Strona startowa Domowego Kocioa Strona startowa Ruchu wiato-ycie
  
     
  Strona główna    Aktualności    Rekolekcje    Założyciel    Formacja    List DK    Galeria    Dom na Jagiellońskiej  
  Diakonia    Linki    Wzajemna pomoc    Z życia Ruchu    W Kościele i świecie  
Formacja
Krótko o DK
 
Zasady DK
 
Listy kręgu centralnego DK
 
Charyzmat i Duchowość Ruchu Światło-Życie
 
Historia DK
 
Konspekty spotkań miesięcznych
  • Katechumenat rodzinny

  • Ku dojrzałości chrześcijańskiej

  • Diakonia

  • Dać świadectwo nadziei

  •  
    Konferencje
     
    Relacje
     
    Świadectwa
     
    Prezentacje
     

    List`97: stycze - kwiecie 2005

    „Dni wspólnoty jako wyraz jedności i diakonii w Ruchu Światło-Życie”

    I. Dzielenie się życiem (przy herbacie)

    II. Część modlitewna:

    • Modlitwa do Ducha Świętego
    • Dzielenie się Słowem Bożym: J 17, 20-26 albo Ef 4, 1-6
    • Modlitwa spontaniczna: przeproszenie za brak jedności (w małżeństwie, rodzinie, wspólnocie itp.)
    • Tajemnica Różańca: Przemienienie na Górze Tabor

    III. Część formacyjna:

    • Dzielenie się realizacją zobowiązań: dialog małżeński
      Rozmawiamy na temat ostatnich sześciu dialogów (od września do lutego). Próbujemy podzielić się realizacją tego zobowiązania w taki sposób, by nie była to rutynowa, schematyczna wypowiedź typu: „dialogi robiliśmy”, „były udane” itp. Wybierzmy z naszych doświadczeń dialogowych coś bardzo konkretnego (np. 1 doświadczenie pozytywne, 1 negatywne) i szczerze podzielmy się z innymi.

    • Omówienie nowego tematu: „Dni wspólnoty jako wyraz jedności i diakonii” (każde małżeństwo wcześniej, w domu, zapoznaje się z tekstami pomocniczymi oraz z pytaniami do tekstów; na kręgu odbywa się rozmowa na ten temat).

      Pytania i problemy do zastanowienia się, omówienia i dyskusji:
      W jakim stopniu obraz naszego rejonu i przebieg rejonowych dni wspólnoty RŚ-Ż odzwierciedlają zamysł Założyciela? Czy znamy wspólnoty Ruchu, które tworzą nasz rejon? Co przyciąga, a co zniechęca nas do udziału w rejonowych dniach wspólnoty (właściwa / niewłaściwa pora, dobra / zła organizacja, odpowiedni / przeładowany program, opieka i program dla dzieci / brak opieki i programu dla dzieci, wcześniejsza informacja o terminie i miejscu spotkania / brak informacji itd./)? W jaki sposób przygotowujemy Eucharystię na dzień wspólnoty? Jak włączamy się w organizowanie i przeżywanie rejonowych dni wspólnoty? Co możemy zmienić, aby dni wspólnoty były autentycznym świadectwem naszej jedności i diakonii w Ruchu?

