Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
Formacja
Krótko o DK
 
Zasady DK
 
Listy kręgu centralnego DK
 
Charyzmat i Duchowość Ruchu Światło-Życie
 
Historia DK
 
Konspekty spotkań miesięcznych
 
Konferencje
 
Relacje
 
Świadectwa
 
Prezentacje
 


Uwagi dotyczące realizacji programu w oazach rekolekcyjnych



Myślę, że na podstawie już ponad 20 lat doświadczeń możemy powiedzieć, że oaza rekolekcyjna jest (...) charyzmatem. Jest to dla naszej świadomości oczywiste, że jeżeli to ma być oaza, to musi być tak a nie inaczej. Inaczej są to oazo-podobne formy, jakieś wczasy z Bogiem czy coś innego, ale nie oaza.

I rzeczywiście widzimy, że jeżeli ktoś sobie zmienia program oazy, stosuje jakieś elementy subiektywne, że to nie jest już charyzmat oazy i nie ma też owoców. Dlatego też mamy taką świadomość i tego pilnujemy, że rzeczywiście to musi być oaza, to musi trwać 15 dni, musi być zachowana kolejność dni różańcowych i celebracji, muszą być zachowane wszystkie elementy programu, zgodnie z podręcznikiem. Gdy to wszystko jest, to wtedy oaza przynosi owoce.

Ciągle się nad tym zdumiewaliśmy, że nawet jak to nie jest doskonałe we wszystkim i personel nie jest przygotowany i nie ma animatorów, ale trzymają się podręcznika i wszystko przebiega według programu to owoce są zaskakujące nawet tam, gdzie możny by oczekiwać, że nie będzie tych owoców a jednak są; uczestnicy przeżywają oazę: przeżywają nawrócenia i spotkanie z Jezusem, widać, że tutaj i nowy człowiek się rozwija i wspólnota.

I teraz problem tej właśnie jedności, jedności w sensie wierności wobec tego, co należy do istoty charyzmatu, co określa tę formę przekazu życia Bożego, tę formę wychowania nowego człowieka.

Trzeba przyjąć po prostu ten charyzmat w całości, ze wszystkimi elementami nawet nieraz bardzo szczegółowymi, bo to należy do tego charyzmatu i od wierności zależy owocowanie i rozwój ruchu.

Ks. F. Blachnicki
Posłuszeństwo wiary wobec charyzmatu Ruchu Światło-Życie,
Rekolekcje WNMK – Carlsberg 1986/87


1. W dobrym prowadzeniu zajęć podczas rekolekcji pomoże wcześniejsze, uważne studium części A podręcznika na dany stopień oraz aktualnych wskazań zawartych w Teczce roku.

2. Założenia formacyjne danego stopnia winny znaleźć swój wyrazw wiernej realizacjielementówplanu dnia. Programu oazy nie należy rozszerzać o elementy różnych duchowości i tradycji, stwarzając dodatkowe przeżycia i emocjonalne wstrząsy obce duchowi oazy. Nie należy urządzać dodatkowych czuwań czy celebracji nocą, nawet tzw. Pasterki czy Rezurekcji, które w roku liturgicznym mają swoje niepowtarzalne miejsce i charakter. Podczas rekolekcji, i tak obfitujących w wiele przeżyć, wybijają z rytmu, którego zadaniem jest kształtowanie w uczestnikach systematyczności, wbrew skłonności do doraźnych akcji i zrywów. Podobnie nie należy narzucać postu ścisłego przez wszystkie dni tajemnic bolesnych. Natomiast warto zachęcać do zachowywania milczenia po modlitwie wieczornej. Warunkiem owocności tej praktyki jest realizowanie jej także przez zespół wychowawczy.

3. Codzienne spotkania zespołu wychowawczego oazy (odprawy) należy zaczynać od modlitwy i krótkiego dzielenia się przeżyciami danego dnia: rozmowami, atmosferą spotkań, gorliwością uczestników we wchodzeniu w program oazy, ich zaangażowaniem w podejmowaniu posług.

Trzeba zadbać o to, aby spotkania diakonii nie odbywały się późnym wieczorem (nocą) i nie przeradzały się w spotkania towarzyskie

4. Notatnik uczestnika stanowi istotną i konieczną pomoc podczas rekolekcji. Zatroszczmy się, aby nikomu nie zabrakło go na żadnej oazie.

