed rekolekcjami spotka艂a si臋 z nim, by om贸wi膰 i przygotowa膰 wsp贸lnie rekolekcje.
  • Zach臋ca膰 ich do wnikliwego i krytycznego wczytywania si臋 we wst臋py oraz cz臋艣ci "A" podr臋cznik贸w poszczeg贸lnych stopni oaz, aby zapozna膰 si臋, jaki jest cel i jak do niego doprowadzi膰.
  • Warto tak ustala膰 terminy oaz, by by艂y one wsp贸lne chocia偶by dla oaz w ramach jednej Oazy Wielkiej. Umo偶liwia to prze偶ycie daru jedno艣ci w Duchu 艣w. podczas Dnia Wsp贸lnoty.
  • Nie dok艂ada膰 偶adnych element贸w programu od siebie (np. dodatkowych modlitw i nabo偶e艅stw) ani pochopnie nie rezygnowa膰 z proponowanych w programie danych rekolekcji.
  • Dba膰 o w艂a艣ciw膮 dynamik臋 rekolekcji, dobrze rozk艂adaj膮c si艂y uczestnik贸w, a je艣li zajdzie taka potrzeba (np. wida膰 du偶e zm臋czenie), zwolni膰 tempo, by mogli wypocz膮膰 i m贸c aktywnie prze偶ywa膰 rekolekcyjne tre艣ci. Ojciec podkre艣la艂, 偶e "Duch 艣w. dzia艂a tylko na naturze najedzonej i wyspanej". Trzeba mie膰 艣wiadomo艣膰 偶e dla wielu rodzin oaza czy inne rekolekcje to jedyny urlop i szansa wypoczynku!
  • Dba膰 o dyscyplin臋 czasu podczas rekolekcji. Nie wyd艂u偶a膰 poszczeg贸lnych punkt贸w programu (np. konferencji), ale te偶 dba膰 o punktualne ich rozpoczynanie.
  • Zach臋ca膰 do wyjazdu na kolejne rekolekcje, wskazuj膮c na najbardziej odpowiednie dla danego ma艂偶e艅stwa
  • Nie skraca膰 rekolekcji, aby da膰 szans臋 prze偶ycia ca艂o艣ci formacji danego stopnia.
  • Zach臋ca膰 pary moderatorskie i kap艂an贸w do uczestnictwa w sesjach ORDR.
10 lat temu, kiedy m贸wi艂am o rekolekcjach w DK, od trzech lat, z inicjatywy 艣p. ks. Mariana Kaszowskiego, organizowane by艂y w Kro艣cienku Oazy Rekolekcyjne Diakonii Rekolekcji. Wtedy nie zdawali艣my sobie jeszcze sprawy, jak wielkim darem dla DK stan膮 si臋 one w przysz艂o艣ci. Nieco p贸藕niej powsta艂 program ORDR II st., jako odpowied藕 na zapotrzebowanie uczestnik贸w ORDR I st., domagaj膮cych si臋 kontynuacji pog艂臋biania charyzmatu poszczeg贸lnych stopni rekolekcji. Dzi艣, ubogaceni tym do艣wiadczeniem, mo偶emy powiedzie膰, 偶e jest to wielki dar Pana Boga dla DK. Pozwoli艂 on nam pog艂臋bi膰 rozumienie charyzmatu DK i istot臋 rekolekcji w procesie formacji. Wybrzmiewa to m.in. w 艣wiadectwach wypowiadanych przez uczestnik贸w na zako艅czenie rekolekcji. Co ciekawe, cz臋sto powtarza si臋 pytanie: "dlaczego dopiero teraz zobaczyli艣my na czym polega charyzmat DK, mimo 偶e tak d艂ugo jeste艣my w Ruchu i tyle rekolekcji ju偶 prowadzili艣my?".
Niech zako艅czeniem naszej refleksji nad rekolekcjami w DK, a zarazem pewn膮 zach臋t膮, b臋dzie fragment 艣wiadectwa jednego z ma艂偶e艅stw uczestnicz膮cych w ORDR I st. w zesz艂ym roku w naszym domu w Kro艣cienku:
"... warto wzi膮膰 udzia艂 w ORDR I stopnia! S膮 to 膰wiczenia duchowe nie tylko przypominaj膮ce o tym, czym s膮 (a czym nie...) rekolekcje DK, lecz r贸wnie偶 okazja do bli偶szego przyjrzenia si臋 drodze formacyjnej w naszym ruchu oraz - patrz膮c jeszcze szerzej, szansa pog艂臋bionego zrozumienia i przyj臋cia 艂ask otrzymanych w sakramencie chrztu i bierzmowania. Ju偶 dzi艣 czekamy z niecierpliwo艣ci膮 na mo偶liwo艣膰 udzia艂u w ORDR II st.".



Pytania do pracy w grupach (podzia艂 grup wed艂ug filii)

Na podstawie tre艣ci konferencji podzielmy si臋 kr贸tko wed艂ug nast臋puj膮cych pyta艅:
  1. WIDZIE膯
    Jak wygl膮daj膮 rekolekcje w naszej diecezji? Co jest nasz膮 szczeg贸ln膮 rado艣ci膮? Jakie problemy widzimy przy organizacji i prowadzeniu rekolekcji?
  2. OS膭DZI膯
    Co szczeg贸lnego odkryli艣my dla siebie, dla naszej diecezji w us艂yszanej konferencji? Co by艂o dla nas nowe, zaskakuj膮ce? Jakie tre艣ci s膮 dla nas szczeg贸lnym 艣wiat艂em?
  3. DZIA艁A膯
    Co powinni艣my i mo偶emy zmieni膰, zastosowa膰 w naszych diecezjach, aby rekolekcje by艂y bardziej zgodne z charyzmatem DK i lepiej spe艂nia艂y sw贸j cel?

El偶bieta Kozyra



© 2001-2013 Centralna Diakonia DK