      Sugestie do pracy w ciągu miesiąca:
      • dialog małżeńskina temat: „Nasz udział w rejonowych dniach wspólnoty RŚ-Ż”.
        W jaki sposób przygotowujemy się do przeżycia dni wspólnoty? Jaka jest w nas postawa: idę „na gotowe”, tylko biorę, przyglądam się i krytykuję, czy też czuję się współodpowiedzialny, staram się włączać i służyć? Czy dzielimy się wzajemnie przeżyciami duchowymi z dni wspólnoty? Jak rejonowe dni wspólnoty RŚ-Ż pomagają nam się formować w DK?
      • propozycje reguły życia:
        • np. organizacja czasu: zaplanuję i wykonam wcześniej konieczne prace domowe, aby spokojnie, bez zdenerwowania uczestniczyć do końca w całym dniu wspólnoty;
        • np. budowanie jedności: zaprosimy do nas na herbatkę i rozmowę małżeństwo z innego kręgu;
        • np. służba z potrzeby serca: zgłoszę się do pomocy w organizowaniu następnego dnia wspólnoty, nie czekając aż mnie ktoś wyznaczy.
          Trzeba sobie znów uświadomić, że modelem, według którego kształtujemy rejonowy dzień wspólnoty RŚ-Ż, jest dzień wspólnoty oazy wielkiej w ramach oaz wakacyjnych. Dotyczy to programu, stylu, atmosfery.
          Uczestnikami powinny być wszystkie wspólnoty RŚ-Ż z rejonu: dzieci, młodzieży, studentów, dorosłych, rodzin.
          W ten sposób dzień wspólnoty powinien stać się znakiem i przeżyciem wspólnoty żywego Kościoła. Poszczególne dni wspólnoty powinny stać się źródłem inspiracji do wprowadzenia w życie wskazań hasła roku.

          ks. Franciszek Blachnicki
          Z Komunikatu na Dzień Wspólnoty 11 X 1981 r.

    Elżbieta i Witold Kowalczykowie



    Kiedy już oaza zbliża się ku końcowi, to znaczy kiedy zbliża się zakończenie dwutygodniowych rekolekcji, wówczas odbywacie zawsze tak zwany dzień wspólnoty. Chciałem dzisiaj powiedzieć, jak ja ten dzień rozumiem. Jeżeli tak jak wy, to mi powiecie na końcu, czy zgadłem, a jeżeli nieco inaczej, to weźcie to również pod uwagę. [...]
    Bez względu na to, gdzie, bez względu na to według jakiego programu realizują się rekolekcje oazowe, zawsze kształtują one dwoistą wspólnotę: naszą wspólnotę z Chrystusem i naszą wspólnotę z bliźnimi. I otóż biorąc to pod uwagę myślę tak: dzień wspólnoty to jest ten dzień, w którym my mamy sobie osobiście i wspólnotowo uświadomić, na ile ta dwoista wspólnota każdego z nas i wszystkich razem dojrzała w ciągu tych rekolekcji, na ile ukształtowała się w każdym z nas i we wszystkich razem głębsza jedność z Chrystusem, głębsza, dojrzalsza, a równocześnie na ile ta jedność z Chrystusem wyraża się naszą wzajemną jednością. Ponieważ jedność kształtuje się zawsze przez miłość, na ile przez rekolekcje dojrzała nasza miłość do Chrystusa, czyli miłość Chrystusa w nas, i na ile ta miłość Chrystusa w nas dojrzała w stosunku do bliźnich, do członków tej samej wspólnoty, z którymi razem przeżywaliśmy oazę, i do innych ludzi, którzy także w program tej oazy weszli, i których Opatrzność w program tej oazy wprowadziła.
    Tak rozumiem dzień wspólnoty. Jest to dzień rachunku, można by powiedzieć rachunku sumienia z dojrzałości, jaką osiągnęliśmy. Jest to równocześnie dzień podziękowania za tę dojrzałość, którą osiągnęliśmy w Chrystusie i przez Chrystusa pomiędzy sobą. [...] Starajcie się w szczególny sposób otwierać wasze serca, w szczególny sposób dziękować, w szczególny sposób przepraszać, w szczególny sposób przeżywać jedność i w szczególny sposób o tę jedność prosić. Tę jedność, którą nawiązaliście w czasie oazy z Chrystusem i pomiędzy sobą, dzisiaj rozszerzacie. Na pewno jest to cząstka jakiejś wielkiej jedności wszystkich wspólnot, wszystkich wspólnot oazowych na ziemi polskiej, poza Polską, jest to jakaś cząstka wielkiej jedności Kościoła.