5. Liturgia w oazach powinna odznaczać się szczególnym pięknem. Należy zadbać o właściwy podział posług oraz dobre ich przygotowanie. Eucharystia celebrowana z zaangażowaniem wielu osób, podejmujących właściwe sobie funkcje, najpełniej objawia Kościół. Ponadto, sprawowana publicznie w świątyniach, staje się świadectwem składanym przez Ruch Światło-Życie wobec miejscowej wspólnoty Kościoła. Troska o liturgię niech wyraża się, także w sprawach praktycznych, takich jak:
  • właściwy dobór śpiewów liturgicznych w Eucharystii. Należy korzystać ze śpiewnika „Exsultate Deo”. Piosenek religijnych nie należy śpiewać w czasie liturgii;
  • poprawne postawy i gesty liturgiczne;
  • odpowiedni strój wyrażający świętowanie spotkania z Panem, szacunek dla miejsca sakralnego oraz współuczestników liturgii;
  • przeżycie liturgii na oazie powinno prowadzić do poprawnej animacji liturgii w parafii. Zwracajmy więc uwagę na znajomość przepisów liturgicznych. Nie należy jednak uczynić oazy miejscem musztry liturgicznej.
6. Nowa kultura w oazie (patrz: F. Blachnicki. Oaza Nowego Życia pierwszego stopnia. Krościenko2001 s. 48-57).

Przybliżajmy uczestnikom rekolekcji naszego założyciela, sługę Bożego Ks. Franciszka Blachnickiego oraz ks. Wojciecha Danielskiego. Może to być wieczornica o nich lub spotkanie ze świadkami ich życia.

7. Proponujemy, by w IV dniu oazy nabożeństwo ewangelizacyjne przeprowadzone w godzinach przedpołudniowych oraz wieczorna liturgia światła łączyły więcej grup rekolekcyjnych (może całą Oazę Wielką jak w dniu wspólnoty).

Jednak akt osobistego i świadomego uwierzenia w swego Pana i Zbawiciela („przyjęcie Jezusa”) nie powinien być manifestowany podczas liturgii żadnym świadectwem głośnym, ale jedynie wyrażony w cichej modlitwie po śpiewie „Baranku Boży”, kiedy celebrans powinien dać na to czas, zgodnie z rubrykami Mszału („Panie Jezu Chryste Synu Boga Żywego” – może odmówić ze skrzyżowanymi na piersi rękami).

Pożądana jest natomiast, zwłaszcza w pierwszych dniach trwania oazy, w małych grupach, chwila świadectwa osobistego, gdy uczestnicy wzajemnie dzielą się działaniem Bożym w swojej duszy.

Powyższa sugestia dotycząca zmiany programu IV dnia oazy, którą otrzymaliśmy od ks. Franciszka Blachnickiego w 1983 roku, wzbogaciła go o akcent ewangelizacyjny.

8. Hasło roku – „Czyńcie uczniów”

Należy wykorzystać materiały z XXXIII Kongregacji Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie.

Jeden z pogodnych wieczorów, przed wyprawą ewangelizacyjną, można poświęcić na dzielenie się świadectwami z doświadczenia ewangelizacji diakonii i uczestników. Przy tej okazji można wspomnieć o genezie planu Wielkiej Ewangelizacji Ad Christum Redemptorem.

9. Jedność między oazami

Znakiem powszechności Kościoła i drogą do budowania jego jedności jest Oaza Wielka. Jej idea domaga się przybliżenia uczestnikom oaz. Jej funkcją jest łączenie kilku lub kilkunastu oaz średnich w wymowny znak Kościoła określony biblijną nazwą. W niej spotykają się dorośli, rodziny, młodzież i dzieci, świeccy i duchowni, mieszkańcy wielu parafii a nawet diecezji, czy krajów.

W celu budowania jedności między oazami moderatorzy powinni zatroszczyć się o odszukanie oaz średnich przebywających w sąsiedztwie, często z innych diecezji czy zgromadzeń zakonnych, i zapoznanie się z moderatorami. W programie oazy są bowiem takie wydarzenia – oprócz dnia wspólnoty – które szczególnie sprzyjają poszerzeniu wspólnoty oazy średniej: Eucharystia z liturgią światła (w czwartym dniu oazy), Nabożeństwo odnowy Chrztu św. (w dziesiątym dniu oazy), celebracja sakramentu pojednania (w jedenastym dniu), jakiś wspólny pogodny wieczór przy ognisku. Ponadto godna pochwały jest wzajemna modlitwa za uczestników bratniej oazy.

Sprawą ważną dla Ruchu jest również wyrażenie jedności z Episkopatem Polski oraz poszczególnymi biskupami. Czynimy to głównie poprzez listy jedności, które należy przygotować na Dzień Wspólnoty, odczytać uczestnikom tego spotkania, zebrać podpisy i wysłać do adresata. Przypomnijmy także uczestnikom o listach do księży proboszczów.