    Jan Paweł II
    Fragmenty homilii wygłoszonej 17 VIII 1979 r. podczas dnia wspólnoty w Castel Gandolfo,
    „Domowy Kościół”, nr 21, XI 1979 r., [w:] „Domowy Kościół”. List do wspólnot rodzinnych. Wydanie zebrane, t. 3,
    Wydawnictwo Światło-Życie, Kraków 2003, s. 156-157



    Pierwszy oazowy dzień wspólnoty
    Pierwszy w dziejach ruchu oazowego dzień wspólnoty, zwany wówczas zlotem gwiaździstym, odbył się w 1971 roku na górze Błyszcz koło Suchego Gronia. Na szczycie góry przeżyliśmy wówczas koncelebrę w gronie około 600 uczestników. Oazy zeszły się z całej okolicy. Dzień ten stał się tak głębokim i pięknym przeżyciem, że spontanicznie nazwaliśmy to miejsce: Tabor, góra Przemienienia. Z przeżycia wszystkich rodziło się wtedy w sercach wyznanie: Dobrze nam tu być. I wszyscy czuliśmy się przemienieni przeżyciem oazy, które w tym spotkaniu znalazło swój najpełniejszy owoc, a któremu na imię wspólnota. Właśnie to przeżycie wspólnoty w szczytowym znaku eucharystycznego zgromadzenia stało się źródłem głębokiej i czystej radości. Była to ta radość, która jest owocem Ducha Świętego, sprawcy cudownej jedności w wielości.. To, co stało się wtedy naszym udziałem, to właśnie dar jedności w Duchu Świętym. Spotkanie z Kardynałem Karolem Wojtyłą na szczycie tej samej góry w następnym roku (1972) [...] stało się kolejną, niezapomnianą godziną Taboru w dziejach naszego ruchu.
    I odtąd nieprzerwanie, aż do chwili obecnej, powtarzają się co roku trzy razy te godziny Taboru jako dni wspólnoty poszczególnych turnusów Oaz Żywego Kościoła. Chociaż nie odbywają się już w jednym miejscu, ale w wielu punktach w Polsce (około trzydziestu) w ramach poszczególnych oaz wielkich, istota ich pozostaje ta sama. Odbywają się zawsze w trzynastym dniu oazy, w dniu poświęconym tajemnicy Zesłania Ducha Świętego. Wtedy oazy przeżywają w szczególny sposób tajemnicę wspólnoty, istotny owoc całych rekolekcji oazowych i szczególny dar Ducha Świętego. Wspólnota budowana w codziennym trudzie oazowym z wielu elementów programu każdego dnia, w tym dniu jakby sumuje się w jednym wielkim przeżyciu i wybucha wielką radością. Wiele razy to przeżywaliśmy – uczestnicy oaz wracają po dniu wspólnoty umęczeni, nieraz doświadczeni burzą i deszczem, ale wprost upojeni radością. Zapada ona głęboko w serce i trwa do końca oazy i po jej opuszczeniu jako wspomnienie, do którego się ciągle wraca.
    Program dnia wspólnoty obejmuje zawsze siedem stacji, które stanowią kolejne etapy wyrażania, a zarazem budowania jedności w Duchu Świętym: modlitewną wigilię w przeddzień wieczorem, ranną celebrację słowa Bożego o tajemnicy Kościoła jako tajemnicy gromadzenia w jedno rozproszonych dzieci Bożych i o pielgrzymce jako znaku tego gromadzenia się, dzielenie się Ewangelią w małych grupach na trasie, godzinę spotkania i świadectwa wszystkich oaz należących do danej oazy wielkiej, zgromadzenie eucharystyczne jako moment szczytowy, godzinę jedności z modlitwą w intencji różnych kręgów jedności i z czytaniem listów jedności wysyłanych do Papieża, Prymasa, biskupów, wreszcie końcową modlitwę dziękczynną po powrocie do siedziby oazy.
    Co roku od owej pamiętnej godziny Taboru w 1972 roku aż do opuszczenia Polski przez Kardynała, zapraszany był on i uczestniczył w oazowych dniach wspólnoty. Nieraz, w miarę przybywania oaz wielkich, w kilku punktach tego samego dnia. [...]

    ks. Franciszek Blachnicki
    „Godziny Taboru”, Światło-Życie, Carlsberg-Lublin 1989, s. 92-93



    Odrębne kwartalne dni wspólnoty rodzin
    Jak każda oaza rekolekcyjna również oaza rodzin posiada swoją kontynuację, która polega na systematycznej pracy w małych wspólnotach w ramach swoich środowisk parafialnych. Pracę tę określam nazwą „post-oaza”. „Post-oaza dla ruchu wspólnoty rodzinnej obejmuje poza miesięcznymi kręgami rodzinnymi, których terminy ustala każdy krąg we własnym zakresie, kwartalne dni wspólnoty. Pierwszy taki dzień wspólnoty odbył się we wrześniu [1976 – red.], następne są zaplanowane w terminach: 26 grudnia (Niedziela Świętej Rodziny), 13 marca, 22 maja (pielgrzymka).

    ks. Franciszek Blachnicki
    „Domowy Kościół”, nr 6, IX 1976 r., [w:] Wyd. zebrane, t. 1, s. 259



    Zmiana koncepcji dni wspólnoty rodzin – wprowadzenie wspólnych rejonowych dni wspólnoty w całym Ruchu Światło-Życie
    W tym roku pracy [1977 – red.] nastąpi zmiana odnośnie do dni wspólnoty rodzin, które w poprzednich latach były organizowane 4 razy w roku, a więc co kwartał. Obecnie postanowiono zrezygnować z osobnych dni wspólnoty dla rodzin i włączyć rodziny oazowe do dni wspólnoty innych grup oazowych: młodzieży szkół średnich, studentów czy młodzieży pracującej. Dni wspólnoty nie będą więc miały w przyszłości charakteru stanowego, ale w poszczególnych rejonach mają one skupiać wszystkie istniejące tam wspólnoty oazowe Ruchu Światło-Życie. W ten sposób okresowe dni wspólnoty upodobnią się do oazowych dni wspólnoty, będących okazją do przeżycia jedności w Duchu Świętym wszystkich znajdujących się w ramach tzw. oazy wielkiej typów oaz. Dni wspólnoty odbywane w rejonach w ramach post-oazy mają stać się płaszczyzną spotkań, wymiany świadectw i doświadczeń wszystkich wspólnot Ruchu, aby w ten sposób pogłębiać i przeżywać jego jedność. Dni wspólnoty będą miały następujący ramowy program, przypominający program dnia wspólnoty w oazach rekolekcyjnych:
    a) Godzina spotkania i świadectwa (poszczególne wspólnoty przez swoich przedstawicieli dają świadectwo o swoim życiu i pracy);
    b) Godzina odpowiedzialności (w ramach poszczególnych grup stanowych – a więc rodziny osobno: dzielenie się doświadczeniami ze swojej pracy);
    c) Namiot Spotkania i okazja do spowiedzi;
    d) Zgromadzenie eucharystyczne;
    e) Agapa i „pogodny wieczór”.
    Rodziny jak dotychczas będą uczestniczyły w dniach wspólnoty razem z dziećmi. Odnośnie do szczegółów (miejsce, czas itp.) należy się porozumieć z właściwym moderatorem rejonowym. Dzięki tej nowej koncepcji także pojedyncze rodziny czy kręgi będą mogły włączać się do dni wspólnoty. Świadectwo dawane przy tym przez dorosłych wobec młodzieży i odwrotnie – młodzieży wobec dorosłych będzie miało wielkie znaczenie dla pogłębienia wiary. Terminy dni wspólnoty są już ustalone na cały rok i jednolite dla całego kraju: pierwszy – 9 X, drugi – 27 XI, trzeci – 15 I, czwarty – 12 III, piąty – 23 IV, szósty – 4 VI.

    ks. Franciszek Blachnicki
    „Domowy Kościół”, nr 10, X 1977 r., [w:] Wyd. zebrane, t. 2, s. 94-95