Dzień Wspólnoty w Oazach Wielkich ma charakter pielgrzymki i obejmuje 7 stacji. Szczegółowy plan zawarty jest w podręcznikach poszczególnych stopni (patrz: F. Blachnicki. Oaza Nowego Życia pierwszego stopnia. Krościenko2001 s. 292-296, F. Blachnicki, Oaza Nowego Życia drugiego stopnia, Krościenko 2000, s. 213-218, Oaza Nowego Życia trzeciego stopnia, 1986, s. 143-147).

10. Posługa wybranych diakonii

Przypominamy, że przewidziane w piętnastym dniu ONŻ I stopnia nabożeństwo przyjęcia do deuterokatechumenatu może być przesunięte na najbliższe tygodnie powakacyjne, najpóźniej do 8 grudnia (święto patronalne Ruchu), ale nie należy go nigdy pomijać. Mistagogia w dojrzewaniu wiary odgrywa istotną rolę i należy zadbać o każdy szczegół tego nabożeństwa.

Diakonia Wyzwolenia. Zobowiązanie członków KWC przestrzegania całkowitej abstynencji od alkoholu nie jest przyrzeczeniem dozgonnym lub na określoną liczbę lat. Obowiązuje ono bowiem tak długo, jak długo chce się być solidarnie związanym odpowiedzialnością za ratowanie braci i narodu z innymi, którzy weszli na tę drogę i zawiązali „nowe wojsko Gedeona” – Krucjatę Wyzwolenia Człowieka (List do kandydatów KWC ks. F. B. Eleuteria 2). Istotne staje się zrozumienie Krucjaty jako daru wyzwolenia w Chrystusie. Człowiek tylko jako osoba wolna może, na drodze miłości, uczynić bezinteresowny dar z siebie.

Diakonia Życia. Należy skontaktować się z osobami z Diakonii Życia przygotowanymi do konferencji na temat dojrzewania, czystości, wzajemnych relacji ludzi młodych. Dysponują one również materiałami, z których należy korzystać w formacji oazowej. Tematyka ta jest tak ważna, że warto jej poświęcić jeden z pogodnych wieczorów. Może ona przybrać charakter debaty. Do wykorzystania pomoce zawarte w Teczce roku.

Ewangelizacja w każdym czasie jest sprawdzianem żywotności wiary poszczególnych osób i wspólnot. Nie ma takiego czasu i miejsca, w którym ewangelizacja nie byłaby potrzebna. Konieczna jest w tej dziedzinie większa mobilizacja, najpierw modlitewna. Trzeba zadbać, aby podczas oazy uczestnicy odbyli przewidziane programem wyprawy ewangelizacyjne. Moderatorzy i animatorzy powinni ich do tego dobrze przygotować.

Domowy Kościół. Za właściwe tendencje należy uznać praktykę tych diecezji, które organizują oazy rodzin w jedności z oazami młodzieżowymi, choć z poszanowaniem odrębności programowych. Potrzebne jest wzajemne świadectwo. Do stałej praktyki powinny wejść spotkania par Domowego Kościoła z III° młodzieżowym. Innym rozwiązaniem przybliżającym dorosłych do młodzieży jest obecność par małżeńskich w zespole wychowawczym oaz młodzieżowych.

11. Sprawy administracyjne

Moderator diecezjalny lub zakonny organizując rekolekcje oazowe na terenie innej diecezji, powinien poinformować o tym miejscowego biskupa diecezjalnego oraz moderatora diecezjalnego. Najlepiej uczynić to pismem z kurii biskupiej swojej diecezji do biskupa diecezji, na terenie której będą odbywały się rekolekcje oazowe. Pismo powinno zawierać wykaz ośrodków z adresami oraz listę kapłanów-moderatorów. Można przy tym poprosić dla nich o zezwolenie na celebrowanie Eucharystii sub divo. Kopię takiego pisma należy wysłać moderatorowi danej diecezji. W tym drugim przypadku chodzi również o zaplanowanie na danym terenie Dni Wspólnoty.

Kapłan prowadzący rekolekcje powinien posiadać dokument swojego biskupa, kierujący go do posługi w konkretnym miejscu i określonym terminie. Przed rozpoczęciem rekolekcji należy przedstawić się miejscowemu księdzu proboszczowi i ustalić z nim zasady korzystania z kościoła czy kaplicy.

ks. Adam Wodarczyk
na podstawie serwisu www.oaza.pl



© 2001-2013 Centralna Diakonia DK