    Rodziny na dniach wspólnoty Ruchu Światło-Życie
    Dni wspólnoty są ważnym elementem życia Ruchu Światło-Życie i jego systemu formacyjnego
    . Są one pewną nową formą dni skupienia, różniących się od formy tradycyjnej tym, że akcent spoczywa tutaj nie tyle na przeżyciu wertykalnej wspólnoty z Bogiem na skupieniu i modlitwie, ile na przeżyciu rodzącej się ze wspólnoty wertykalnej z Bogiem wspólnoty horyzontalnej z braćmi. Dni wspólnoty nawiązują do przeżycia oazy rekolekcyjnej i są pewnego rodzaju „mini-oazą”, pragnąc odnowić przeżycie jednego dnia oazy. Nawiązują szczególnie do dnia wspólnoty w trzynastym dniu oazy w dniu Zesłania Ducha Świętego i chcą być odpowiednikiem tego szczególnego dnia w programie oazy w warunkach pracy po-oazowej. Elementy programu dni wspólnoty w oazie i w ciągu roku są więc podobne: godzina spotkania i świadectwa, zgromadzenie eucharystyczne, celebracja Słowa Bożego, agapa i pogodny wieczór. Jeszcze przed dwoma laty dni wspólnoty miały charakter stanowy i odbywały się osobno dla oazowej młodzieży szkół średnich, dla studentów i dla rodzin. Rodziny oazowe odbywały wtedy swoje dni wspólnoty cztery razy w roku. Od ubiegłego roku dni wspólnoty skupiają w poszczególnych rejonach wszystkie wspólnoty Ruchu: rodziny, dorosłych, studentów, młodzież szkół średnich i dzieci. Są dzięki temu bardziej zbliżone do oazowych dni wspólnoty i przyczyniają się do pogłębienia jedności całego Ruchu, a wzajemne świadectwo dorosłych wobec młodzieży i odwrotnie ma ogromne znaczenie dla pogłębiania wiary. Również w tym roku zapraszamy więc kręgi rodzinne Ruchu Światło-Życie do uczestnictwa w dniach wspólnoty w ramach swoich rejonów. Terminy tych dni wspólnoty, jednolite dla całej Polski, są już ustalone i przedstawiają się następująco: pierwszy – 15 X, drugi – 26 XI, trzeci – 14 I, czwarty – 18 III, piąty – 13 V, szósty – 17 VI. W ramach każdego dnia wspólnoty przewidziane jest osobne spotkanie samych rodzin należących do Ruchu Wspólnoty Rodzinnej. W dniach wspólnoty – inaczej niż w kręgach miesięcznych – uczestniczą całe rodziny, wraz z dziećmi.

    ks. Franciszek Blachnicki
    „Domowy Kościół”, nr 15, X 1978 r., [w:] Wyd. zebrane, t. 2, s. 262-263



    Rodziny należące do ruchu powinny uczestniczyć w dniach wspólnoty organizowanych dla wszystkich członków Ruchu Światło-Życie (dzieci, młodzież, studenci, młodzież pracująca, dorośli) w poszczególnych rejonach. [...]

    ks. Franciszek Blachnicki
    „Domowy Kościół”, nr 20, IX 1979 r., [w:} Wyd. zebrane, t. 3, s. 91



    Nie należy tworzyć odrębnych rejonów dla kręgów rodzin
    Z chwilą powstania przynajmniej 3 kręgów na terenie jakiegoś rejonu, należy pomyśleć o ustanowieniu rejonowej pary animatorskiej. Nie należy jednak dla kręgów rodzinnych tworzyć własnych odrębnych rejonów, muszą się one pokrywać z rejonami całego ruchu Światło-Życie, które z założenia mają być ośrodkami przeżywania i budowania wspólnoty i jedności całego ruchu. Pojedyncze kręgi rodzinne rozproszone w różnych rejonach kontaktują się bezpośrednio z diecezjalną parą animatorską, dopóki nie zaistnieją warunki dla ustanowienia pary rejonowej.

    ks. Franciszek Blachnicki
    „Domowy Kościół”, nr 17, XII 1978 r., [w:] Wyd. zebrane, t. 2, s. 354



    [W roku 1986 zdecydowano, by rejonowe dni wspólnoty Ruchu Światło-Życie odbywały się nie 6, ale 4 razy w roku. Ta tradycja kontynuowana jest do dzisiaj. Terminy i program rejonowych dni wspólnoty są jednakowe dla całego Ruchu i zatwierdzane przez Krajowe Kolegium Moderatorów RŚ-Ż – red.].




    © 2001-2013 Centralna Diakonia DK